Trunyan

Not selected for Google Earth or Google Maps [?]

Comments (7)

catlien zoet on February 11, 2009

He, he, eindelijk een verklaring... Ik zat me al af te vragen wat dit toch wel mocht zijn. Zit dit "overblijfsel" al lang in dit mandje en wordt hij ook nog eens begraven??? Ik denk het niet he. Is dit aan het meer bij Kintamani in Bali?

Frank Knaap on February 11, 2009

Gadverdamme!!! Het resultaat van een mislukte crematie Bert?

Hier KRIJG je ze niet meer in de grond!

Frank.

Bert Lanting Fotogra… on February 11, 2009

Catlien, dit is een passage uit mijn boek, misschien vind je het aardig om het te lezen...

Langs de oever lag het rustieke dorpje Trunyan, waar we langzaam langs voeren, terwijl jonge kinderen ons schreeuwend en lachend volgden. Voorbij het dorp bij een open plek in het woud meerden we aan. Daar werden we opgewacht door een delegatie uit het dorp, die ons hulpvaardig uit de boot hees. Wel zagen ze er woest en ruig uit, maar van ongastvrijheid geen spoor. We liepen door een haag van bomen en iets daarachter lag verscholen een luguber kerkhof. Bij de poort was me reeds opgevallen dat op beide muurtjes op tinnen schalen twee gebleekte schedels stonden, die als wachters over de ingang waakten. Met een holle blik in de ogen loerden ze in de richting van het meer en heetten iedere bezoeker van harte welkom. De begraafplaats zelf was gedompeld in halfduister. Op een tiental plaatsen lagen doodgewoon op de grond onder bogen van enkele bamboepaaltjes, de in verschillende staten van ontbinding verkerende lichamen. Met een grafstem vertelde een van onze begeleiders, dat het ontbreken van lijkenlucht te danken was aan de hoge bomen, welke in grote getale op het kerkhof stonden. “Het is een speciale boomsoort, die op slechts weinig plaatsen ter wereld voorkomt en penetrante geuren direct absorbeert...” kon de man ons melden. Wonderlijk kon het inderdaad wel genoemd worden, dat er geen ondraaglijke stank over de graven hing, immers er lag zeker een vijftal tamelijk verse lijken, waarvan je mocht verwachten dat ze een ietwat onfrisse geur zouden verspreiden. Ondanks dat ik gehurkt op slechts enkele centimeters afstand van de lichamen close-up portretfoto’s maakte, rook ik nagenoeg geen lijkenlucht. Van enkele lichamen restte niet veel meer dan overal in hun kooi verspreid liggende knekels, met zelfs de schedel niet altijd aan het hoofdeind. De verpulverde resten van de groezelige kleding lag ook her en der. Een aantal andere stoffelijke overschotten lag nog netjes aangekleed, maar kaal tot op het bot en weer andere waren zelfs nog enigszins herkenbaar met hier en daar een flinke lap huid. Er lag een dame, ze was een dag of wat geleden gestorven en recentelijk ten grave gedragen. Uit haar halfopenstaande mond borrelde lijk vocht, de gesloten ogen stonden opgebold en achter de flinterdunne oogleden bewogen zwarte beestjes, die zich soms vanuit de ooghoeken naar buiten wriemelden. Haar neusgaten werden bevolkt door witglanzende maden, die zich het kakelverse feestmaal best lieten smaken. In het ontzielde lichaam wemelde het van leven en scheen de dood nog allerminst te zijn ingetreden. Een week later zou de ontbinding al donkere gaten in het vlees hebben geslagen en na een maand was het vlees al grotendeels opgegeten door ratten, vogels en insecten. Lichamen die er langer dan twee maanden lagen, waren over het algemeen geheel schoon en na circa een jaar werden alle botjes opgerakeld en keurig op een massagraf bijeen gelegd. Al met al was deze excursie zeer de moeite waard en na een flinke tak van zo’n boom bij me te hebben gestoken, altijd lekker fris voor op het toilet, voeren we terug naar Toya Bungkak.

Chris10 © on February 11, 2009

Zie ik daar echt een mond met tanden en mieren er overheen?... Ook een manier van 'afsterven'. Geef mij dan maar een crematie. Dat gaat tenminste snel en er blijft alleen maar as over... welke ze over zee uitstrooien.

Groetjes, Christien.

Nona Yvette on February 18, 2009

You're very lucky Bert, capturing this corpse so close. What a great shot that we even can see many bugs has covering the dead.

Nona

Trudi on October 16, 2009

Jasses, Bert. Wat een lugubere foto! En dat allemaal n.a.v. mijn foto-sessie over palingroken in Garyp?

catlien zoet on October 28, 2009

Hi Bert, gisteren pas je verhaaltje gelezen, gelukkig er vannacht niet over gedroomd. Heb je echt een echt boek geschreven? Laat horen!. Groeten Catlien

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

WorldIndonesiaBali

Photo taken in Abang Batu Dinding, Kintamani, Bangli Regency, Bali, Indonesia

Photo details

  • Uploaded on February 6, 2009
  • © All Rights Reserved
    by Bert Lanting Fotogra…

Groups