Δεν βιάζεται η θάλασσα. The sea never hurries.

Dale_stephens, on June 26, said:

great photo. nice work :o)

kartson, on June 29, said:

The Parthenon marbles need their brothers back!!! ReUnite the monument!!! Réunifier le monument!!! Reunir el monumento!!! Wieder das Denkmal!!! Поново сјединити споменик!!! Ribashkuar monument!!! Reunificar o monumento!!! 碑再会!!! Mempertemukan monumen!!! 复合的纪念碑!!!

tu-quoque, on June 29, said:

Amazing-who put the chair on the shore

pelleas , on June 29, said:

Excellent composition. Is the chair for the wife of the fisherman? Greetings, Lorenzo

kartson, on June 29, said:

Την καρέκλα έβαλε εκεί μία γυναίκα που καθάρισε τα ψάρια με νερό από τη θάλασσα............The chair had a woman there who cleaned fish in water from the sea.

ranssom, on June 29, said:

Φίλε kartson ξανάρχομαι σ'αυτή τη φωτογραφία για να πω ότο όσο πιο πολλές φορές τη βλέπω τόσο πιο εκπληκτική μου φαίνεται! Συγχαρητήρια!

gabiavram, on July 7, said:

Beautiful landscape!Greetings,Gabi

GREGORAKIS, on July 7, said:

TELEIO

ramesse IV, on July 10, said:

Wonderful place for a vacation! Nice shot!

/Peter/

kartson, on July 12, said:

Η τέχνη δεν έχει ανάγκη τα βραβεία ,

ούτε είναι αγώνισμα δρόμου

που θα κόψει κάποιος

το νήμα της νίκης. Ο δρόμος της τέχνης δεν έχει τέλος.

Ο δρόμος δεν έχει ανάγκη τους διαβάτες

αλλά οι διαβάτες το δρόμο. Η τέχνη θα υπάρχει και ο δρόμος της

θα παραμένει δίχως τέρμα,

όσο υπάρχουν άνθρωποι

σε τούτον τον πλανήτη. Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι

που ονειρεύονται

και άνθρωποι που θέλουν

να επικοινωνήσουν. Όπως έλεγε κι ένας φίλος μου,

οι άνθρωποι που ονειρεύονται

και θέλουν να επικοινωνήσουν, οι άνθρωποι που λένε τα όνειρά τους,

είναι οι Ποιητές του κόσμου.

Καρτσωνάκης Πάν

kartson, on July 12, said:

Εις Ιταλικήν παραλίαν

Ο Κήμος Μενεδώρου, Ιταλιώτης νέος, τον βίον του περνά μέσα στες διασκεδάσεις· ως συνειθίζουν τούτοι οι απ' την Μεγάλη Ελλάδα μες στα πολλά τα πλούτη αναθρεμένοι νέοι.

Μα σήμερα είναι λίαν, παρά το φυσικό του, σύννους και κατηφής. Κοντά στην παραλίαν, με άκραν μελαγχολίαν βλέπει που εκφορτώνουν τα πλοία με την λείαν εκ της Πελοποννήσου.

Λάφυρα ελληνικά· η λεία της Κορίνθου.

Α σήμερα βεβαίως δεν είναι θεμιτόν, δεν είναι δυνατόν ο Ιταλιώτης νέος νάχει για διασκεδάσεις καμιάν επιθυμίαν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Kypreos(Archie M.), on July 19, said:

Taki poli orea ta sxolia sou opos ke i fotografies sou BRAVO Me tis efxes mou Argyris

kartson, on July 19, said:

Αργύρη, αναφέρεσαι στο ποίημα του Καβάφη; Αν ναι, τότε δεν είναι φυσικό να του έχω ξεχωριστή αδυναμία, σαν Κορίνθιος;

mayte m. caro, on July 23, said:

votada creo que ya lo hice antes pero me gusta mucho esta composicion.saludos desde españa.

kartson, on July 25, said:

Όνειρα.

Αν είχε χρώμα ο άνεμος σάρκα τα όνειρά μου και μονοπάτια το μυαλό εγώ δεν θ΄ αγαπούσα.

Θα είχε σβήσει η φωτιά που ζει στα σωθικά μου και την ταΐζω όνειρα, ελπίδες και στιχάκια.

Όμως ο άνεμος φωνή μονάχα διαθέτει και όνειρα η σάρκα μου να τρώει μόνο ξέρει.

Μα το μυαλό μου αδιάβατο θα παραμένει δάσος κι εγώ χαμένος περπατώ φωνάζω, γράφω, ψάχνω, χαμογελώ, χειρονομώ, ελπίζω κι αγαπάω.

Τάκης Καρτσωνάκης Ιούνης 2009

Dreams

If the wind had colour if my dreams had flesh if my mind had paths I would not love.

The fire that burns inside me and I feed it with dreams, hopes and rimes, would have been out. But the wind has only voice and my flesh just eats the dreams.

But my mind still remains an impassable forest and I am lost, while I walk around shout...write...search... smile...gesture... hope and love.

Takimirimo, on July 26, said:

Excellent picture.

kartson, on July 27, said:

Copyright by kARTsonakis Pan e-mail: kartson2@gmail.com Μy blog and kARTson

mirom1326, on July 28, said:

It's a magnific composition!

.Aga., on July 28, said:

Super shot!

kartson, on August 1, said:

Καπνισμένο Τσουκάλι …..(ἀπόσπασμα)…..

Καὶ νὰ ἀδελφέ μου ποὺ μάθαμε νὰ κουβεντιάζουμε ἥσυχα κι ἁπλά. Καταλαβαινόμαστε τώρα, δὲν χρειάζονται περισσότερα. Κι αὔριο λέω θὰ γίνουμε ἀκόμα πιὸ ἁπλοί. Θὰ βροῦμε αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ παίρνουνε τὸ ἴδιο βάρος σ' ὅλες τὶς καρδιές, σ' ὅλα τὰ χείλη. Ἔτσι νὰ λέμε πιὰ τὰ σύκα-σύκα καὶ τὴ σκάφη-σκάφη. Κι ἔτσι ποὺ νὰ χαμογελᾶνε οἱ ἄλλοι καὶ νὰ λένε, «Τέτοια ποιήματα, σοῦ φτιάχνουμε ἑκατὸ τὴν ὥρα.» Αὐτὸ θέλουμε κι ἐμεῖς. Γιατὶ ἐμεῖς δὲν τραγουδᾶμε γιὰ νὰ ξεχωρίσουμε ἀδελφέ μου ἀπ' τὸν κόσμο. Ἐμεῖς τραγουδᾶμε γιὰ νὰ σμίξουμε τὸν κόσμο. ...ἔχεις ἀκόμη νὰ κλάψεις πολὺ ὥσπου νὰ μάθεις τὸν κόσμο νὰ γελάει.

Γιάννης Ρίτσος