This building was copy to rebuilt at Royal Flora Rajajpruek

ชื่อทางการคือวัดอินทราวาสขึ้นทะเบียนโบราณสถาน เมื่อปี พ.ศ. ๒๕๒๖ ตั้งอยู่ในเขตตำบลหนองควาย (ใกล้กับบ้านธัมมะ) อำเภอหางดง เดิมชื่อวัดต้นเกว๋นซึ่งเป็นชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่งที่ขึ้นอยู่ตรงบริเวณที่สร้างวิหารในปัจจุบัน วัดต้นเกว๋น เป็นวัดเก่าแก่ สันนิษฐานสร้างราว พ.ศ. 2399 วัดนี้มีความสำคัญในอดีต คือเป็นที่พักขบวนพระบรมธาตุศรีจอมทอง จากอำเภอจอมทอง มาที่เชียงใหม่ ในอดีตเป็นประเพณีที่เจ้าหลวงเมืองเชียงใหม่ มีการสรงน้ำพระธาตุ คือจากวัดพระธาตุจอมทองมาก็เดินทางมาด้วยขบวนช้าง ขบวนม้า แล้วแวะมาที่วัดต้นเกว๋น วิหาร เป็นแบบพื้นเมืองล้านนา สร้างเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๐๑ หน้าบันประดับกระจกแก้วสี แบบฝาตาผ้าหรือฝาปะกน โก่งคิ้วจำหลัก ไม้ลายเครือเถาสอดสลับรูปเศียรนาคมีลายปูนปั้นรูปเทพพนมและดอกไม้อยู่หัวเสา ด้านหน้าบันปีกนกจะแกะสลักเป็นเศียรนาคในลายเครือเถาผสมกนก ตีช่องตารางเพื่อระบายอากาศ ปั้นลมและหางหงส์แกะรูปมกรคายนาคอย่างงดงาม คันทวยหูช้างจำหลักไม้เป็นรูปกินนรฟ้อนรำเป็นศิลปะของล้านนาโดยเฉพาะ ไม่ใช่ของเชียงใหม่ ไม่ใช่ของพม่า เป็นลายเฉพาะไม่ว่าจะเป็นลายดอกไม้ ลายแกะสลักบนลายชุกชี แกะสลักหน้าบันก็ดีความงดงามอลังการณ์ที่ไม่รุงรัง สงบอยู่ในที

The intricate details of ancient artworks at the tranquil Wat Ton Kwen in Chiang Mai’s Hang Dong district immediately capture my attention. It’s not my first visit to the Rose of the North, but the constant stream of visitors to the grand horticultural show, Royal Flora Ratchaphruek, have shattered the calm of Lanna’s capital and its environs.

But standing in this temple compound, just a few kilometres away from the city, it becomes obvious that Chiang Mai, as well as many other places in the north of Thailand, still has much to offer in the way of old-world charm. It’s just a matter of searching out the treasures of these often little-visited sites. For many years, it was the only temple between Jom Thong district and Chiang Mai city and because those joining the annual parade in the town were unable to walk the full distance in one go, they used to stop here to rest.

During the stopover, the monks would hold a Buddha-relic bathing ceremony at the temple so that local residents could also pay their respects.

No religious rites are held here today but it’s still a delight to visit. Walking around the well-preserved historical monuments, the perfectly preserved four-sided pavilion, and the viharn with its stone walls and ornamental sculptures, it’s easy to understand why Wat Ton Kwen has been recognised by the Siam Architecture Association for its elegance.