BYE STRESS !! Photo by kARTsonakis Pan and title by ♪ Silver Moon

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (193)

Pan Kartsonakis on June 4, 2010

The poets always sow their dreams in the world, sprinkled them with blood, hope but with a lie as well.

They built their world, just with words and lived by digging stoas around, and escape tunnels.

The poets keep balanced acrobating on present, sinking in the moment and fall in the future ....

kartsonakis Pan 2009

Τα όνειρά τους πάντα έσπερναν, οι ποιητές, στον κόσμο πασπαλισμένα αίματα, ελπίδες μα και ψέμα.

Με λέξεις μόνο έχτιζαν, τον κόσμο τους και ζούσαν στοές τριγύρω σκάβοντας, τούνελ για να ξεφύγουν.

Ισορροπούν οι ποιητές, ακροβατούν στο τώρα, βυθίζονται μες τη στιγμή και πέφτουνε στο μέλλον…. Καρτσωνάκης Πάν 2009

Pan Kartsonakis on June 10, 2010

Supplication The sea took a sailor to its depths.-- His mother, unsuspecting, goes and lights

a tall candle before the Virgin Mary for his speedy return and for fine weather --

and always she turns her ear to the wind. But while she prays and implores,

the icon listens, solemn and sad, knowing that the son she expects will no longer return.

Konstantinos P. Kavafis (1898)

Δέησις Η θάλασσα στα βάθη της πήρ' έναν ναύτη.-- Η μάνα του, ανήξερη, πιαίνει κι ανάφτει

στην Παναγία μπροστά ένα υψηλό κερί για να επιστρέψει γρήγορα και νάν' καλοί καιροί --

και όλο προς τον άνεμο στήνει τ' αυτί. Αλλά ενώ προσεύχεται και δέεται αυτή,

η εικών ακούει, σοβαρή και λυπημένη, ξεύροντας πως δεν θάλθει πια ο υιός που περιμένει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1898)

Pan Kartsonakis on June 16, 2010

Voices

Ideal and beloved voices of those who are dead, or of those who are lost to us like the dead.

Sometimes they speak to us in our dreams; sometimes in thought the mind hears them.

And with their sound for a moment return other sounds from the first poetry of our life -- like distant music that dies off in the night.

Konstantinos P. Kavafis (1904)

Φωνές

Ιδανικές φωνές κι αγαπημένες εκείνων που πέθαναν, ή εκείνων που είναι για μας χαμένοι σαν τους πεθαμένους.

Κάποτε μες στα όνειρα μας ομιλούνε• κάποτε μες στην σκέψι τες ακούει το μυαλό.

Και με τον ήχο των για μια στιγμή επιστρέφουν ήχοι από την πρώτη ποίησι της ζωής μας -- σα μουσική, την νύχτα, μακρυνή, που σβύνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1904)

Pan Kartsonakis on June 17, 2010

I went I did not restrain myself. I let go entirely and went. To the pleasures that were half real and half wheeling in my brain, I went into the lit night. And I drank of potent wines, such as the valiant of voluptuousness drink.

Konstantinos P. Kavafis (1913)

Επήγα

Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα και επήγα. Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές, μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν, επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα. Κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)

Pan Kartsonakis on August 8, 2010

Ένα καλό βιβλίο ή ένα ενδιαφέρον άρθρο σε ένα περιοδικό , είναι η καλύτερη παρέα για τις μικρές και μοναχικές νυχτερινές ώρες , που μπορείς να μοιραστείς εσύ και το μυαλό σου. Το μυαλό σου να σε ταξιδεύει ελεύθερο με τη μυρωδιά του φρέσκου καφέ και το τσιγάρο να καιει στο τασάκι , λιβάνι στην έμπνευση ! Δίπλα σου το στυλό και το χαρτί , να κρατάς σημειώσεις και η μουσική να γεμίζει το τοπίο με την παρουσία της . Όλοι οι άλλοι να κοιμόνται (έκτός από σένα και κάτι άλλα φαντάσματα ) και συ σαν κολασμένος να γυρνάς από σελίδα σε σελίδα και σα να πίνεις αίμα από τα ίχνη που άφησαν κάποιοι άλλοι κολασμένοι πριν από σένα .

Πίνεις αίμα και σου πίνουν, έτσι καθώς ανασταίνεις κάποιους που πέρασαν από τον υλικό κόσμο μας, σε άλλα επίπεδα πνευματικά , αφήνοντάς μας την αγωνία τους . Κάποιους που με έκπληξη , πολλές φορές , ανακαλύπτεις πόσο ίδιοι με σένα είναι . Σου τραβούν συνεχώς κουρτίνες μπρος από τα μάτια σου αποκαλύπτοντας πόσο πιο απλά είναι όλα αλλά και πόσο σύνθετα . Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σε μια σκόνη , που δεν είναι ούτε καν ορατή . Ανακαλύπτεις το σύμπαν μέσα σου και μέσα στα όνειρά σου . Νιώθεις το σύμπαν μέσα σου να γεννιέται και να πεθαίνει συνεχώς . Και είσαι σίγουρος ότι σα κι εσένα υπήρχαν , υπάρχουν και θα υπάρξουν χιλιάδες . Είσαι ο ένας αλλά και μέρος του όλου . Είσαι μία σκόνη μη ορατή αλλά ταυτόχρονα όλο το σύμπαν .

Ποίημα: © Πάν.Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on September 6, 2010

The gods will judge us if we indeed were unworthy for standing οn their bodies and we desecrated the birth land that we heritage.

Our shadows will be the witnesses of accusation, the most reliable pimps, that will abandon us afterwards in order to be the shadows of someone else.

In eternity we'll wander shadeless. Pan Kartsonakis

Θα μας δικάσουν οι θεοί, αν πράγματι στο σώμα τους ανάξιοι σταθήκαμε και την, που αξιωθήκαμε, γενέθλια χώρα βεβηλώσαμε.

Μάρτυρες κατηγορίας θα είναι οι σκιές μας, οι πιο αξιόπιστοι ρουφιάνοι, που ύστερα θα μας εγκαταλείψουν για να γίνουν οι σκιές κάποιων άλλων.

Στην αιωνιότητα δίχως σκιά θα τριγυρνάμε . Πάν Καρτσωνάκης

Christina Veneti on March 22, 2011

Λαχταριστη :) Like 13

漂亮妈咪 on August 30, 2011

Wonderful capture,very pretty ,like !

REmiasz on October 17, 2011

Nice capture Like

Pan Kartsonakis on January 11, 2012

The City

You said, "I will go to another land, I will go to another sea. Another city will be found, better than this. Every effort of mine is condemned by fate; and my heart is -- like a corpse -- buried. How long in this wasteland will my mind remain. Wherever I turn my eyes, wherever I may look I see the black ruins of my life here, where I spent so many years, and ruined and wasted."

New lands you will not find, you will not find other seas. The city will follow you. You will roam the same streets. And you will age in the same neighborhoods; in these same houses you will grow gray. Always you will arrive in this city. To another land -- do not hope -- there is no ship for you, there is no road. As you have ruined your life here in this little corner, you have destroyed it in the whole world.

Konstantinos P. Kavafis (1910)

Η Πόλις

Είπες• «Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα, Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή. Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή• κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη. Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει. Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ, που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς• και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις. Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις -- δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

Prasenjit Nag on March 27, 2012

WOW!!! Stunning Moment!!

Fabulous Photography!

LIKE

Warm Wishes Prasenjit

Pan Kartsonakis on August 4, 2012

Really,what is the best? To see the future that comes or the yesterday that's gone? To live the present appropriately to the brave men of the pleasure, as Kavafis wrote or just write it down, like a future correspondent? Really,how many times shall we get back here, changing our way of life each and every time or do we have one and only unique opportunity? Do you carry memories of other people, that lived thousands of years before and not necessarily in our solar system? Are we simply just travellers that make a stop in this planet waiting for the next bus to pass by? Are we the seeds that have grown on this planet? Are we the disease of this planet that's getting old? Kartsonakis Pan Αλήθεια τι είναι καλύτερο; Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται ή το χθες που έφυγε; Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής, όπως έγραφε και ο Καβάφης, ή απλά να το καταγράφεις, κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος; Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα; Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά, που κάνουν στάση στον πλανήτη μας περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο; Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε πάνω σε τούτον τον πλανήτη; Μήπως είμαστε η αρρώστια ενός πλανήτη που γερνάει; Πάν Καρτσωνάκης

varkos on June 12, 2013

Όμορφη στιγμή! Α + Α. Χαιρετισμούς, Νίκος

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo taken in Agias Efthimias, Vrachati 200 06, Greece

Photo details

  • Uploaded on September 1, 2009
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D200
    • Taken on 2009/08/21 17:13:54
    • Exposure: 0.001s (1/800)
    • Focal Length: 22.00mm
    • F/Stop: f/14.000
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups