One morning in the park . Korinthos (Corinth) Hellas.2008 Κεντρικό Πάρκο ΠΕΡΙΒΟΛΑΚΙΑ.

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (60)

ludka08 on April 26, 2009

What a great moment for a shot!!! Wonderful timing!!! I like your photos very much!!! All of them have a spirit!!!

Greetings from Slovakia,

Ludka

my april contest

my favourites

Alex V. on April 26, 2009

Εξαιρετική !! Υ*

Gemiys on May 20, 2009

Fantástica !!!!. Saludos.

Pan Kartsonakis on July 19, 2009

Όνειρα.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου και μονοπάτια το μυαλό εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή μονάχα διαθέτει και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει.

Μα το μυαλό μου αδιάβατο θα παραμένει δάσος κι εγώ χαμένος περπατώ ψάχνω, φωνάζω, γράφω χειρονομώ γελώ κι ελπίζω.

Τάκης Καρτσωνάκης

Dreams

If the wind had color if my dreams had flesh if my mind had paths I would not love.

The fire that burns inside me and I feed it with dreams, hopes and rimes, would have been out But the wind has only voice and my flesh just eats the dreams.

But my thoughts remains an impassable forest and I wander around searching,shouting,writing, gesturing and I hope...

Kartsonakis takis
Mayte martinez caro on July 22, 2009

excelente!!!saludos.

Pan Kartsonakis on July 28, 2009

V

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Από το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - (1971)

Pan Kartsonakis on August 1, 2009

Ὅταν σφίγγουν τὸ χέρι, ὁ ἥλιος εἶναι βέβαιος γιὰ τὸν κόσμο ὅταν χαμογελᾶνε, ἕνα μικρὸ χελιδόνι φεύγει μὲς ἀπ᾿ τ᾿ ἄγρια γένεια τους ὅταν κοιμοῦνται, δώδεκα ἄστρα πέφτουν ἀπ᾿ τὶς ἄδειες τσέπες τους ὅταν σκοτώνονται, ἡ ζωὴ τραβάει τὴν ἀνηφόρα μὲ σημαῖες καὶ μὲ ταμποῦρλα. …..Γιάννης Ρίτσος..(1909-1990)

Pan Kartsonakis on August 9, 2009

Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου..

Δινόσουνα ολάκερη

και δεν κράταγες για τον εαυτό σου

παρά μόνο την έγνοια

αν ολάκερη έχεις δοθεί.. ………………………………….. Τάσος Λειβαδίτης

Pan Kartsonakis on September 1, 2009

Λήθη

Καλότυχοι οι νεκροί που λησμονάνε την πίκρια της ζωής. 'Οντας βυθίσει ο ήλιος και το σούρουππο ακλουθήσει, μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και νά ναι Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση~ μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει, ά στάξει γι' αυτές δάκρυ όθε αγαπάνε.

Κι αν πιούν θολό νερό ξαναθυμούνται, διαβαίνοντας λιβάδια από ασφοδήλι, πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.

'Α δε μπορείς παρά να κλαις το δείλι, τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν: θέλουν, μα δε βολεί να λησμονήσουν.

Λορέντζος Μαβίλης

Ivan Dimitrov RAPTOR on November 29, 2009

SUPER!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Pan Kartsonakis on January 27, 2010

Μονοτονία Την μια μονότονην ημέραν άλλη μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν τα ίδια πράγματα. θα ξαναγίνουν πάλι -- η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.

Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα. Αυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει• είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα. Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(1908

Monotony One monotonous day is followed by another monotonous, identical day. The same things will happen, they will happen again -- the same moments find us and leave us.

A month passes and ushers in another month. One easily guesses the coming events; they are the boring ones of yesterday. And the morrow ends up not resembling a morrow anymore.

Konstantinos P. Kavafis

(1908)

Pan Kartsonakis on February 27, 2010

Οι ποιητές

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν, οι ποιητές, στον κόσμο πασπαλισμένα αίματα, ελπίδες μα και ψέμα.

Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν.

Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα, βυθίζονται μες τη στιγμή και πέφτουνε στο μέλλον…. Καρτσωνάκης Πάν 2009

The poets always sow their dreams in the world, sprinkled them with blood, hope but with a lie as well.

They built their world, just with words and lived by digging stoas around, and escape tunnels.

The poets keep balanced acrobating on present, sinking in the moment and fall in the future ....

kartsonakis Pan 2009

Pan Kartsonakis on May 30, 2010

Waiting for the Barbarians

What are we waiting for, assembled in the forum?

The barbarians are to arrive today.

Why such inaction in the Senate? Why do the Senators sit and pass no laws?

Because the barbarians are to arrive today. What laws can the Senators pass any more? When the barbarians come they will make the laws.

Why did our emperor wake up so early, and sits at the greatest gate of the city, on the throne, solemn, wearing the crown?

Because the barbarians are to arrive today. And the emperor waits to receive their chief. Indeed he has prepared to give him a scroll. Therein he inscribed many titles and names of honor.

Why have our two consuls and the praetors come out today in their red, embroidered togas; why do they wear amethyst-studded bracelets, and rings with brilliant, glittering emeralds; why are they carrying costly canes today, wonderfully carved with silver and gold?

Because the barbarians are to arrive today, and such things dazzle the barbarians.

Why don't the worthy orators come as always to make their speeches, to have their say?

Because the barbarians are to arrive today; and they get bored with eloquence and orations.

Why all of a sudden this unrest and confusion. (How solemn the faces have become). Why are the streets and squares clearing quickly, and all return to their homes, so deep in thought?

Because night is here but the barbarians have not come. And some people arrived from the borders, and said that there are no longer any barbarians.

And now what shall become of us without any barbarians? Those people were some kind of solution.

Konstantinos P. Kavafis

(1904)

Περιμένοντας τους βαρβάρους

  • Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;

Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

  • Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία; Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί; Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.

  • Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωϊ σηκώθη, και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα. Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί τον έγραψε τίτλους πολλούς και ονόματα.

  • Γιατί οι δυο μας ύπατοι κ' οι πραίτωρες εβγήκαν σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες• γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους, και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια• γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα• και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

  • Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα να βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα• κι αυτοί βαρυούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

  • Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν). Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' η πλατέες, κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν. Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα, και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους. Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(1904)

romulus111 on February 9, 2011

ładne ujęcie like Romulus

Sofia kawka do Prado on July 22, 2011

LIKE.Obrigada pela visita e comentários.Abraço do Brasil.Sofia.

Dr.Azzouqa on October 16, 2011

Excellent composition.

LIKE.

Best wishes from Jordan.

Mustafa

Jörg R. on October 26, 2011

The perfect moment !

YSL !!!

Best wishes , Willy

Dorit Yannai on November 2, 2011

Lively morning :) A beautiful photo !

Pan Kartsonakis on February 21, 2013

Θαρθεί καιρός που στίχους σου θα γράφουνε στους τοίχους και με δικά σου λόγια θα ντύνουν τα τραγούδια τους και θα εμπλουτίζουν τις θεατρικές τους παραστάσεις όλοι αυτοί που σε είπαν προβοκάτορα και σε πλήγωσαν σε αποκάλεσαν ανεδαφική και σου γύρισαν την πλάτη. Θάρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα ντρέπονται να κάνουν όνειρα και να τα μοιράζονται στις πλατείες να γράφουν στίχους και να μην ντρέπονται να τους κοινοποιούν στο διαδίκτυο με παραλήπτες άγνωστους έτσι όπως πετάς μια μποτίλια στον ωκεανό. Θάρθουν και χρόνια που στο μάθημα της ιστορίας στα παιδιά δεν θα τους κάνουν πλύση εγκεφάλου και ούτε θα τους λένε παραμύθια θα τους μαθαίνουν μόνο πως από τα λάθη να σκέφτονται σωστότερα στο μέλλον. Το ξέρω πως παράξενα και ουτοπικά ακούγονται και πως πολλοί δεν το πιστεύουν ότι κάτι από αυτά μπορεί να γίνει όσοι αιώνες κι αν περάσουν και πως ακόμη και χίλια χρόνια μετά οι άνθρωποι θα σκοτώνουν για λίγο χώμα περισσότερο για λίγο νερό και μια μπουκιά ψωμί με πρόφαση πάντοτε ιδανικά και δοξασίες πιστεύω και ιδεοληψίες. Το ξέρω όμως πως θάρθει μια μέρα που οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο μικρό είναι το «σπίτι» τους, η γη και πόσο λίγη η ζωή τους για να χωράει τόσο μίσος. Το ξέρω, αδιάφορο αν εγώ μπορεί να μην το ζήσω, θα γίνει κάποτε αυτό και τα παιδιά δεν θα πιστεύουν τους γονείς τους άκριτα ούτε θα λένε μεγαλώνοντας: έτσι τα βρήκαμε για ότι βαριόνται να το ψάξουν αλλά θα έχουν το χρόνο και την διάθεση να το φιλτράρουν με τη δική τους φρέσκια λογική και κρίση. Τέλος θάρθει μια μέρα Κατερίνα που κανένας δεν θα αυτοκτονεί κι ούτε θα φτάνει σ αδιέξοδο. Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

                                                  Πάν Καρτσωνάκης
poludziber on February 21, 2013

molto bella, like........ciao, Flavio

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on December 1, 2008
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D200
    • Taken on 2008/11/20 10:29:28
    • Exposure: 0.002s (1/500)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/9.000
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups