Pigeons.Photo by kARTsonakis Pan Korinthos . (Corinth) Hellas. Περιστέρια. HI,PIGEONS, DON'T BE AFRAID,... EVERYONE, WILL BE ON THE PHOTO!!! the title by mauricia

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (219)

Pan Kartsonakis on January 10, 2010

The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea. Another city will be found, better than this. Every effort of mine is condemned by fate; and my heart is -- like a corpse -- buried. How long in this wasteland will my mind remain. Wherever I turn my eyes, wherever I may look I see the black ruins of my life here, where I spent so many years, and ruined and wasted."

New lands you will not find, you will not find other seas. The city will follow you. You will roam the same streets. And you will age in the same neighborhoods; in these same houses you will grow gray. Always you will arrive in this city. To another land -- do not hope -- there is no ship for you, there is no road. As you have ruined your life here in this little corner, you have destroyed it in the whole world.

Konstantinos P. Kavafis (1910)

Η Πόλις

Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα, Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή• κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς• και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις -- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Pan Kartsonakis on January 12, 2010

Επειδή, τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. . . . . Όχι, στην επαιτεία! . . . Τώρα που κάποιοι ξένοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι αλλά και οι δικοί μας συμβουλάτορες, (για ακόμη μια φορά) θέλουν να μας πείσουν πως, για να μας σώσουν, θα πρέπει να ξαναγίνουμε κολίγοι στον τόπο μας, ξεπουλώντας τα πάντα, είναι νομίζω η στιγμή να αποφασίσουμε: Θέλετε να υπογράψουμε, ένα τέτοιο χαρτί;

Pan Kartsonakis on January 15, 2010

Αν δεν είναι οι στίχοι ανταποκρίσεις

του μυαλού μας στον κόσμο

και στο χρόνο,

τότε τι άλλο είναι;

Αν δεν είναι οι στίχοι μας τηλεγραφήματα

από το μέτωπο των συγκρούσεων

με το άλλο μας εγώ

τότε τι άλλο είναι οι στίχοι;

Αν δεν είναι μηνύματα, οι στίχοι,

ημερολόγιο, εντυπώσεις,

χνάρια,

από ένα μυαλό που ταξιδεύει,

τότε δεν είναι τίποτα οι στίχοι.

Αν δεν είναι οι στίχοι οδοδείκτες,

για όλους αυτούς που κίνησαν

και είναι ήδη σε ταξίδι

ή όλους όσους έχουν ποθήσει να κινήσουν

και κάτι, όλο τους κρατάει στη συνήθεια

τότε, τι άλλο μπορούν να είναι οι στίχοι;

Αν δεν είναι οι στίχοι τα σημάδια

οδοδείκτες σ αυτούς που θα περάσουν

παρόμοιους τόπους αν γνωρίσουν.

αν δεν είναι ένα χνάρι,

τότε δε θα ναι κάτι άλλο οι στίχοι.

Αν δεν είναι πολύχρωμα μαντήλια που κρατούν

οι ποιητές μας οι αγαπημένοι

έτσι που στέκονται στην προκυμαία και μας γνέφουν

κάποιους στίχους, μα και τις ζωές τους

όλοι εκεί ορθοί στην αποβάθρα

ένα δικό σου ταξίδι σαν κινήσεις

είναι οι στίχοι τους μαντήλια .

Αν στο ταξίδι σου ξεχάσεις

τα φώτα της Ιθάκης

θα ναι οι στίχοι τους τα χνάρια

και με τους χτύπους της καρδιάς σου

θα παίζουν μουσική οι στίχοι.

Αν δεν είναι οι στίχοι ανταποκρίσεις

από μυαλά που ταξιδεύουν

τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Καρτσωνάκης Πάν 1999

Pan Kartsonakis on January 22, 2010

Ένας ανόητος ποιητής Πολιτισμός δεν είναι να έχεις πανάκριβα ρούχα αλλά αυτά που φοράς, να μην σε φοράνε.

Πολιτισμός δεν είναι να έχεις βιβλιοθήκη φορτωμένη με βιβλία που δεν τα διάβασες ποτέ .

Πολιτισμός δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχεις κήπους, νερά και σιντριβάνια, αγάλματα, πλακόστρωτα δρομάκια και παιδικές χαρές . Πολιτισμός είναι το πως τα διαχειρίζεσαι όλα αυτά.

Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από πάρα πολλά μα το πιο σημαντικό είναι το πώς διαχειρίζεται την κληρονομιά του.

Αυτά έλεγε ένας αμετανόητος φίλος μου που του άρεσε να λέει αλήθειες αλλά με τρόπο που φαίνονταν ψέματα .

Υ. Γ : Αλήθεια, έχετε προσέξει ποτέ πως η λέξη αμετανόητος κρύβει μέσα της τη λέξη ανόητος; Τώρα το πρόσεξα και επιτέλους κατάλαβα γιατί όλοι μου έλεγαν πως ο φίλος μου αυτός ήταν ένας ανόητος ποιητής. Κείμενο: Πάν Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on January 27, 2010

Μονοτονία Την μια μονότονην ημέραν άλλη μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν τα ίδια πράγματα. θα ξαναγίνουν πάλι -- η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα. Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει• είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα. Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(1908

Monotony One monotonous day is followed by another monotonous, identical day. The same things will happen, they will happen again -- the same moments find us and leave us.

A month passes and ushers in another month. One easily guesses the coming events; they are the boring ones of yesterday. And the morrow ends up not resembling a morrow anymore.

Konstantinos P. Kavafis

(1908)

Pan Kartsonakis on January 28, 2010

Θυμήσου, σώμα... Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες, αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε. Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν, μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν, θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν• πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

Remember, body... Body, remember not only how much you were loved, not only the beds on which you lay, but also those desires which for you plainly glowed in the eyes, and trembled in the voice -- and some chance obstacle made them futile. Now that all belongs to the past, it is almost as if you had yielded to those desires too -- remember, how they glowed, in the eyes looking at you; how they trembled in the voice, for you, remember, body.

Konstantinos P. Kavafis

(1918)

karalanger on February 11, 2010

Oh my goodness! Thank you for taking pictures of these beautiful moments!

caner cömertel on February 12, 2010

Beautıfull photo.Vote.Greetings from Turkey,Caner.

Pan Kartsonakis on April 14, 2010

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Ένα βιβλίο είμαστε που σιγά – σιγά μας διαβάζει ο Χρόνος! Και οι σελίδες μας τελειώνουν!.... Τι δεν έχω σπείρει σ αυτή τη σάρκα . . . . . Τι δεν έχω θερίσει;

Μοίρα μας η γη, το χώμα! Λίγα χρόνια πάνω απ αυτό και τα πολλά, τα ατελεύτητα από κάτω.

Από νερό είμαστε και ρέουμε προς το χώμα, που συνέχεια διψάει . . . .

Ντύθηκα, με ντύσανε με ομίχλη, και προχωρώ, και παρέρχομαι μες τη βροχή του χρόνου, προς το χώμα που με διψάει!...... Μιχάλης Χελιώτης

Pan Kartsonakis on May 25, 2010

Envoys from Alexandria

They had not seen, for ages, such beautiful gifts in Delphi as these that had been sent by the two brothers, the rival Ptolemaic kings. After they had received them however, the priests were uneasy about the oracle. They will need all their experience to compose it with astuteness, which of the two, which of such two will be displeased. And they hold secret councils at night and discuss the family affairs of the Lagidae.

But see, the envoys have returned. They are bidding farewell. They are returning to Alexandria, they say. And they do not ask for any oracle. And the priests hear this with joy (of course they will keep the marvellous gifts), but they also are utterly perplexed, not understanding what this sudden indifference means. For they are unaware that yesterday the envoys received grave news. The oracle was given in Rome; the division took place there.

Konstantinos P. Kavafis (1918)

Πρέσβεις απ' την Αλεξάνδρεια Δεν είδαν, επί αιώνας, τέτοια ωραία δώρα στους Δελφούς σαν τούτα που εστάλθησαν από τους δύο τους αδελφούς, τους αντιζήλους Πτολεμαίους βασιλείς. Αφού τα πήραν όμως, ανησύχησαν οι ιερείς για τον χρησμό. Την πείραν όλην των θα χρειασθούν το πώς με οξύνοιαν να συνταχθεί, ποιός απ' τους δυο, ποιός από τέτοιους δυο να δυσαρεστηθεί. Και συνεδριάζουνε την νύχτα μυστικά και συζητούν των Λαγιδών τα οικογενειακά.

Αλλά ιδού οι πρέσβεις επανήλθαν. Χαιρετούν. Στην Αλεξάνδρεια επιστρέφουν, λεν. Και δεν ζητούν χρησμό κανένα. Κ' οι ιερείς τ' ακούνε με χαρά (εννοείται, που κρατούν τα δώρα τα λαμπρά), αλλ' είναι και στο έπακρον απορημένοι, μη νοιώθοντας τι η εξαφνική αδιαφορία αυτή σημαίνει. Γιατί αγνοούν που χθες στους πρέσβεις ήλθαν νέα βαρυά. Στη Ρώμη δόθηκε ο χρησμός• έγειν' εκεί η μοιρασιά.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

dziwnowik on May 29, 2010

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ✰ BoP ✰ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Pan Kartsonakis on June 4, 2010

They should have provided

I have almost been reduced to a homeless pauper. This fatal city, Antioch, has consumed all my money; this fatal city with its expensive life.

But I am young and in excellent health. My command of Greek is superb (I know all there is about Aristotle, Plato; orators, poets, you name it.) I have an idea of military affairs, and have friends among the mercenary chiefs. I am on the inside of administration as well. Last year I spent six months in Alexandria; I have some knowledge (and this is useful) of affairs there: intentions of the Malefactor, and villainies, et cetera.

Therefore I believe that I am fully qualified to serve this country, my beloved homeland Syria.

In whatever capacity they place me I shall strive to be useful to the country. This is my intent. Then again, if they thwart me with their methods -- we know those able people: need we talk about it now? if they thwart me, I am not to blame.

First, I shall apply to Zabinas, and if this moron does not appreciate me, I shall go to his rival Grypos. And if this idiot does not hire me, I shall go straight to Hyrcanos.

One of the three will want me however.

And my conscience is not troubled about not worrying about my choice. All three harm Syria equally.

But, a ruined man, why is it my fault. Wretched man, I am trying to make ends meet. The almighty gods should have provided and created a fourth, good man. Gladly would I have joined him.

Konstantinos P. Kavafis (1930)

Aς φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης. Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια, όλα τα χρήματά μου τάφαγε• αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην. Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος (ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα• τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.) Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα, κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων. Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά. Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι• κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί: του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα, την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου. Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους -- τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα; αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει, θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής. Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ. Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ. Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό. Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

Pan Kartsonakis on August 15, 2010

They should have provided

I have almost been reduced to a homeless pauper. This fatal city, Antioch, has consumed all my money; this fatal city with its expensive life.

But I am young and in excellent health. My command of Greek is superb (I know all there is about Aristotle, Plato; orators, poets, you name it.) I have an idea of military affairs, and have friends among the mercenary chiefs. I am on the inside of administration as well. Last year I spent six months in Alexandria; I have some knowledge (and this is useful) of affairs there: intentions of the Malefactor, and villainies, et cetera.

Therefore I believe that I am fully qualified to serve this country, my beloved homeland Syria.

In whatever capacity they place me I shall strive to be useful to the country. This is my intent. Then again, if they thwart me with their methods -- we know those able people: need we talk about it now? if they thwart me, I am not to blame.

First, I shall apply to Zabinas, and if this moron does not appreciate me, I shall go to his rival Grypos. And if this idiot does not hire me, I shall go straight to Hyrcanos.

One of the three will want me however.

And my conscience is not troubled about not worrying about my choice. All three harm Syria equally.

But, a ruined man, why is it my fault. Wretched man, I am trying to make ends meet. The almighty gods should have provided and created a fourth, good man. Gladly would I have joined him.

Konstantinos P. Kavafis (1930)

Aς φρόντιζαν

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης. Αυτή η μοιραία πόλις, η Αντιόχεια, όλα τα χρήματά μου τάφαγε• αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.

Αλλά είμαι νεός και με υγείαν αρίστην. Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος (ξέρω και παραξέρω Αριστοτέλη, Πλάτωνα• τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις.) Από στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα, κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων. Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά. Στην Αλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι• κάπως γνωρίζω (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί: του Κακεργέτη βλέψεις, και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.

Οθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω αυτήν την χώρα, την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.

Σ' ό,τι δουλειά με βάλλουν θα πασχίσω να είμαι στην χώρα οφέλιμος. Αυτή είν' η πρόθεσίς μου. Αν πάλι μ' εμποδίσουνε με τα συστήματά τους -- τους ξέρουμε τους προκομένους: να τα λέμε τώρα; αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.

Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα, κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκιμήσει, θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό. Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει, πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.

Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη για το αψήφιστο της εκλογής. Βλάπτουν κ' οι τρεις την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ. Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλοθώ. Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό. Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1930)

pv-k on February 12, 2011

Πολύ απλά...ΥΠΕΡΟΧΗ

Adem Dogan on September 23, 2011

it's an Superb Image Composition, L 9

Greetings, adem dogan :)

Jezaflu Jesus on October 31, 2011

Uma revoada de pássaros na praça, muito bonita a foto

Pan Kartsonakis on November 30, 2011

An old man

At the back of the noisy café bent over a table sits an old man; a newspaper in front of him, without company.

And in the scorn of his miserable old age he ponders how little he enjoyed the years when he had strength, and the power of the word, and good looks.

He knows he has aged much; he feels it, he sees it. And yet the time he was young seems like yesterday. How short a time, how short a time.

And he ponders how Prudence deceived him; and how he always trusted her -- what a folly! -- that liar who said: "Tomorrow. There is ample time."

He remembers the impulses he curbed; and how much joy he sacrificed. Every lost chance now mocks his senseless wisdom.

...But from so much thinking and remembering the old man gets dizzy. And falls asleep bent over the café table.

Konstantinos P. Kavafyis (1897)

Ένας γέρος

Στου καφενείου του βοερού το μέσα μέρος σκυμμένος στο τραπέζι κάθετ' ένας γέρος• με μιαν εφημερίδα εμπρός του, χωρίς συντροφιά.

Και μες στων άθλιων γηρατειών την καταφρόνια σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τα χρόνια που είχε και δύναμη, και λόγο, κ' εμορφιά.

Ξέρει που γέρασε πολύ• το νοιώθει, το κυττάζει. Κ' εν τούτοις ο καιρός που ήταν νέος μοιάζει σαν χθες. Τι διάστημα μικρό, τι διάστημα μικρό.

Και συλλογιέται η Φρόνησις πώς τον εγέλα• και πώς την εμπιστεύονταν πάντα -- τι τρέλλα! -- την ψεύτρα που έλεγε• «Αύριο. Εχεις πολύν καιρό».

Θυμάται ορμές που βάσταγε• και πόση χαρά θυσίαζε. Την άμυαλή του γνώσι καθ' ευκαιρία χαμένη τώρα την εμπαίζει.

....Μα απ' το πολύ να σκέπτεται και να θυμάται ο γέρος εζαλίσθηκε. Κι αποκοιμάται στου καφενείου ακουμπισμένος το τραπέζι.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1897)

Jean Van Jean on August 14, 2012

"Very nice shot". F12+L12. Greetings and best wishes from Vanuatu. Jean.

Nenad Obradovic on September 29, 2012

Very nice photo Like and favorite

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on November 2, 2008
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D200
    • Taken on 2008/10/26 09:55:05
    • Exposure: 0.002s (1/500)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/11.000
    • ISO Speed: ISO640
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups