Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

AUT Wien Wolfgang Amadeus Mozart in Burggarten by KWOT

STAT DATA CODE NAME: AUT Wien W.A.Mozart♫♯♪

KV482/3 Mariner/Brendel


Το περί Τέχνης πόνημα

Το περί Τέχνης

πόνημα

κι ο καλλιτέχνης

που ποτέ δεν «κάθεται φρόνιμα»

αλλ’ αίφνης

εμπνέεται και δημιουργεί γόνιμα

πράγματα αιώνια, πράγματα μόνιμα

~ ~ ~ ~ ~

Η τέχνη σχολιάζεται ως κοινονικό φαινόμενο αλλά κατ’ ουσίαν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, η μέγιστη των εσωτερικών ανθρώπινων αναγκών που κατακλύζει το «είναι» και ξεχύνεται ως ηφαιστειακή εκτόνωση.

Ο καλλιτέχνης ζει, ως επί το πλείστον, αλλού.

Αυτό το αλλού είναι ένας κόσμος πραγματικός, όπως ο πραγματικός κόσμος, αν ο πραγματικός κόσμος είναι κόσμος πραγματικός!

Αν μπεις σ’ αυτόν τον κόσμο του αλλού, δε βγαίνεις ποτέ και με τίποτα. Μόνο προσωρινά περάσματα κάνεις, εκεί στον «έξω» κόσμο, που για τους περισσότερους είναι «μέσα».

Αν βγεις οριστικά, τότε σημαίνει ότι απλά... ποτέ δε μπήκες.

Σε αντίθεση με τον «πραγματικό» κόσμο, αν είναι πραγματικός, όπου καθημερινά «μπαίνεις» και «βγαίνεις».

Τελικά αυτό το αλλού έχει όλα τα χαρακτηριστικά των μελανών οπών του σύμπαντος, είναι απλώς «αχαρακτήριστο».

Αν παρ’ όλα ταύτα επιδιώκαμε να του δώσουμε κάποια χαρακτηριστικά, αυτού του άλλου κόσμου, του «αλλού», είναι το αίσθημα της άπειρης αγάπης και η αίσθηση της απολύτου πληρότητος, μια αίσθηση πάνω και πέρα από τις αισθήσεις, όχι μια παραίσθηση, όπως θα νόμιζε κανείς που είναι απ’ έξω (κατ’ αυτόν μέσα), αλλά μια «υπεραίσθηση».

Ο καλλιτέχνης, ο πραγματικός καλλιτέχνης ή άνθρωπος που βιώνει την τέχνη πραγματικά, ζει σε μια διαρκή αναζήτηση, είναι ανήσυχο πνεύμα και διαρκώς, εσωτερικώς, αμφισβητεί - πρωτίστως το ίδιο του το «εγώ».

Ως δημιουργός ζει τον αέναο αγώνα και του απαγορεύεται να δηλώσει «ταυτότητα» αλλά ακούει τους άλλους να τη δηλώνουν γι’ αυτόν, παρ’ ότι η υπεραίσθησή του γίνεται όλο και περισσότερο βίωμα.

Γνωρίζει ότι τα όρια της έπαρσης είναι δισδιάκριτα κι όποιος τα υπερβαίνει... «πέφτει».

Ο καλλιτέχνης συχνά δεν γνωρίζει αν αυτό που δημιούργησε είναι καλό ή κακό. Μάλιστα, σπάνια οι πρωτοπόροι γνωρίζουν ότι είναι πρωτοπόροι. Για την πρωτοπορία τους σίγουροι είναι αυτοί που τους ακολουθούν.

Ο καλλιτέχνης συχνά απαντάει σε ερωτήσεις που δεν υποψιάζεται ή απαντά σε ανθρώπους που δεν γνώριζαν την ερώτηση.

Η τέχνη ως έκφραση και ξεχείλισμα της ανυπέρβλητης πληρότητος είναι ουσιαστικά ο έρωτας με την πλατύτερη σημασία του όρου.

Δεν καταγράφει την ιστορία, ούτε κάνει ιστορία, ούτε προηγείται της εποχής της ούτε την ακολουθεί, απλά υπάρχει «πάντα» και σε «όλα».

Δεν υπακούει σε θεωρίες τις οποίες διαρκώς διαψεύδει ή αναθεωρεί, έχει δική της λογική και δεν ερμηνεύεται με λόγια – τα λόγια ήταν πάντα φτωχά για να αποδίδουν μεγάλες έννοιες ... (λέξεις=λέξεις).

Η τέχνη δεν είναι μαχητική ή ήρεμη. Είναι απλά ένας άνεμος, άλλοτε άγριος και δυνατός, άλλοτε ανίσχυρος και γαλήνιος.

Η τέχνη κάνει κάτι πολύ περισσότερο και πολύ ανώτερο απ’ το να σε μορφώνει απλά. *Σε συνδέει και σε ενώνει με το μυστήριο της ύπαρξης!

Άλλωστε, άλλο είναι η μόρφωση (αίσθηση) και άλλο η καλλιέργεια του πνεύματος (υπεραίσθηση).

Η τέχνη δεν αποδίδει δικαιοσύνη. Είναι πάνω και πέρα απ’ αυτή. Απευθύνεται σε «ελεύθερους» ανθρώπους αλλά είναι πολύ δύσκολο να κατανοηθεί ποιοι είναι αυτοί οι ελεύθεροι άνθρωποι.

Οι σχολές, τα υλικά, οι τεχνοτροπίες, οι κοινωνικές ανακατατάξεις, οι συζητήσεις, οι φιλοσοφίες ασχολούνται μόνο με τα ερεθίσματα που προκαλούν τέχνη ή δημιουργούνται απ’ αυτήν.

Η τέχνη δεν απομυθοποιείται και δεν ερμηνεύεται. Ερμηνεύεται μόνο με τέχνη. Δεν προοδεύει ποτέ. Μην την συγχέουμε με την επιστήμη, το «επιστημονικό» είναι απλά ένα απαραίτητο μέρος της, απλώς αλλάζει πρόσωπα, τρόπους και διαλέκτους για να πει ουσιαστικά κάθε φορά τα ίδια πράγματα. «Τα Μεγάλα είναι τα ίδια»!

Διότι κατά βάση η τέχνη είναι κάτι υπέροχα πολύ απλό και ο καλλιτέχνης ένας σοφός, όπως σοφός μπορεί η δύναται να γίνει οιοσδήποτε.

Το μήνυμα ενός έργου τέχνης είναι πάντα ποιητικό είτε παρουσιάζει την ομορφιά της αλλαγής των εποχών του έτους, είτε σφαγές σε πολεμική μάχη, είτε τις περούκες του Mozart.

Δεν είναι υποχρεωτικό κανείς να αισθάνεται την Τέχνη. Ούτε βέβαια να την αγαπάει. Απλά είναι, ίσως, το μέγιστο προνόμιο σε αυτό το μικρό «μεταβατικό» πέρασμα της ζωής.

Μπορείς να παίξεις

πάλι...

με τις λέξεις

να δώσεις πάλη...

κι αν αντέξεις

από τη ζάλη...

να γεμίσεις νοήματα κι έννοιες βαθιές

το άδειο το κεφάλι...

...και πάλι θα είναι λίγο

...και πάλι θα είναι μόνο η αρχή

και πάντα μόνο η αρχή θα είναι...

ΚWOT :-)

Show more
Show less

Photo details

  • Uploaded on December 28, 2008
  • © All Rights Reserved
    by KWO Tsoumenis
    • Camera: Canon DIGITAL IXUS 430
    • Taken on 2004/07/25 16:15:40
    • Exposure: 0.010s (1/100)
    • Focal Length: 15.44mm
    • F/Stop: f/10.000
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • Flash fired