καρέκλα αυτοκτονίας. chair suicide. Δεν περνάει τρένο πια. train does not pass.

Crits, on July 28, said:

...this may not be the best place to sit quietly to themselves and to scape from the time and space.

Best wishes from Mallorca/Barcelona. Crits

kartson, on July 31, said:

Tέχνη

Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τάδα ύστερα να μαραίνονται και να σβήνουν, και μ' όλο που ξέφευγα απόνα κίνδυνο, έκλαψα γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα. Δόθηκα στα πιο μεγάλα ιδανικά, μετά τ' απαρνήθηκα, και τους ξαναδόθηκα ακόμα πιο ασυγκράτητα. Ένοιωσα ντροπή μπροστά στους καλοντυμένους, και θανάσιμη ενοχή για όλους τους ταπεινωμένους και τους φτωχούς, είδα τη νεότητα να φεύγει, να σαπίζουν τα δόντια, θέλησα να σκοτωθώ, από δειλία ή ματαιοδοξία, συχώρεσα εκείνους που με σύντριψαν, έγλυψα εκεί που έφτυσα, έζησα την απάνθρωπη στιγμή, όταν ανακαλύπτεις, πλέον αργά, ότι είσαι ένας άλλος από κείνον που ονειρευόσουνα, ντρόπιασα τ' όνομά μου για να μη μείνει ούτε κηλίδα εγωισμού απάνω μου ― κι ήταν ο πιο φριχτός εγωισμός. Tις νύχτες έκλαψα, συνθηκολόγησα τις μέρες, αδιάκοπη πάλη μ' αυτόν τον δαίμονα μέσα μου που τα ήθελε όλα, τούδωσα τις πιο γενναίες μου πράξεις, τα πιο καθάρια μου όνειρα και πείναγε, τούδωσα αμαρτίες βαριές, τον πότισα αλκοόλ, χρέη, εξευτελισμούς, και πείναγε. Bούλιαξα σε μικροζητήματα φιλονίκησα για μιας σπιθαμής θέση, κατηγόρησα, έκανα το χρέος μου από υπολογισμό, και την άλλη στιγμή, χωρίς κανείς να μου το ζητήσει έκοψα μικρά-μικρά κομμάτια τον εαυτό μου και τον μοίρασα στα σκυλιά.

Tώρα, κάθομαι μες στη νύχτα και σκέφτομαι, πως ίσως πια μπορώ να γράψω ένα στίχο, αληθινό.

Λειβαδίτης Tάσος

(από την Ποίηση. Tόμος Πρώτος 1950-1966, Kέδρος 1985)

kartson, on August 8, said:

Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες

"Είμαστε κάτι ξεχαρβαλωμένες κιθάρες. Ο άνεμος όταν περνάει, στίχους, ήχους παράξενους ξυπνάει στις χορδές που κρέμονται σαν καδένες.

Είμαστε κάτι απίστευτες αντένες. Υψώνονται σαν δάχτυλα στα χάη, στην κορυφή τους τ' άπειρο αντηχάει, μα γρήγορα θα πέσουνε σπασμένες.

Είμαστε κάτι διάχυτες αισθήσεις, χωρίς ελπίδα να συγκεντρωθούμε. Στα νεύρα μας μπερδεύεται όλη η φύσις.

Στο σώμα, στην ενθύμηση πονούμε. Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε."

Κώστας Καρυωτάκης

~ Denise Cottin ~, on August 8, said:

Interesting!

kartson, on August 14, said:

Αν υπάρχει….

Όταν μέσα σου περάσει ο χρόνος, σαν ποτάμι που δεν σε ξεδίψασε ωστόσο θα διαπιστώσεις, αργά η γρήγορα ότι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, θα έφτανες εδώ. Αυτό είναι, λένε, νομοτέλεια. Η ζωή που έζησες ή που δεν έζησες -υποκειμενικό είναι πάντοτε- φαντάζει τώρα σα μία ξεθωριασμένη ζωγραφιά και το μόνο σίγουρο που έχεις από αυτήν την όποια εμπειρία σου είναι η πείρα που έχεις αποκτήσει άχρηστη όμως εν πολλοίς. Η μόνη πείρα, που μπορεί κάτι να σου προσφέρει είναι η συμφιλίωσή σου - αν μπορεί να υπάρξει συμφιλίωση - με την ιδέα του θανάτου. Όλες οι άλλες σου εμπειρίες μπορεί να φανούν κάπου χρήσιμες στο πρόβλημα της επιβίωσης και στο ακόμη μεγαλύτερο του ευ ζην. Επειδή όμως τα δεδομένα του προβλήματος συνεχώς αλλάζουν η σιγουριά που σου προσφέρουν μπορεί να αποδειχτεί ακόμη και καταστροφική.

Τάκης Καρτσωνάκης

©Bushmaster, on August 15, said:

"Who's next?"

kartson, on August 15, said:

Not me

GALA16, on August 17, said:

Very, very good shot.I like it.Greetings, Galia.