" Το έξυπνο πουλί από το... ράμφος... πιάνει! " από τον KWO Tsoumenis............και ο Ο τυχερός γλάρος από την Κόρινθο. από τον givrgos10.

V

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Από το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ - (1971)

Κοίτα να δεις... το ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ δεν το χορταίνεις βέβαια με τίποτα. Μην το παρακάνεις όμως. Το πολύ ωραίο χαλά με τη συνήθεια.

Η ΣΥΝΗΘΕΙΑ Η συνήθεια είναι ο εχθρός της ομορφιάς

Η στασιμότητα το φέρετρο της φαντασίας σου

Ξέγνοιαστη σκέψη που αφήνεται ελεύθερη να ταξιδέψει

πέρα από το επιτρεπτό και το απαγορευμένο. © Maria Giakoumaki

Είμαι αχόρταγος!

Οκ τώρα κατάλαβα γιατί έλειπα και δεν είχα δει τα σχόλια πιο πριν..

ΘΑΛΑΣΣΑ

Μεσοπέλαγα αρμενίζω κι έχω πλώρα τον καημό κι έχω την αγάπη πρίμα κι άλμπουρο τον χωρισμό

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά Χωρισμέ, μου ματώνεις την καρδιά

Την κορφή του Ψηλορείτη με παράπονο θωρώ και με δάκρυα απ' την Κρήτη φεύγω κι αποχαιρετώ

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά Χωρισμέ, μου 'χεις κάψει την καρδιά

Μαύρη μοίρα το 'χει γράψει, να μακραίνω, να χαθώ και να ζω μακριά απ' την Κρήτη κι από κείνη π' αγαπώ

Θάλασσα, μη με διώχνεις μακριά Χωρισμέ, μου 'χεις κάψει την καρδιά.

Μουσική - Στίχοι: Κώστας Μουντάκης

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Halfway in the open sea I sail with my longing as fore my love ase stern and mast the separation

Sea, don't send me away Separation, you make my heart bleed

The peak of Psiloritis (Crete) I watch with sorrow and with tears I leave Crete and bid farewell

Sea, don't send me away Separation, you've burned my heart

Dark fate wrote it, to go away, to be lost and live far away from Crete and from her that I love

Sea, don't send me away Separation, you've burned my heart.

Music - Lyrics: Kostas Mountakis Singer: Melina Kana

Ήρθα να αφήσω τους χαιρετισμούς μου στην φανταστική εικόνα σου!!

beautiful capture!

Best Of

best regards Alessandro

Bouquet Voices and feathers. A spring music symphony in honor of the sun. White paintbrush touches on the blue canvas. A bunch of hopes for castaways and for me too. I can gaze them for hours, Letting my mind fly with them like a stranger and a friend of the land. Seagulls!!! Fireworks of God. Acrobats of the wind. White voices of the angels. Dancers of the sun and the sea. Take my soul with you to "fly" with you above the waves, through the clouds to the sun. A libation to the spring.

 Kartsonakis Pan

Ανθοδέσμη Φωνές και πούπουλα. Εαρινή συμφωνία προς τιμή του ήλιου. Λευκές πινελιές στον γαλάζιο καμβά. Ένα σμάρι ελπίδες για τους ναυαγούς και για μένα που ώρες μπορώ να τους χαζεύω με το μυαλό μου μαζί τους να πετάει κοντά τους ξένος και φίλος της στεριάς. Γλάροι !!! Βεγγαλικά του θεού. Ακροβάτες του ανέμου. Λευκές φωνές αγγέλων. Χορευτές του ήλιου και της θάλασσας. Πάρτε μαζί σας την ψυχή μου να πετάξει όπως εσείς στα κύματα στα σύννεφα και στον ήλιο. Σπονδή στην Άνοιξη.

Τάκης Καρτσωνάκης

Θα 'ρθουν όλες μια μέρα, και γύρω μου θα καθίσουν βαθιά λυπημένες. Φοβισμένα σπουργίτια τα μάτια τους, θα πετούνε στην κάμαρα μέσα. Ωχρά χέρια θα σβήνουν στο σύθαμπο και θανάσιμα χείλη θα τρέμουν.

«Αδελφέ» θα μου πουν «δέντρα φεύγουνε μες στη θύελλα, καιπια δε μπορούμε, δεν ορίζουμε πια το ταξίδι μας. Ενα θάνατο πάρε και δώσε. Εμείς, κοίτα, στα πόδια σου αφήνουμε, συναγμένο από χρόνια, το δάκρυ.

«Τα χρυσά πού 'ναι τώρα φθινόπωρα, πού τα θεία καλοκαίρια στα δάση; Πού οι νυχτιές με τον άπειρον, έναστρο ουρανό, τα τραγούδια στο κύμα; Οταν πίσω και πέρα μακραίνανε, πού να επήγαν χωριά, πολιτείες;

»Οι θεοί μας εγέλασαν, οι άνθρωποι, κι ήρθαμε όλες απόψε κοντά σου, γιατί πια την ελπίδα δεν άξιζε το σκληρό μας, αβέβαιο ταξίδι. Σα φιλί, σαν εκείνα που αλλάζαμε, ένα θάνατο πάρε και δώσε.»

Θα τελειώσουν. Επάνω μου γέρνοντας, θ' απομείνουν βουβές, μυροφόρες. Ολοένα στην ήσυχη κάμαρα θα βραδιάζει, και μήτε θα βλέπω τα μεγάλα σαν έκπληκτα μάτια τους που γεμίζανε φως τη ζωή μου... Κωνσταντίνος Καρυωτάκης

In the paths of the mind they born our dreams and make trips that no storyteller has ever said. Images that fail to describe the words,
have at times of no rhythm a logic of their own. Strange, complex, personal roots break barriers and borders, leading by the stars. The poets are unable to live the truth, although they know that truth does not exist. Furious and eager to break the fences and they sing from the basement the peaks of the world. The poets make maps, they leave their traces and if they go ahead, they are lost and sunk in the future. Kartsonakis Pan

Στα μονοπάτια του μυαλού γεννούν τα όνειρά μας κάνουν ταξίδια που κανείς παραμυθάς δεν είπε. Εικόνες που αδυνατούν να περιγράψουν λόγια έχουν σε χρόνους άρρυθμους μια λογική δική τους. Αλλόκοτες, περίπλοκες, προσωπικές πορείες σπάζουν φραγμούς και σύνορα με γνώμονα τ αστέρια. Αδυνατούν οι ποιητές να ζήσουν στην αλήθεια, έτσι κι αλλιώς το ξέρουνε αλήθεια δεν υπάρχει. Αγανακτούν και πνίγονται να σπάσουνε τους φράχτες κι απ το υπόγειο τραγουδούν τις κορυφές του κόσμου. Χαρτογραφούν οι ποιητές τα ίχνη τους αφήνουν κι αν προχωρήσουν χάνονται βυθίζονται στο μέλλον. Πάν Καρτσωνάκης

Beautiful place, nice composition and color! L 6. Greetings, Olga