Goog morning from Hellas ( Greece ) Let's save our planet. "The sound of silence" Timma

Very interesting.

Beautiful ...

Greetings from Serbia!

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία ,

ούτε είναι αγώνισμα δρόμου

που θα κόψει κάποιος

το νήμα της νίκης. Ο δρόμος της τέχνης δεν έχει τέλος.

Ο δρόμος δεν έχει ανάγκη τους διαβάτες

αλλά οι διαβάτες το δρόμο. Η τέχνη θα υπάρχει και ο δρόμος της

θα παραμένει δίχως τέρμα,

όσο υπάρχουν άνθρωποι

σε τούτον τον πλανήτη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι

που ονειρεύονται

και άνθρωποι που θέλουν

να επικοινωνήσουν. Όπως έλεγε κι ένας φίλος μου,

οι άνθρωποι που ονειρεύονται

και θέλουν να επικοινωνήσουν, οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους,

είναι οι Ποιητές του κόσμου.

Καρτσωνάκης Πάν

Εις Ιταλικήν παραλίαν

Ο Κήμος Μενεδώρου, Ιταλιώτης νέος, τον βίον του περνά μέσα στες διασκεδάσεις· ως συνειθίζουν τούτοι οι απ' την Μεγάλη Ελλάδα μες στα πολλά τα πλούτη αναθρεμένοι νέοι.

Μα σήμερα είναι λίαν, παρά το φυσικό του, σύννους και κατηφής. Κοντά στην παραλίαν, με άκραν μελαγχολίαν βλέπει που εκφορτώνουν τα πλοία με την λείαν εκ της Πελοποννήσου.

Λάφυρα ελληνικά· η λεία της Κορίνθου.

Α σήμερα βεβαίως δεν είναι θεμιτόν, δεν είναι δυνατόν ο Ιταλιώτης νέος νάχει για διασκεδάσεις καμιάν επιθυμίαν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Lets put this picture beside one that I took of my garden, and ask for peace for the world ......

Beautiful roses kartson !

Very nicely composed. Congratulations...

Best wishes, ♪

Of all the flowers that are in your gallery, the rose is more beautiful. Congratulations kartson

Greetings, Amparo.

γεια kartson,

Here is a humble contribution to salvation of the planet of roses. Hasan.

Όνειρα.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου και μονοπάτια το μυαλό εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή μονάχα διαθέτει και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει.

Μα το μυαλό μου αδιάβατο θα παραμένει δάσος κι εγώ χαμένος περπατώ ψάχνω, φωνάζω, γράφω χειρονομώ γελώ κι ελπίζω.

Dreams

If the wind had color if my dreams had flesh if my mind had paths I would not love.

The fire that burns inside me and I feed it with dreams, hopes and rimes, would have been out But the wind has only voice and my flesh just eats the dreams.

But my thoughts remains an impassable forest and I wander around searching,shouting,writing, gesturing and I hope...

Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου.

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό , είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες , που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου. Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καιει στο τασάκι , λιβάνι στην έμπνευση ! Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί , να κρατάς σημειώσεις και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της . Όλοι οι άλλοι να κοιμόνται (έκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα ) και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα και σα να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά , αφήνοντάς μας την αγωνία τους . Κάποιους που με έκπληξη , πολλές φορές , ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με σένα είναι . Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα . Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη , που δεν είναι ούτε καν ορατή . Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου . Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς . Και είσαι σίγουρος ότι σα κι εσένα υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρξουν χιλιάδες . Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου . Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν .

Ποίημα: © Πάν.Καρτσωνάκης

Φωτογραφία: © Σπύρος Φιωτάκης

Όνειρα.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου και μονοπάτια το μυαλό εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα, ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή μονάχα διαθέτει και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει.

Μα το μυαλό μου αδιάβατο θα παραμένει δάσος κι εγώ χαμένος περπατώ φωνάζω, γράφω, ψάχνω, χαμογελώ, χειρονομώ, ελπίζω κι αγαπάω.

Τάκης Καρτσωνάκης Ιούνης 2009

Dreams

If the wind had colour if my dreams had flesh if my mind had paths I would not love.

The fire that burns inside me and I feed it with dreams, hopes and rimes, would have been out But the wind has only voice and my flesh just eats the dreams.

But my mind still remains an impassable forest and I am lost, while I walk around shout...write...search... smile...gesture... hope and love.

Copyright by kARTsonakis Pan e-mail: kartson2@gmail.com Μy blog and kARTson

Μόνο με τη γλάστρα τους, Μαρία.

Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένεια τους ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα. …..Γιάννης Ρίτσος..(1909-1990)

Καλλιπάτειρα

• Αρχόντισσα Ροδίτισσα, πώς μπήκες; Γυναίκες διώχνει μια συνήθεια αρχαία εδώθε - Έχω ένα ανίψι, τον Ευκλέα τρία αδέρφια, γιο, πατέρα, Ολυμπιονίκες

να με αφήσετε πρέπει, Ελλανοδίκες, κι εγώ να καμαρώσω μες τα ωραία κορμιά, που για το αγρίλι του Ηρακλέα παλεύουν, θαυμαστές ψυχές αντρίκιες

Με τες άλλες γυναίκες δεν είμ' όμοια Με της αντρειάς τα αμάραντα προνόμια

Με μάλαμα γραμμένο το δοξάζει Σε αστραφτερό κατεβατό μαρμάρου ύμνος χρυσός, του αθάνατου Πινδάρου.

Λορέντζος Μαβίλης

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου..

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί.. ………………………………….. Τάσος Λειβαδίτης

………………………………… Πως θ' άνοιγα μια πόρτα όταν δε θα 'τανε για να σε συναντήσω πως να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θα 'ναι για να σε βρω. Ήταν σα να 'χε πεθάνει κι η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη. Τάσος Λειβαδίτης

Αν νοσταλγώ - δεν είναι εσάς, αγάπες περασμένες Και τις στιγμές τις ευτυχείς μαζί σας που έχω ζήσει! - Τα ρόδα σας τα μάρανα στα χέρια μου και τώρα Μέσα στης μνήμης το παλιό βιβλίο Τα' χω κλείσει. Μα είναι κάποιες άγνωστες, περαστικές γυναίκες Που μια στιγμή σταυρώνανε το βλέμμα τους μαζί μου! - Τέτοιες, που μείναν ο γλυκύς κι ανέφικτος μου πόθος, ενώ - ποιος ξέρει! - θ' άλλαζαν για πάντα τη ζωή μου! ... κι είδα - μακρυά - τα φώτα τους τ' άπειρα να χορεύουν [που ήταν σαν να με φώναζαν, που ήταν σαν να μου γνεύουν!] και που το πλοίο προσπέρασε, πλέοντας στο σκοτάδι. Κώστας Ουράνης

Πάν (με οξεία) φίλε Γιώργο....Ευχαριστώ και επιφυλάσσομαι για το κέρασμα!

Τ᾿ ὄνειρό μου πιὰ δὲν εἶναι νὰ χαρῶ, μήτε νὰ ζήσω, μὰ νὰ πῶ μιὰ λέξη μόνο, σὰ μιὰ φλόγα καὶ νὰ σβήσω. …………………………………………………………………….. Ναπολέων Λαπαθιώτης …(1888-1944)

Ὁ Φωτογράφος

Σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γειτονιὰ σ᾿ αὐτὰ ἐδῶ τὰ μερὴ ὁ φωτογράφος θά ῾πρεπε νὰ ἤτανε ξεφτέρι νά ῾ταν τεχνίτης, μερακλὴς κι ἀπ᾿ ὀμορφιὰ νὰ ξέρει.

Σ᾿ αὐτὴν ἐδῶ τὴ γειτονιὰ ἂς ἤμουν φωτογράφος νὰ ὑπηρετῶ τὴν ὀμορφιὰ μὲ τέχνη καὶ μὲ πάθος.

Νά ῾ρχοντ᾿ ὀμορφοκόριτσα καὶ λαϊκὲς παρέες νὰ παίρνουν πόζες ὄμορφες καμαρωτὲς κι ὡραῖες γιὰ εἰκοσιτετράωρες καὶ ἑβδομαδιαῖες.

Ντίνος Χριστιανόπουλος