Φωτογραφία Καρτσωνάκης Πάν Από τον Φενεό! ......The companions of Odysseus little front they reach in Ithaca....title by ira96

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (180)

Murat Kurtel on November 15, 2009

very very nice ..

Zsolt Fábiánffy on November 15, 2009

PROOF!!!

Драган.М on November 17, 2009

Very interesting and beautiful photos.

Regards!

Dragan.

Ivan Dimitrov RAPTOR on November 29, 2009

What idyll!!!Greetings Ivan Bulgaria.

Mahdi Kalhor on November 30, 2009

This beautiful shot is worth to see again.

I like it.

All the best from Iran,

Mahdi

Pan Kartsonakis on December 17, 2009

Δημιουργικά, πάντοτε, η Ήρα!

Pan Kartsonakis on January 13, 2010

Ιθάκη

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι, τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρείς, αν μέν' η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει. Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις, αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου, αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος. Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους• να σταματήσεις σ' εμπορεία Φοινικικά, και τες καλές πραγμάτειες ν' αποκτήσεις, σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ' έβενους, και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής, όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά• σε πόλεις Αιγυπτιακές πολλές να πας, να μάθεις και να μάθεις απ' τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη. Το φθάσιμον εκεί είν' ο προορισμός σου. Αλλά μη βιάζεις το ταξίδι διόλου. Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει• και γέρος πια ν' αράξεις στο νησί, πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο, μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ' έδωσε το ωραίο ταξίδι. Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο. Αλλο δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε. Ετσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Ithaca

When you set out on your journey to Ithaca, pray that the road is long, full of adventure, full of knowledge. The Lestrygonians and the Cyclops, the angry Poseidon -- do not fear them: You will never find such as these on your path, if your thoughts remain lofty, if a fine emotion touches your spirit and your body. The Lestrygonians and the Cyclops, the fierce Poseidon you will never encounter, if you do not carry them within your soul, if your soul does not set them up before you.

Pray that the road is long. That the summer mornings are many, when, with such pleasure, with such joy you will enter ports seen for the first time; stop at Phoenician markets, and purchase fine merchandise, mother-of-pearl and coral, amber and ebony, and sensual perfumes of all kinds, as many sensual perfumes as you can; visit many Egyptian cities, to learn and learn from scholars.

Always keep Ithaca in your mind. To arrive there is your ultimate goal. But do not hurry the voyage at all. It is better to let it last for many years; and to anchor at the island when you are old, rich with all you have gained on the way, not expecting that Ithaca will offer you riches.

Ithaca has given you the beautiful voyage. Without her you would have never set out on the road. She has nothing more to give you.

And if you find her poor, Ithaca has not deceived you. Wise as you have become, with so much experience, you must already have understood what Ithacas mean.

Konstantinos P. Kavafis (1911)

Pan Kartsonakis on January 15, 2010

Τρώες Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων• είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Κομμάτι κατορθώνουμε• κομμάτι παίρνουμ' επάνω μας• κι αρχίζουμε νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά. Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά, κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει, η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται• ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει• κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος. Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα. Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1905)

Trojans Our efforts are those of the unfortunate; our efforts are like those of the Trojans. Somewhat we succeed; somewhat we regain confidence; and we start to have courage and high hopes.

But something always happens and stops us. Achilles in the trench before us emerges and with loud cries terrifies us.--

Our efforts are like those of the Trojans. We believe that with resolution and daring we will alter the blows of destiny, and we stand outside to do battle.

But when the great crisis comes, our daring and our resolution vanish; our soul is agitated, paralyzed; and we run around the walls seeking to save ourselves in flight.

Nevertheless, our fall is certain. Above, on the walls, the mourning has already begun. The memories and the sentiments of our days weep. Bitterly Priam and Hecuba weep for us.

Konstantinos P. Kavafis

  _ (1905)_
Sassa Rancic on January 24, 2010

Very nice! Excellent photos! I voted for "Best of"

Greetings from Serbia!

Saša

kurt Oblak on January 29, 2010

Klasse Foto,gruß KURT

Pan Kartsonakis on February 12, 2010

Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός

«Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός, ὅλο βουνὰ ποὺ ἔχουν σκεπὴ τὸ χαμηλὸ οὐρανὸ μέρα καὶ νύχτα.

Δὲν ἔχουμε ποτάμια δὲν ἔχουμε πηγάδια δὲν ἔχουμε πηγὲς μονάχα λίγες στέρνες, ἄδειες κι᾿ αὐτές, ποὺ ἠχοῦν καὶ ποὺ τὶς προσκυνοῦμε. Ἦχος στεκάμενος κούφιος, ἴδιος με τὴ μοναξιά μας ἴδιος με τὴν ἀγάπη μας, ἴδιος με τὰ σώματά μας. Μᾶς φαίνεται παράξενο ποὺ κάποτε μπορέσαμε νὰ χτίσουμε τὰ σπίτια , τὰ καλύβια καὶ τὶς στάνες μας. Κι᾿ οἱ γάμοι μας, τὰ δροσερὰ στεφάνια καὶ τὰ δάχτυλα γίνουνται αἰνίγματα ἀνεξήγητα γιὰ τὴ ψυχή μας. Πῶς γεννήθηκαν πῶς δυναμώσανε τὰ παιδιά μας; Ὁ τόπος μας εἶναι κλειστός. Τὸν κλείνουν οἱ δυὸ μαῦρες Συμπληγάδες. Στὰ λιμάνια τὴν Κυριακὴ σὰν κατεβοῦμε ν᾿ ἀνασάνουμε βλέπουμε νὰ φωτίζουνται στὸ ἡλιόγερμα σπασμένα ξύλα ἀπὸ ταξίδια ποὺ δὲν τέλειωσαν σώματα ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς ν᾿ ἀγαπήσουν». Γιώργος Σεφέρης (Α. Ἡ Πέτρα)

Pan Kartsonakis on April 17, 2010

Trojans Our efforts are those of the unfortunate; our efforts are like those of the Trojans. Somewhat we succeed; somewhat we regain confidence; and we start to have courage and high hopes.

But something always happens and stops us. Achilles in the trench before us emerges and with loud cries terrifies us.--

Our efforts are like those of the Trojans. We believe that with resolution and daring we will alter the blows of destiny, and we stand outside to do battle.

But when the great crisis comes, our daring and our resolution vanish; our soul is agitated, paralyzed; and we run around the walls seeking to save ourselves in flight.

Nevertheless, our fall is certain. Above, on the walls, the mourning has already begun. The memories and the sentiments of our days weep. Bitterly Priam and Hecuba weep for us.

Konstantinos P. Kavafis

  _ (1905)_

Τρώες Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων• είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Κομμάτι κατορθώνουμε• κομμάτι παίρνουμ' επάνω μας• κι αρχίζουμε νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά. Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά, κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει, η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται• ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει• κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος. Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα. Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1905)

Pan Kartsonakis on April 25, 2010

Στὸ Σταυραητό

Ἀπὸ μικρὸ κι ἀπ᾿ ἄφαντο πουλάκι, σταυραητέ μου, παίρνεις κορμὶ μὲ τὸν καιρὸ καὶ δύναμη κι ἀγέρα κι ἁπλώνεις πῆχες τὰ φτερὰ καὶ πιθαμὲς τὰ νύχια καὶ μέσ᾿ στὰ σύγνεφα πετᾶς, μέσ᾿ στὰ βουνὰ ἀνεμίζεις φωλιάζεις μέσ᾿ στὰ κράκουρα, συχνομιλᾶς μὲ τἄστρα, μὲ τὴν βροντὴ ἐρωτεύεσαι, κι ἀπιδρομᾶς καὶ παίζεις μὲ τἄγρια ἀστροπέλεκα καὶ βασιλιᾶ σὲ κράζουν τοῦ κάμπου τὰ πετούμενα καὶ τοῦ βουνοῦ οἱ πετρίτες.

Ἔτσι ἐγεννήθηκε μικρὸς κι ὁ πόθος μου στὰ στήθη, κι ἀπ᾿ ἄφαντο κι ἀπ᾿ ἄπλερο πουλάκι σταυραητέ μου, μεγάλωσε, πῆρε φτερά, πῆρε κορμὶ καὶ νύχια καὶ μοῦ ματώνει τὴν καρδιά, τὰ σωθικά μου σκίζει κι ἔγινε τώρα ὁ πόθος μου ἀητός, στοιχειὸ καὶ δράκος κι ἐφώλιασε βαθιὰ - βαθιὰ μέσ᾿ στ᾿ ἄσαρκο κορμί μου καὶ τρώει κρυφὰ τὰ σπλάγχνα μου, κουφοβοσκάει τὴν νιότη.

Μπεζέρισα νὰ περπατῶ στοῦ κάμπου τὰ λιοβόρια. Θέλω τ᾿ ἀψήλου ν᾿ ἀνεβῶ ν᾿ ἀράξω θέλω, ἀητέ μου, μέσ᾿ στὴν παλιά μου κατοικιά, στὴν πρώτη τὴ φωλιά μου, Θέλω ν᾿ ἀράξω στὰ βουνά, θέλω νὰ ζάω μ᾿ ἐσένα. Θέλω τ᾿ ἀνήμερο καπρί, τ᾿ ἀρκούδι, τὸ πλατόνι, καθημερνή μου κι ἀκριβὴ νὰ τἄχω συντροφιά μου. Κάθε βραδούλα, κάθε αὐγή, θέλω τὸ κρύο τ᾿ ἀγέρι νἄρχεται ἀπὸ τὴν λαγκαδιά, σὰν μάνα, σὰν ἀδέρφι νὰ μοῦ χαϊδεύει τὰ μαλλιὰ καὶ τ᾿ ἀνοιχτά μου στήθη.

Θέλω ἡ βρυσούλα, ἡ ρεματιά, παλιὲς γλυκές μου ἀγάπες νὰ μοῦ προσφέρνουν γιατρικὸ τ᾿ ἀθάνατα νερά τους. Θέλω τοῦ λόγγου τὰ πουλιὰ μὲ τὸν κελαϊδισμό τους νὰ μὲ κοιμίζουν τὸ βραδύ, νὰ μὲ ξυπνοῦν τὸ τάχυ. Καὶ θέλω νἄχω στρῶμα μου, νἄχω καὶ σκέπασμά μου τὸ καλοκαίρι τὰ κλαδιὰ καὶ τὸν χειμώ᾿ τὰ χιόνια.

Κλωνάρια ἀπ᾿ ἀγριοπρίναρα, φουρκάλες ἀπὸ ἐλάτια θέλω νὰ στρώνω στοιβανιὲς κι ἀπάνου νὰ πλαγιάζω, ν᾿ ἀκούω τὸν ἦχο τῆς βροχῆς καὶ νὰ γλυκοκοιμιέμαι.

Ἀπὸ ἡμερόδεντρον ἀητέ, θέλω νὰ τρώω βαλάνια, θέλω νὰ τρώω τυρὶ ἀλαφιοῦ καὶ γάλα ἀπ᾿ ἄγριο γίδι. Θέλω ν᾿ ἀκούω τριγύρω μου πεῦκα κι ὀξιὲς νὰ σκούζουν, θέλω νὰ περπατῶ γκρεμούς, ῥαϊδιά, ψηλὰ στεφάνια, θέλω κρεμάμενα νερὰ δεξιὰ ζερβιὰ νὰ βλέπω. Θέλω ν᾿ ἀκούω τὰ νύχια σου νὰ τὰ τροχᾶς στὰ βράχια, ν᾿ ἀκούω τὴν ἄγρια σου κραυγή, τὸν ἴσκιο σου νὰ βλέπω. Θέλω, μὰ δὲν ἔχω φτερά, δὲν ἔχω κλαπατάρια, καὶ τυραννιέμαι, καὶ πονῶ, καὶ σβυιέμαι νύχτα μέρα.

Παρακαλῶ σε, σταυραητέ, γιὰ χαμηλώσου ὀλίγο καὶ δῶσ᾿ μου τὲς φτεροῦγες σου καὶ πάρε με μαζί σου, πάρε με ἀπάνου στὰ βουνά, τὶ θὰ μὲ φάῃ ὁ κάμπος!

Κώστας Κρυστάλλης

Pan Kartsonakis on May 19, 2010

The mad pomegranate tree

Inside these all-white backyards swept by southerly winds whistling through vaulted rooms, tell me, is it the mad pomegranate tree that quivers in the sunlight scattering her fruit-bearing laughter along wind-like whisperings and denials, tell me, is it the mad pomegranate tree of throbbing foliage born right with the dawn's bells that opens up all her colors at the top shivering triumphantly? As stark naked girls rise trough the meadows to harvest the clover with their blond hands, touring their sleep's frontiers, tell me, is it the mad pomegranate tree that puts the lights inside their fresh baskets without knowing, that makes their names flow over with bird songs, tell me, is it the mad pomegranate tree that challenges an overcast world? In front of a zealous day that adorns herself with feathers of seven kinds, binding the eternal sun with thousands of dazzling prisms, tell me, is it the mad pomegranate tree that picks up a mane of one hundred whippings as she races, not once gloomy, not once grumbling, tell me, is it the mad pomegranate tree that hollers the novel hope at its dawn? Tell me, is it the mad pomegranate tree that greets in the distance, waving a handkerchief of refreshing fire's leaves, an ocean about to give birth to countless ships, made of waves that again and again depart and go to seashores never smelled of, tell me, is it the mad pomegranate tree that makes the riggings squeak high up through the transparent air? With a gleaming bunch of fruit that celebrates in fire so high, haughty, full of peril, tell me, is it the mad pomegranate tree that right in the open demolishes the demon's storms with sunlight, that stretches out from end to end the day's crocus collar, many-a-times embroidered with sown songs, tell me, is it the mad pomegranate tree that hastily unravels the day's silks?

Amidst underskirts of early April and cicadas of mid August, tell me, she who plays, she who rages, she who seduces, shaking all evil darkness off the terrible threat, releasing intoxicating birds into the sun's bosom, tell me, she who spreads the wings against the chest of all things, against the chest of our deep dreams, is she the mad pomegranate tree? Odysseas Elytis.

Η τρελή ροδιά

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Oταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονοματά τους - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συνεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της ποτέ θλιμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά, μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια, με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου, πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει, τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της, ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά, πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων, στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά; Οδυσσέας Ελύτης

Pan Kartsonakis on June 12, 2010

Trojans Our efforts are those of the unfortunate; our efforts are like those of the Trojans. Somewhat we succeed; somewhat we regain confidence; and we start to have courage and high hopes.

But something always happens and stops us. Achilles in the trench before us emerges and with loud cries terrifies us.--

Our efforts are like those of the Trojans. We believe that with resolution and daring we will alter the blows of destiny, and we stand outside to do battle.

But when the great crisis comes, our daring and our resolution vanish; our soul is agitated, paralyzed; and we run around the walls seeking to save ourselves in flight.

Nevertheless, our fall is certain. Above, on the walls, the mourning has already begun. The memories and the sentiments of our days weep. Bitterly Priam and Hecuba weep for us.

Konstantinos P. Kavafis

  _ (1905)_

Τρώες Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων• είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Κομμάτι κατορθώνουμε• κομμάτι παίρνουμ' επάνω μας• κι αρχίζουμε νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά. Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων. Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά, κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει, η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται• ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει• κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω, στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος. Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα. Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1905)

Xristos Ntavarinos on June 14, 2010

 VOTED

[xr.n]top@eyr)Greetings from Hellas!!!

odeveld on June 27, 2010

Hello kartson,

A wonderful view on this fantastic landscape!

How hot is approximately in early may. I would like to visit Greece . Especially the landscape fascinates me. I love the mountains!

What area do you recommend me?

Kind regards,

Odeveld

Albrecht H. on January 2, 2011

Very beautiful picture!! LIKE it!

Greetings - Albrecht.

Jörg R. on January 19, 2011

A Like for your very nice idyllic view , Kartson !

Warm greetings , Willy

Nenad Obradovic on November 23, 2012

Beautiful picture L+F

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on May 8, 2009
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D200
    • Taken on 2009/05/03 10:22:16
    • Exposure: 0.003s (1/400)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/8.000
    • ISO Speed: ISO200
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups