Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

EΞΟΧΙΚΗ ΚΑΤΟΙΚΙΑ ΜΕΤΑ ΜΑΡΜΑΡΙΝΗΣ ΤΡΑΠΕΖΗΣ ΚΗΠΟΥ. A HOUSE BY THE COUNTRYSIDE WITH A MARBLE TABLE FOR THE GARDEN. by Andreasec13 ................"Il cielo in una stanza" it's an Italian song and that means "The sky in a room" by See You

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (133)

Pan Kartsonakis on January 22, 2010

Ένας ανόητος ποιητής Πολιτισμός δεν είναι να έχεις πανάκριβα ρούχα αλλά αυτά που φοράς, να μην σε φοράνε.

Πολιτισμός δεν είναι να έχεις βιβλιοθήκη φορτωμένη με βιβλία που δεν τα διάβασες ποτέ .

Πολιτισμός δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχεις κήπους, νερά και σιντριβάνια, αγάλματα, πλακόστρωτα δρομάκια και παιδικές χαρές . Πολιτισμός είναι το πως τα διαχειρίζεσαι όλα αυτά.

Ο πολιτισμός ενός λαού φαίνεται από πάρα πολλά μα το πιο σημαντικό είναι το πώς διαχειρίζεται την κληρονομιά του.

Αυτά έλεγε ένας αμετανόητος φίλος μου που του άρεσε να λέει αλήθειες αλλά με τρόπο που φαίνονταν ψέματα .

Υ. Γ : Αλήθεια, έχετε προσέξει ποτέ πως η λέξη αμετανόητος κρύβει μέσα της τη λέξη ανόητος; Τώρα το πρόσεξα και επιτέλους κατάλαβα γιατί όλοι μου έλεγαν πως ο φίλος μου αυτός ήταν ένας ανόητος ποιητής. Κείμενο: Πάν Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on January 28, 2010

Απολείπειν ο θεός Αντώνιον Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί αόρατος θίασος να περνά με μουσικές εξαίσιες, με φωνές -- την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανοφέλετα θρηνήσεις. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει. Προ πάντων να μη γελασθείς, μην πείς πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σου• μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς. Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι, πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο, κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα, ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους, τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου, κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

The god forsakes Antony When suddenly, at the midnight hour, an invisible troupe is heard passing with exquisite music, with shouts -- your fortune that fails you now, your works that have failed, the plans of your life that have all turned out to be illusions, do not mourn in vain. As if long prepared, as if courageous, bid her farewell, the Alexandria that is leaving. Above all do not be fooled, do not tell yourself it was a dream, that your ears deceived you; do not stoop to such vain hopes. As if long prepared, as if courageous, as it becomes you who have been worthy of such a city, approach the window with firm step, and with emotion, but not with the entreaties and complaints of the coward, as a last enjoyment listen to the sounds, the exquisite instruments of the mystical troupe, and bid her farewell, the Alexandria you are losing.

Konstantinos P. Kavafis (1911)

kostas31 on February 25, 2010

Καλά είναι ακόμα εκεί;

Pan Kartsonakis on April 14, 2010

Δεν είναι άνεμος αυτός, που τραγουδά στη στέγη και με σταγόνες τις βροχής, στο τζάμι μου δακρύζει ούτε αυτός που μου χτυπά, την πόρτα όλη νύχτα και με το δέντρο στην αυλή, γλεντάει και χορεύει.

Είναι ο άνεμος αυτός, που τρίζει τα παντζούρια, βαδίζει στον διάδρομο και μου ‘σπασε τη γλάστρα; Είναι ο άνεμος αυτός που ψιθυρίζει λόγια, σφυρίζει μία μουσική που είναι σα να κλαίει;

Μα φυσικά ο άνεμος, δεν είναι που γυρίζει να μπει στο σπίτι να κρυφτεί, μα κάποιος που πεθαίνει. Μα φυσικά ο άνεμος, δεν είναι που γυρίζει να μπει στο σπίτι να κρυφτεί, μα κάποιος που γεννιέται.

                                        Τάκης Καρτσωνάκης
                                                    Ιούλιος 2009

This is not the wind that sings on the roof and bursts in tears with rain drops on my window glass. This is not the wind that knocks on my door all night long and has fun by dancing with the tree in the yard, either.

Is this the wind that creaks on the window shutters, walks in the corridor and broke my flower pot? Is this the wind that whispers some words and whistles a crying music ?

But of course it is not the wind, that tries to enter into the house in order to hide itself. But it's someone who is dying.

But of course it is not the wind, that tries to enter into the house in order to hide itself. But it's someone who is born. Takis Kartsonakis 2009

Pan Kartsonakis on April 18, 2010

Διόλου δεν έφυγαν

Διόλου δεν έφυγαν Αναπνέουν ακόμη εδώ. Σαν τα λουλούδια την Άνοιξη. Υπάρχει το άρωμά τους. Αγριολούλουδα που επιμένουν.

Τι και αν ρήμαξαν τα σπίτια τους, βεβήλωσαν τα ιερά τους, έσπασαν τ αγάλματα με τη μορφή τους κι έκαψαν τα γραφτά τους. Υπάρχουν ακόμη εδώ!

Γκρέμισαν κι έφεραν στο έδαφος τους ιερούς ναούς τους. Ξερίζωσαν τη θύμησή τους; Όχι δεν έφυγαν ποτέ από τη χώρα τους. Υπάρχουν πάντοτε στη γη που τους ξεγέννησε. Διόλου δεν έφυγαν κυνηγημένοι. Αναπνέουν ακόμη. Το άρωμά τους υπάρχει ακόμη εδώ. Όσες γενιές και να περάσουν. Πάν Καρτσωνάκης

They never left.

They never left. They still breathe in here. Like the flowers in springtime. Their perfume exists. Wildflowers that persist.

What if their temples are ravaged, their sacred places are desecrated, their statues are broken and their writings are burned . They are still here!

Their sacred temples were destroyed and demolished. But their remembrance was not washed out?

No, they never left their homeland. There are always in the soil that once gave them birth. They still breathe. Their scent is still around us and it will remain here for as many generations will pass through. Pan Kartsonakis

Pan Kartsonakis on May 27, 2010

Alexandrian kings

The Alexandrians were gathered to see Cleopatra's children, Caesarion, and his little brothers, Alexander and Ptolemy, whom for the first time they lead out to the Gymnasium, there to proclaim kings, in front of the grand assembly of the soldiers.

Alexander -- they named him king of Armenia, Media, and the Parthians. Ptolemy -- they named him king of Cilicia, Syria, and Phoenicia. Caesarion stood more to the front, dressed in rose-colored silk, on his breast a bouquet of hyacinths, his belt a double row of sapphires and amethysts, his shoes fastened with white ribbons embroidered with rose pearls. Him they named more than the younger ones, him they named King of Kings.

The Alexandrians of course understood that those were theatrical words.

But the day was warm and poetic, the sky was a light azure, the Alexandrian Gymnasium was a triumphant achievement of art, the opulence of the courtiers was extraordinary, Caesarion was full of grace and beauty (son of Cleopatra, blood of the Lagidae); and the Alexandrians rushed to the ceremony, and got enthusiastic, and cheered in greek, and egyptian, and some in hebrew, enchanted by the beautiful spectacle -- although they full well knew what all these were worth, what hollow words these kingships were.

Konstantinos P. Kavafis (1912)

Αλεξανδρινοί βασιλείς Μαζεύθηκαν οι Αλεξανδρινοί να δουν της Κλεοπάτρας τα παιδιά, τον Καισαρίωνα, και τα μικρά του αδέρφια, Αλέξανδρο και Πτολεμαίο, που πρώτη φορά τα βγάζαν έξω στο Γυμνάσιο, εκεί να τα κηρύξουν βασιλείς, μες στη λαμπρή παράταξη των στρατιωτών.

Ο Αλέξανδρος -- τον είπαν βασιλέα της Αρμενίας, της Μηδίας, και των Πάρθων. Ο Πτολεμαίος -- τον είπαν βασιλέα της Κιλικίας, της Συρίας, και της Φοινίκης. Ο Καισαρίων στέκονταν πιο εμπροστά, ντυμένος σε μετάξι τριανταφυλλί, στο στήθος του ανθοδέσμη από υακίνθους, η ζώνη του διπλή σειρά σαπφείρων κι αμεθύστων, δεμένα τα ποδήματά του μ' άσπρες κορδέλλες κεντημένες με ροδόχροα μαργαριτάρια. Αυτόν τον είπαν πιότερο από τους μικρούς, αυτόν τον είπαν Βασιλέα των Βασιλέων.

Οι Αλεξανδρινοί έννοιωθαν βέβαια που ήσαν λόγια αυτά και θεατρικά.

Αλλά η μέρα ήταν ζεστή και ποιητική, ο ουρανός ένα γαλάζιο ανοιχτό, το Αλεξανδρινό Γυμνάσιον ένα θριαμβικό κατόρθωμα της τέχνης, των αυλικών η πολυτέλεια έκτακτη, ο Καισαρίων όλο χάρις κ' εμορφιά (της Κλεοπάτρας υιός, αίμα των Λαγιδών)• κ' οι Αλεξανδρινοί έτρεχαν πια στην εορτή, κ' ενθουσιάζονταν, κ' επευφημούσαν ελληνικά, κ' αιγυπτιακά, και ποιοί εβραίικα, γοητευμένοι με τ' ωραίο θέαμα -- μ' όλο που βέβαια ήξευραν τι άξιζαν αυτά, τι κούφια λόγια ήσανε αυτές οι βασιλείες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1912)

Pan Kartsonakis on June 22, 2010

The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea. Another city will be found, better than this. Every effort of mine is condemned by fate; and my heart is -- like a corpse -- buried. How long in this wasteland will my mind remain. Wherever I turn my eyes, wherever I may look I see the black ruins of my life here, where I spent so many years, and ruined and wasted."

New lands you will not find, you will not find other seas. The city will follow you. You will roam the same streets. And you will age in the same neighborhoods; in these same houses you will grow gray. Always you will arrive in this city. To another land -- do not hope -- there is no ship for you, there is no road. As you have ruined your life here in this little corner, you have destroyed it in the whole world.

Konstantinos P. Kavafis (1910)

Η Πόλις

Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα, Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή• κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει. Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς• και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις -- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Pan Kartsonakis on August 2, 2010

Σ' αγαπώ σαν να 'μαι Μάης κι είσαι τα λουλούδια μου, σ' αγαπώ σαν να 'μαι Μάης κι είσαι τα τραγούδια μου.

Σ' αγαπώ σαν να 'μαι ημέρα κι είσαι πάνω ο ήλιος μου, σ' αγαπώ σαν να 'μαι νύχτα κι είσαι το φεγγάρι μου. ( χ2 )

Σ' αγαπώ σαν να 'μαι νύχτα κι είσαι φως στα μάτια μου, σ' αγαπώ σαν να 'μαι μέρα κι είσαι η πρώτη αγάπη μου.

Σ' αγαπώ σαν να 'μαι ημέρα κι είσαι πάνω ο ήλιος μου, σ' αγαπώ σαν να 'μαι νύχτα κι είσαι το φεγγάρι μου.

Σ' αγαπώ σαν να 'μαι ημέρα κι είσαι πάνω ο ήλιος μου, σ' αγαπώ σαν να 'μαι Όλυμπος κι είσαι η περηφάνια μου. ( χ2 )

Βασίλης Ρώτας

Pan Kartsonakis on August 7, 2010

Το σπίτι που γεννήθηκα κι ας το πατούν οι ξένοι, στοιχειό είναι και με προσκαλεί, ψυχή και με προσμένει.

Το σπίτι που γεννήθηκα ίδιο στην ίδια στράτα στα μάτια μου όλο υψώνεται και μ όλα του τα νιάτα.

Το σπίτι, ας του νοθέψανε το σχήμα και το χρώμα ανόθευτο κι αχάλαστο στέκει προσμένει ακόμα. Κωστής Παλαμάς

Rosane Vargas on September 2, 2010

Sua fotos são lindas!!!

Sergio Bagna on September 24, 2011

Very nice composition! Like! Greetings from Italy, Sergio

Εξαιρετική φωτογραφία! A + A.

Sign in to comment.

Photo details

  • Uploaded on July 2, 2009
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Taken on 2009/05/22 18:03:15
    • Exposure: 0.005s (1/200)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/10.000
    • ISO Speed: ISO100
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash