Goog morning from Hellas ( Greece ) Let's save our planet. "The sound of silence" Timma

Beautiful flower, lovely fantastic colors and great composition!Goog morning from Bulgaria.

Πόθοι Πόθοι νεανικοί, σαν πολύ ωραίοι, νεανικοί εραστές, με άψογη την αγνότητα της ορμής, μ' απαράμιλλη περηφάνεια κι ευγένεια.

Έσβησαν. Όπως για κάποιους νέους λεν, πως ο θεός τους αγάπησε και νέοι πεθάναν. Ίσως να εξαφανίστηκαν δίχως επιστροφή, κάποιαν ωραία βραδιά, με πλήρες φως, μελιχρό, της σελήνης. H εκδοχή, πως ανίερα χέρια τους έπνιξαν σε άνομα πάνω κρεβάτια, σε δωμάτια για φτηνή ηδονή, – ας την αποτρέψουμε, τούτη την αποτρόπαια σκέψη.

Tα φαντάσματα που ξανάρχονται ανήσυχα των πόθων, πανέμορφα, τραγικά πρόσωπα, ομολογούν κάποιο έγκλημα, εν τούτοις. Καρέλλη Ζωή

Γιατί μ' αγάπησες

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες στα περασμένα χρόνια. Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα και σε βροχή, σε χιόνια, δεν τραγουδώ παρά γιατί μ' αγάπησες. Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα, μόνο γι' αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο κ' έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα, μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν με την ψυχή στο βλέμμα, περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο της ύπαρξής μου στέμμα, μόνο γιατί τα μάτια σου με κύτταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες και στη ματιά σου να περνάη είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο να παίζει, να πονάη, μόνο γιατί όπως πέρναα με καμάρωσες.

Γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες και μου άπλωσες τα χέρια κ' είχες μέσα στα μάτια σου το θάμπωμα - μια αγάπη πλέρια, γιατί δισταχτικά σα να με φώναξες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε γι' αυτό έμεινεν ωραίο το πέρασμά μου. Σα να μ' ακολουθούσες όπου πήγαινα, σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου. Γιατί, μόνο γιατί σε σέναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα, γι' αυτό η ζωή μου εδόθη. Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη μένα η ζωή πληρώθη. Μόνο γιατί μ' αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια. Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια, μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες έζησα, να πληθαίνω τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες κ' έτσι γλυκά πεθαίνω μονάχα γιατί τόσο ωραία μ' αγάπησες.

Μαρία Πολυδούρη

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πικρία της ζωής. 'Οντας βυθίσει ο ήλιος και το σούρουππο ακλουθήσει, μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νά ναι Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση~ μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, ά στάξει γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται, διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι, πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

'Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι, τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν: θέλουν, μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης

Όνειρα

Αν είχε χρώμα ο άνεμος, σάρκα τα όνειρά μου και μονοπάτια το μυαλό, εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα, ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή μονάχα διαθέτει και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει.

Μες το μυαλό μου αδιάβατο θα παραμένει δάσος κι εγώ χαμένος περπατώ φωνάζω, γράφω, ψάχνω, χαμογελώ, χειρονομώ, ελπίζω κι αγαπάω.

Πάν Καρτσωνάκης Ιούνης 2009

Dreams

If the wind had color if my dreams had flesh if my mind had paths I would not love.

The fire that burns inside me and I feed it with dreams, hopes and rimes, would have been out But the wind has only voice and my flesh just eats the dreams.

But my thoughts remains an impassable forest and I wander around searching,shouting,writing, gesturing and I hope...

Kartsonakis Pan 2009 June

Τ᾿ ὄνειρό μου πιὰ δὲν εἶναι νὰ χαρῶ, μήτε νὰ ζήσω, μὰ νὰ πῶ μιὰ λέξη μόνο, σὰ μιὰ φλόγα καὶ νὰ σβήσω. …………………………………………………………………….. Ναπολέων Λαπαθιώτης …(1888-1944)

3021 kartson, καλημέρα Τάκη. Υπέροχη όσο και τα υπέροχα σχόλια. Κοσμάς

3024 τώρα Κοσμά. Είναι υπέροχα και μετά από βροχή αυτά τα τριαντάφυλλα από την ορεινή Κορινθία (Γκούρα) στην αυλή ενός φίλου...............όμορφες εποχές και γλυκές αναμνήσεις από την φανταστική Ορεινή Κορινθία. Έχει πάει ποτέ;

Ο Έρωτας, η ανθοφορία και η επανάσταση.

Χρώματα ηδονικά, ερωτικά ονειρικά καλέσματα σπάταλα σκόρπισε η Άνοιξη σταγόνα με σταγόνα από τα χείλη της σήμερα πρώτη του Μάη.

Αγριολούλουδα που ξέφυγαν και ανθίζουν λαθραία και πεισματικά προσφέροντας τη γύρη τους είναι τα στολίδια σου και κείνα επιλέγεις, Άνοιξη.

Μάης και κόκκινο - Επανάσταση και Άνοιξη Αίμα και Διόνυσος, αιώνες τώρα Δεν υπάρχει χαμένη Άνοιξη, ούτε χαμένες επαναστάσεις.

Παν.Καρτσωνάκης Μάης 2000

Διεύθυνσή μου

Ένα σπιρτόξυλο για πέννα αίμα στο πάτωμα χυμένο για μελάνι το ξεχασμένο περιτύλιγμα της γάζας για χαρτί Μα τι να γράψω; Τη Διεύθυνσή μου μονάχα ίσως προφτάσω Παράξενο και πήζει το μελάνι Μέσ’ από φυλακή σας γράφω στην Ελλάδα. Αλέκος Παναγούλης (Στρατιωτικές Φυλακές Μπογιατίου, 5 Ιουνίου 1971 – Μετά ξυλοδαρμό) Vi scrivo da un carcere in Grecia, 1974.

Είσαι η φλόγα που ανάβει μα δεν καίγεσαι Έχεις όνομα και όμως με άλλο λέγεσαι. Σαν καπνός μες το κορμί μου είσαι και ψυχή όταν βρεις και λίγο πάθος γεννάς τη μουσική.

Σαν το άρωμα αρχίζεις και απλώνεσαι Τόσο που εξασθενίζεις Αναλώνεσαι.

Πότε πότε παίρνεις σχήμα Μα προσωρινό Κι ύστερα σαι πάλι χύμα Πανταχού παρών.

Τ΄ ακροδάκτυλά μου καίω, όταν σ ακουμπώ Και το σώμα μου ματώνει , δίχως να πονώ. Τόσα χρόνια το γνωρίζεις μα δε μου χεις πει. Όνειρο μες το μυαλό μου, πως είναι η ζωή.

Πάν Καρτσωνάκης Μάρτιος 1997

'Ίσως ένα ποτάμι

Μ' άρπαξε από τ' αμπέχονο πάνω στα πυρωμένα βράχια. "Τα ποτάμια στέρεψαν" μου φώναξε "στέρεψαν οι πηγές. Ακόμα κ' οι αγέρηδες χάσανε το δρόμο". Την άλλη μέρα μου ψιθύρισε στην αγγαρεία: "'Ίσως υπάρχει πάντα μες στα χέρια μας ένα ποτάμι". Ήταν η εποχή της πέτρας και της δίψας. Πολλοί τρελαίνονταν. Πολλοί προδίνανε τη μάνα τους για μια γουλιά νερό. 'Όταν τον πήρανε πρόφτασε να μου πει: "Οι αγέρηδες χάνουνε το δρόμο όταν αφήνουμε το δρόμο μας να χορταριάζει, ν' αποκοιμιέται στο πλευρό των χωραφιών". 'Έπειτα ήρθαν κι άλλες νύχτες κυκλωμένες θάλασσα οι ξιφολόγχες χώριζαν τον ύπνο μας στα τέσσερα, στα δέκα. Αργότερα πολύ έμαθα πως αυτός, ο τόσο αδύνατος, είχε κρατήσει ως το τέλος.

Τίτος Πατρίκιος

Πνευματικό εμβατήριο.

Ομπρός. βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ΄ την Ελλάδα Ομπρός, βοηθάτε να σηκώσουμε τον ήλιο πάνω απ' τον κόσμο! Τι, ιδέτε, εκόλλησεν η ρόδα του βαθιά στη λάσπη, κι α, ιδέτε, χώθηκε τ' αξόνι του βαθιά μες στο αίμα!

Ομπρός, παιδιά, και δε βολεί μοναχός του ν' ανέβει ο ήλιος σπρώχτε με γόνα και με στήθος να τον βγάλουμε απ' τη λάσπη, σπρώχτε με στήθος και με γόνα, να τον βγάλουμε απ' το γαίμα. 'Δέστε, ακουμπάμε απάνω του ομοαίματοι αδερφοί του!

Ομπρός, αδέρφια, και μας έζωσε με τη φωτιά του, ομπρός, ομπρός, κ' η φλόγα του μας τύλιξε, αδερφοί μου!

Ομπρός, οι δημιουργοί!... Την αχθοφόρα ορμή Σας στυλώστε με κεφάλια και με πόδια, μη βουλιάξει ο ήλιος!

Άγγελος Σικελιανός

excellent

Στα 200 π.Χ

«Αλέξανδρος Φιλίππου και οι Ελληνες πλην Λακεδαιμονίων --»

Μπορούμε κάλλιστα να φαντασθούμε πως θ' αδιαφόρησαν παντάπασι στην Σπάρτη για την επιγραφή αυτή. «Πλην Λακεδαιμονίων», μα φυσικά. Δεν ήσαν οι Σπαρτιάται για να τους οδηγούν και να τους προστάζουν σαν πολυτίμους υπηρέτας. Αλλωστε μια πανελλήνια εκστρατεία χωρίς Σπαρτιάτη βασιλέα γι' αρχηγό δεν θα τους φαίνονταν πολλής περιωπής. Α βεβαιότατα «πλήν Λακεδαιμονίων».

Είναι κι αυτή μια στάσις. Νοιώθεται.

Ετσι, πλην Λακεδαιμονίων στον Γρανικό• και στην Ισσό μετά• και στην τελειωτική την μάχη, όπου εσαρώθη ο φοβερός στρατός που στ' Αρβηλα συγκέντρωσαν οι Πέρσαι: που απ' τ' Αρβηλα ξεκίνησε για νίκην, κ' εσαρώθη.

Κι απ' την θαυμάσια πανελλήνιαν εκστρατεία, την νικηφόρα, την περίλαμπρη, την περιλάλητη, την δοξασμένη ως άλλη δεν δοξάσθηκε καμιά, την απαράμιλλη: βγήκαμ' εμείς• ελληνικός καινούριος κόσμος, μεγας.

Εμείς• οι Αλεξανδρείς, οι Αντιοχείς, οι Σελευκείς, κ' οι πολυάριθμοι επίλοιποι Ελληνες Αιγύπτου και Συρίας, κ' οι εν Μηδία, κ' οι εν Περσίδι, κι όσοι άλλοι. Με τες εκτεταμένες επικράτειες, με την ποικίλη δράσι των στοχαστικών προσαρμογών. Και την Κοινήν Ελληνική Λαλιά ως μέσα στην Βακτριανή την πήγαμε, ως τους Ινδούς.

Για Λακεδαιμονίους να μιλούμε τώρα!

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης(1931)

In 200 B.C

"Alexander son of Philip, and the Greeks except the Lacedaemonians--"

We can very well imagine that they were utterly indifferent in Sparta to this inscription. "Except the Lacedaemonians", but naturally. The Spartans were not to be led and ordered about as precious servants. Besides a panhellenic campaign without a Spartan king as a leader would not have appeared very important. O, of course "except the Lacedaemonians."

This too is a stand. Understandable.

Thus, except the Lacedaemonians at Granicus; and then at Issus; and in the final battle, where the formidable army was swept away that the Persians had massed at Arbela: which had set out from Arbela for victory, and was swept away.

And out of the remarkable panhellenic campaign, victorious, brilliant, celebrated, glorious as no other had ever been glorified, the incomparable: we emerged; a great new Greek world.

We; the Alexandrians, the Antiocheans, the Seleucians, and the numerous rest of the Greeks of Egypt and Syria, and of Media, and Persia, and the many others. With our extensive territories, with the varied action of thoughtful adaptations. And the Common Greek Language we carried to the heart of Bactria, to the Indians.

As if we were to talk of Lacedaemonians now!

Konstantinos P. Kavafis (1931)

Γύριζε

«Γύριζε, μὴ σταθῇς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη, ὁ ψεύτης εἴδωλο εἶν᾿ ἐδῶ, τὸ προσκυνᾷ ἡ πλεμπάγια, ἡ Ἀλήθεια τόπο νὰ σταθῇ μιὰ σπιθαμὴ δὲ θἄβρῃ. Ἀλάργα. Μόρα τῆς ψυχῆς τῆς χώρας τὰ μουράγια. Ἀπὸ θαμποὺς ντερβίσηδες καὶ στέρφους μανταρίνους κι ἀπὸ τοὺς χαλκοπράσινους ἡ Πολιτεία πατιέται. Χαρὰ στοὺς χασομέρηδες! Χαρὰ στοὺς ἀρλεκίνους! Σκλάβος ξανάσκυψε ὁ ρωμιὸς καὶ δασκαλοκρατιέται.

Δὲν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδὲ λεβέντες ἡ Ὄσσα, ραγιάδες ἔχεις, μάννα γῆ, σκυφτοὺς γιὰ τὸ χαράτσι, κούφιοι καὶ ὀκνοὶ καταφρονοῦν τὴ θεία τραχιά σου γλώσσα, τῶν Εὐρωπαίων περιγελᾷ καὶ τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι. Καὶ δημοκόποι Κλέωνες καὶ λογοκόποι Ζωίλοι, καὶ Μαμμωνᾶδες βάρβαροι, καὶ χαῦνοι λεβαντίνοι. λύκοι, ὦ κοπάδια, οἱ πιστικοὶ καὶ ψωριασμένοι οἱ σκύλοι κι οἱ χαροκόποι ἀδιάντροποι καὶ πόρνη ἡ Ρωμιοσύνη!»

Κωστής Παλαμάς

(1908)

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν, οι ποιητές, στον κόσμο πασπαλισμένα αίματα, ελπίδες μα και ψέμα. ........................ Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν. ....................... Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα, βυθίζονται μες τη στιγμή και πέφτουνε στο μέλλον. .............. .. Καρτσωνάκης Πάν 2009

Δε μας αφήνουν να τραγουδάμε

Δε μας αφήνουν Ρόμπσον να τραγουδάμε δε μας αφήνουν καναρίνι που 'χεις φτερά αητού μαύρε αδερφέ μου δόντια που έχεις μαργαριτάρια δε μας αφήνουν να ψηλώσουμε φωνή.Φοβούνται Ρόμπσον φοβούνται την αυγή, ν' ακούσουνε φοβούνται και ν' αγγίσουν φοβούνται ν' αγαπήσουν φοβούνται ν' αγαπήσουνε σαν τον Φερχάτ (Αλήθεια θα 'χετε κι εσείς έναν Φερχάτ οι νέγροι πως να τονε λένε Ρόμπσον; Φοβούνται τα γεννήματα τη γης το γάργαρο νερό φοβούνται της πηγής φοβούνται να θυμούνται και τις χαρές τους το χέρι ενός φίλου δεν έσφιξε ποτέ τους το χέρι τους ζεστό σαν το πουλί χωρίς να θέλει σκόντα προμήθειες η κάποια αναβολή στη πλερωμή.Φοβούνται την ελπίδα φοβούνται Ρόμπσον να ελπίσουν φοβούνται καναρίνι που 'χεις φτερά αητού φοβούνται τα τραγούδια μας μη τους τσακίσουν.

[Δε μας αφήνουν να τραγουδάμε, Οχτώβρης 1949]

NAΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Η Μπογιά

Ζωντάνεψα τους τοίχους φωνή τους έδωσα πιο φιλική να γίνουν συντροφιά Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν να μάθουνε που βρήκα τή μπογιά Οι τοίχοι του κελιού το μυστικό το κράτησαν κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού Όμως μπογιά δε βρήκαν Γιατί στιγμή δέ σκέφτηκαν στις φλέβες μου να ψάξουν.

Αλέκος Παναγούλης (02.07.1939 - 01.05.1976) στην απομόνωση των φυλακών Μπογιατίου μετά από μια απόπειρα απόδρασης πού έκανε στις 2 Ιουνίου 1971. Δεν είχε ούτε μολύβι ούτε χαρτί και το έγραψε με το αίμα του πάνω σ΄ ένα πακέτο τσιγάρα.

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας .

Ο ελεύθερος άνθρωπος

είναι συνήθως μόνος.

Αν η αγάπη είναι σκλαβιά ,

τότε δεν είναι αγάπη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος έχει την αίσθηση

της ειρηνικής σιγουριάς μέσα του.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αρνείται να παρασυρθεί

από τις επιδοκιμασίες ή τις αποδοκιμασίες των άλλων.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι απαλλαγμένος

από ρόλους που υπαγορεύουν,

ουσιαστικά ,

τρόπους συμπεριφοράς.

Ο ελεύθερος άνθρωπος είναι υπεύθυνος ,

χωρίς να ανησυχεί όμως

για τις εγωιστικές ερμηνείες των άλλων ,

σχετικά με το τι είναι ευθύνη.

Ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται

πολίτης του κόσμου και ταυτόχρονα

πολίτης της πιο μικρής κοινότητας

χωρίς να νοιάζεται το τι πιστεύουν οι άλλοι

για το πώς θα έπρεπε να αισθάνεται.

Ο ελεύθερος άνθρωπος αγαπά τους άλλους

γι' αυτό που είναι και όχι γι' αυτό που θα τον βόλευε να είναι.

Αγαπά την ελευθερία του το ίδιο ακριβώς

όσο και την ελευθερία των άλλων.

Άνθρωπος που, με την συμπεριφορά του ,

υποδουλώνει άλλους και στηρίζει

την υποτιθέμενη προσωπική του ελευθερία

στην υποδούλωση άλλων ανθρώπων,

με διάφορους τρόπους ,

δεν είναι στην ουσία ελεύθερος .

Είναι σκλάβος του εγωισμού του .

Και κάτι τελευταίο.

Είναι ανόητο να χάνετε τον καιρό σας ,

προσπαθώντας να αλλάξετε τη γνώμη

που έχουν οι άλλοι για σας.

Αρκεί απλά να είστε ο εαυτός σας .

Υ. Γ : και προπαντός κανένας μας δεν είναι τέλειος !

Κείμενο και Φωτογραφίες :Παν.Καρτσωνάκης