Δεν βιάζεται η θάλασσα. The sea never hurries.

kartson, on November 4, said:

Οφείλω ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ στους διαδικτυακούς φίλους από το Panoramio που μου έστειλαν συγχαρητήρια και ψήφισαν τις φωτογραφίες μου. Χαίρομαι που το αγαπημένο μου Ναύπλιο αλλά και μια φωτογραφία από την Ελλάδα τιμήθηκε από όλους εσάς. Χαίρομαι και για τους χρήστες του Πανοράμιο από όλον τον κόσμο που στην συγκεκριμένη φωτογραφία ψήφισαν την χώρα μας και φυσικά και για τη φωτογραφία του Στάθη που ξεχώρισε και ψηφίστηκε και χαίρομαι διπλά γιατί είμαι ανάμεσα σε αυτούς που την είχαν ψηφίσει.

lourdesa,Mahdi Kalhor, Manos Spyridakis, Mustafa-K, NURİ ERZAİM, saykut, gabiavram, mihike, Losonciné Zana Judit, l.siska, FWWS, yemtaş, toninaji, Conquilha, zygmunt42, Alex V., aggeliki.k, kovi53, MioaraP, *goran, Jelegon, tomasgregor, kxk, maria nikolakopoulou, caterina armento, BEDRİ AKÇAY, AL1612, 愛 Sylvietsak 女, 《阿鵬》B@ngk☺k, ☺geotsak, Maria Giakoumaki, dziwnow 2, Alice Pires, Mahdi Kalhor, makis-GREECE, EVAL, arturo1, pvlsorin, MuhSaPo, ira96, NiktheGreek, Stathis Xionidis, ch' caf', Gabor Retei, andreasec13, ~A.R.T~ (^_^),Osváth Károly, art-A, Rita Eberle-Wessner, scotty03, jymsn123, Marian Radulescu, juncujuncu, luciano640, αλλά και όλοι οι άλλοι φίλοι που για τον άλφα ή βήτα λόγο δεν πρόλαβαν ακόμη να εκδηλώσουν την χαρά τους δεν θα πρέπει να ξεχνάνε ότι:

The art does not need awards, it is not a road race that somebody will cut off the thread of the victory, either .

The street of art has no end.

The street of art doesn't need t he walkers but the walkers need this street.

The art will exist and it's street will remain without an end, as there are people on this planet. As long as there are people who dream and people who want to communicate. A friend of mine says that people who dream and want to communicate, people who describe their dreams are the poets of the world. Kartsonakis Pan

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία ,

ούτε είναι αγώνισμα δρόμου

που θα κόψει κάποιος

το νήμα της νίκης. Ο δρόμος της τέχνης δεν έχει τέλος.

Ο δρόμος δεν έχει ανάγκη τους διαβάτες

αλλά οι διαβάτες το δρόμο.

Η τέχνη θα υπάρχει και ο δρόμος της

θα παραμένει δίχως τέρμα,

όσο υπάρχουν άνθρωποι

σε τούτον τον πλανήτη.

Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι

που ονειρεύονται

και άνθρωποι που θέλουν

να επικοινωνήσουν.

Όπως έλεγε κι ένας φίλος μου,

οι άνθρωποι που ονειρεύονται

και θέλουν να επικοινωνήσουν,

οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους,

είναι οι Ποιητές του κόσμου.

Πάν Καρτσωνάκης

‘Έτσι είναι φίλοι μου και αυτό δεν θα πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ. Η τέχνη, όπως και η ζωή άλλωστε, είναι ένα παιχνίδι και σαν παιχνίδι θα πρέπει να τα βιώνουμε. Φιλικά πάντοτε.

Maria Giakoumaki, on November 4, said:

Όσες φορές κι αν έχω δει αυτή τη φωτογραφία, Παν, μου θυμίζει Ελύτη.

**Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική

το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου.

Εκεί σπάροι και πέρκες

ανεμόδαρτα ρήματα

ρεύματα πράσινα μες τα γαλάζια

όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε

σφουγγάρια, μέδουσες

με τα πρώτα λόγια των Σειρήνων

όστρακα ρόδινα με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα μαύρα ρίγη.

Εκεί ρόδια, κυδώνια

θεοί μελαχρινοί, θείοι κι εξάδελφοι

το λάδι αδειάζοντας μες στα πελώρια κιούπια

και πνοές από τη ρεματιά ευωδιάζοντας

λυγαριά και σχίνο

σπάρτο και πιπερόριζα

με τα πρώτα πιπίσματα των σπίνων,

ψαλμωδίες γλυκές με τα πρώτα-πρώτα Δόξα Σοι.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου με τα πρώτα -πρώτα Δόξα Σοι!

Εκεί δάφνες και βάγια

θυμιατό και λιβάνισμα

τις πάλες ευλογώντας και τα καρυοφύλλια.

Στο χώμα το στρωμένο με τ' αμπελομάντιλα

κνίσες, τσουγκρίσματα

και Χριστός Ανέστη

με τα πρώτα σμπάρα των Ελλήνων.

Αγάπες μυστικές με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.

Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου, με τα πρώτα λόγια του Ύμνου.**

Οδυσσέας Ελύτης

kartson, on November 10, said:

Η ποίηση δεν είναι ένα ελευθέρωμα της συγκίνησης, αλλά απόδραση από τη συγκίνηση. Δεν είναι έκφραση της προσωπικότητας, αλλά απόδραση από την προσωπικότητα.……… Έλιοτ

Yannis kaloyeropoulo…, on November 11, said:

Εδώ σαγαπώ και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας [Pablo Neruda]Αυτός ο τίτλος της ταιριάζεi

kartson, on November 11, said:

Πρότεινε κι εδώ ένα τίτλο..........Επίσης μπορείς να μου πεις αν σου αρέσουν και οι τίτλοι στις φωτογραφίες που είναι στην ψηφοφορία, για αυτόν τον μήνα, Γιάννη.

kartson, on November 12, said:

Ιθακη

Σα βγεις στο πηγαιμο για την Ιθακη, να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος, γεματος περιπετειες, γεματος γνωσεις. Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας, τον θυμωμενο Ποσειδωνα μη φοβασαι, τετοια στον δρομο σου ποτε σου δεν θα βρεις, αν μεν'η σκεψις σου υψηλη, αν εκλεκτη συγκινησις το πνευμα και το σωμα σου αγγιζει. Τους Λαιστρυγονας και τους Κυκλωπας, τον αγριο Ποσειδωνα δεν θα συναντησεις, αν δεν τους κουβαλεις μες στην ψυχη σου, αν η ψυχη σου δεν τους στηνει εμπρος σου. Να ευχεσαι ναναι μακρυς ο δρομος. Πολλα τα καλοκαιρινα πρωϊνα να ειναι που με τι ευχαριστησι, με τι χαρα θα μπαινεις σε λιμενας πρωτοειδωμενους να σταματησεις σ'εμπορεία Φοινικικα, και τες καλες πραγματειες ν'αποκτησεις, σεντεφια και κοραλλια, κεχριμπαρια κ'εβενους, και ηδονικα μυρωδικα καθε λογης, οσο μπορεις πιο αφθονα ηδονικα μυρωδικα, σε πολεις Αιγυπτιακες πολλες να πας, να μαθεις και να μαθεις απ'τους σπουδασμενους. Παντα στο νου σου ναχεις την Ιθακη. Το φθασιμον εκει ειν'ο προορισμος σου. Αλλα μη βιαζεις το ταξειδι διολου. Καλλιτερα χρονια πολλα να διαρκεσει. και γερος πια ν'αραξεις στο νησι, πλουσιος με οσα κερδισες στο δρομο, μη προσδοκωντας πλουτη να σε δωσει η Ιθακη.

Η Ιθακη σ'εδωσε τ'ωραιο ταξειδι. Χωρις αυτην δεν θαβγαινες στον δρομο . Αλλα δεν εχει να σε δωσει πια. Κι αν πτωχικη την βρεις, η Ιθακη δεν σε γελασε. Ετσι σοφος που εγινες, με τοση πειρα, ηδη θα το καταλαβες οι Ιθακες τι σημαινουν. Κωνσταντίνος Καβάφης

leo1383, 13 days ago, said:

Una delle mie preferite.Ciao Leo.

Augusto Janiscki Jun…, 13 days ago, said:

Nice Shot !!!!!!!!!!

Fantsatic .

Greetings from Brazil

Augusto

erno2002, 12 days ago, said:

It's a very good photo! Congratulation!

Ernő

kartson, 9 days ago, said:

Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός

«Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνὰ ποὺ ἔχουν σκεπὴ τὸ χαμηλὸ οὐρανὸ μέρα καὶ νύχτα.

Δὲν ἔχουμε ποτάμια δὲν ἔχουμε πηγάδια δὲν ἔχουμε πηγὲς μονάχα λίγες στέρνες, ἄδειες κι᾿ αὐτές, ποὺ ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνοῦμε. Ἦχος στεκάμενος κούφιος, ἴδιος με τὴ μοναξιά μας ἴδιος με τὴν ἀγάπη μας, ἴδιος με τὰ σώματά μας. Μᾶς φαίνεται παράξενο ποὺ κάποτε μπορέσαμε νὰ χτίσουμε τὰ σπίτια , τὰ καλύβια καὶ τὶς στάνες μας. Κι᾿ οἱ γάμοι μας, τὰ δροσερὰ στεφάνια καὶ τὰ δάχτυλα γίνουνται αἰνίγματα ἀνεξήγητα γιὰ τὴ ψυχή μας. Πῶς γεννήθηκαν πῶς δυναμώσανε τὰ παιδιά μας; Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός. Τὸν κλείνουν οἱ δυὸ μαῦρες Συμπληγάδες. Στὰ λιμάνια τὴν Κυριακὴ σὰν κατεβοῦμε ν᾿ ἀνασάνουμε βλέπουμε νὰ φωτίζουνται στὸ ἡλιόγερμα σπασμένα ξύλα ἀπὸ ταξίδια ποὺ δὲν τέλειωσαν σώματα ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς ν᾿ ἀγαπήσουν». Γιώργος Σεφέρης (Α. Ἡ Πέτρα)