photo by kARTsonakis Pan: They never left. Διόλου δεν έφυγαν.

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (320)

Pan Kartsonakis on December 23, 2010

The Ides of March Fear grandeurs, O soul. And if you cannot overcome your ambitions, pursue them with hesitation and caution. And the more you advance, the more inquisitive, careful you must be.

And when you reach your peak, Caesar at last; when you assume the form of a famous man, then above all beware when you go out in the street, a conspicuous ruler with followers, if by chance from the mob approaches some Artemidorus, bringing a letter and says hastily "Read this immediately, these are grave matters that concern you," do not fail to stop; do not fail to push aside. All those who salute and kneel (you can see them later); let even the Senate itself wait, and immediately recognise the grave writings of Artemidorus.

Konstantinos P. Kavafis


Μάρτιαι Ειδοί Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή. Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια• έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, τότε κυρίως πρόσεξε σαν βγεις στον δρόμον έξω, εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα, είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν», μη λείψεις να σταθείς• μη λείψεις. Tους διαφόρους που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις (τους βλέπεις πιο αργά)• ας περιμένει ακόμη κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Christos Theodorou on January 28, 2011

Πολύ όμορφη λήψη - Αρέσει

Pan Kartsonakis on February 18, 2011

Walls Without consideration, without pity, without shame they have built great and high walls around me.

And now I sit here and despair. I think of nothing else: this fate gnaws at my mind;

for I had many things to do outside. Ah why did I not pay attention when they were building the walls.

But I never heard any noise or sound of builders. Imperceptibly they shut me from the outside world.

Konstantinos P. Kavafis (1896)

Τείχη Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ μεγάλα κ' υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ. Αλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη•

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον. Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον. Ανεπαισθήτως μ' έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1896)

Pan Kartsonakis on February 23, 2011

Remember, body... Body, remember not only how much you were loved, not only the beds on which you lay, but also those desires which for you plainly glowed in the eyes, and trembled in the voice -- and some chance obstacle made them futile. Now that all belongs to the past, it is almost as if you had yielded to those desires too -- remember, how they glowed, in the eyes looking at you; how they trembled in the voice, for you, remember, body.

Konstantinos P. Kavafis


Θυμήσου, σώμα... Σώμα, θυμήσου όχι μόνο το πόσο αγαπήθηκες, όχι μονάχα τα κρεββάτια όπου πλάγιασες, αλλά κ' εκείνες τες επιθυμίες που για σένα γυάλιζαν μες στα μάτια φανερά, κ' ετρέμανε μες στη φωνή -- και κάποιο τυχαίον εμπόδιο τες ματαίωσε. Τώρα που είναι όλα πια μέσα στο παρελθόν, μοιάζει σχεδόν και στες επιθυμίες εκείνες σαν να δόθηκες -- πώς γυάλιζαν, θυμήσου, μες στα μάτια που σε κύτταζαν• πώς έτρεμαν μες στη φωνή, για σε, θυμήσου, σώμα.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1918)

Pan Kartsonakis on February 26, 2011


Amid fear and suspicions, with agitated mind and frightened eyes, we melt and plan how to act to avoid the certain danger that so horribly threatens us. And yet we err, this was not in our paths; the messages were false (or we did not hear, or fully understand them). Another catastrophe, one we never imagined, sudden, precipitous, falls upon us, and unprepared -- there is no more time -- carries us off.

Konstantinos P. Kavafis (1911)

Τελειωμένα Μέσα στον φόβο και στες υποψίες με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια, λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί. Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο• ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα (ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά). Αλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν, εξαφνική, ραγδαία πέφτει πάνω μας, κι ανέτοιμους -- πού πια καιρός -- μας συνεπαίρνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Pan Kartsonakis on February 27, 2011

He vows Every so often he vows to start a better life. But when night comes with her own counsels, with her compromises, and with her promises; but when night comes with her own power of the body that wants and demands, he returns, forlorn, to the same fatal joy.

Konstantinos P. Kavafis


Ομνύει Ομνύει κάθε τόσο ν' αρχίσει πιο καλή ζωή. Αλλ' όταν έλθ' η νύχτα με τες δικές της συμβουλές, με τους συμβιβασμούς της, και με τες υποσχέσεις της• αλλ' όταν έλθ' η νύχτα με την δική της δύναμι του σώματος που θέλει και ζητεί, στην ίδια μοιραία χαρά, χαμένος, ξαναπιαίνει.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης


Pan Kartsonakis on February 28, 2011

I went I did not restrain myself. I let go entirely and went. To the pleasures that were half real and half wheeling in my brain, I went into the lit night. And I drank of potent wines, such as the valiant of voluptuousness drink.

Konstantinos P. Kavafis (1913)


Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα και επήγα. Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές, μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν, επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα. Κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)

mojtaba gholamrezaey on April 11, 2011

Beautiful place and photo. Like!

Bildschnitzer on July 24, 2011

Großartiges Foto, sehr Interesant! Auch die anderen Fotos gefallen mir sehr Gut.

Gruß Bildschnitzer

FWWS! on August 19, 2011

Very interesting...Like

dinuveronica on October 7, 2011

Beautifull games of lights! like Greetings from Romania!

saiko kamenos on November 19, 2011

ομορφα χρωματα+σκεψη,αρεσε

Pan Kartsonakis on November 24, 2011

I went

I did not restrain myself. I let go entirely and went. To the pleasures that were half real and half wheeling in my brain, I went into the lit night. And I drank of potent wines, such as the valiant of voluptuousness drink.

Konstantinos P. Kavafis (1913)


Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα και επήγα. Στες απολαύσεις, που μισό πραγματικές, μισό γυρνάμενες μες στο μυαλό μου ήσαν, επήγα μες στην φωτισμένη νύχτα. Κ' ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)

Pan Kartsonakis on December 9, 2011


The days of our future stand in front of us like a row of little lit candles -- golden, warm, and lively little candles.

The days past remain behind us, a mournful line of extinguished candles; the ones nearest are still smoking, cold candles, melted, and bent.

I do not want to look at them; their form saddens me, and it saddens me to recall their first light. I look ahead at my lit candles.

I do not want to turn back, lest I see and shudder at how fast the dark line lengthens, at how fast the extinguished candles multiply.

Konstantinos P. Kavafis (1899)


Του μέλλοντος η μέρες στέκοντ' εμπροστά μας σα μια σειρά κεράκια αναμένα -- χρυσά, ζεστά, και ζωηρά κεράκια.

Η περασμένες μέρες πίσω μένουν, μια θλιβερή γραμμή κεριών σβυσμένων• τα πιο κοντά βγάζουν καπνόν ακόμη, κρύα κεριά, λυωμένα, και κυρτά.

Δεν θέλω να τα βλέπω• με λυπεί η μορφή των, και με λυπεί το πρώτο φως των να θυμούμαι. Εμπρός κυττάζω τ' αναμμένα μου κεριά.

Δεν θέλω να γυρίσω να μη διώ και φρίξω τι γρήγορα που η σκοτεινή γραμμή μακραίνει, τι γρήγορα που τα σβηστά κεριά πληθαίνουν.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1899)

Pan Kartsonakis on December 12, 2011


Honor to those who in their lives have defined and guard their Thermopylae. Never stirring from duty; just and upright in all their deeds, yet with pity and compassion too; generous when they are rich, and when they are poor, again a little generous, again helping as much as they can; always speaking the truth, yet without hatred for those who lie.

And more honor is due to them when they foresee (and many do foresee) that Ephialtes will finally appear, and that the Medes in the end will go through.

Konstantinos P. Kavafis (1903)


Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες• δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία• γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε• πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ' οι Μήδοι επι τέλους θα διαβούνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1903)

Pan Kartsonakis on December 20, 2011

As much as you can

Even if you cannot shape your life as you want it, at least try this as much as you can; do not debase it in excessive contact with the world, in the excessive movements and talk.

Do not debase it by taking it, dragging it often and exposing it to the daily folly of relationships and associations, until it becomes burdensome as an alien life.

Konstantinos P. Kavafis (1913)

Οσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις, τούτο προσπάθησε τουλάχιστον όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου, μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πιαίνοντάς την, γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία, ως που vα γίνει σα μιά ξένη φορτική.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1913)

Pan Kartsonakis on December 31, 2011

So much I gazed

So much I gazed on beauty, that my vision is replete with it.

Contours of the body. Red lips. Voluptuous limbs. Hair as if taken from greek statues; always beautiful, even when uncombed, and it falls, slightly, over white foreheads. Faces of love, as my poetry wanted them.... in the nights of my youth, in my nights, secretly, met....

Konstantinos P. Kavafis (1917)

Ετσι πολύ ατένισα

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα, που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.

Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά. Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα• πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι, και πέφτουν, λίγο, επάνω στ' άσπρα μέτωπα. Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν η ποίησίς μου.... μες στες νύχτες της νεότητός μου, μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1917)

Pan Kartsonakis on March 4, 2012

Really,what is the best? To see the future that comes or the yesterday that's gone? To live the present appropriately to the brave men of the pleasure, as Kavafis wrote or just write it down, like a future correspondent?

Really,how many times shall we get back here, changing our way of life each and every time or do we have one and only unique opportunity?

Do you carry memories of other people, that lived thousands of years before and not necessarily in our solar system? Are we simply just travellers that make a stop in this planet waiting for the next bus to pass by?

Are we the seeds that have grown on this planet? Are we the disease of this planet that's getting old?

Kartsonakis Pan

Αλήθεια τι είναι καλύτερο; Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται ή το χθες που έφυγε; Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής, όπως έγραφε και ο Καβάφης, ή απλά να το καταγράφεις, κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος;

Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία;

Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα; Μήπως είμαστε ταξιδιώτες πολύ απλά που κάνουν στάση στον πλανήτη μας περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο;

Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε πάνω σε τούτον τον πλανήτη; Μήπως είμαστε η αρρώστια του πλανήτη που γερνάει; Πάν Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on February 12, 2013

On the stones that they palpated, carved and built, today we scribe our names with a knife. Relics of cultures that have been set. Breezes of windflowers blossoms. Smells of Springtime. Messages like rough and craggy mountain trails. Like forgotten writings, dead in antediluvian codes. Occult writings from dust and ashes, from soil and stones, from mud and blood. Writings that are struggling to come to light. Plagiarists.Masters. Charlatans.Inquisitors. Usurpers. On dead cultures' texts they build castles and monasteries. I touch here,on their dried mud. I breathe the same soil that they'd steped on. I feed myself, with the dreams that became substances. I'm here, alive for years, but I am dreaming. Takis Kartsonakis 2007 May

Πάνω στις πέτρες που ψηλάφισαν, λάξευσαν κι έχτισαν σήμερα χαράσσουμε τα ονόματά μας με σουγιά. Μνήματα πολιτισμών που έδυσαν Αεράκια ανθών ανεμώνης. Μυρωδιές από Άνοιξη. Μηνύματα, σαν δύσβατα και κακοτράχαλα μονοπάτια βουνών. Σα γραφές ξεχασμένες, νεκρές σε προκατακλυσμιαίους κώδικες Απόκρυφες Γραφές από σκόνες και στάχτες χώμα και πέτρες λάσπη και αίμα γραφές που παλεύουν να έλθουν στο φως. Λογοκλόποι, εξουσιαστές Τσαρλατάνοι, ιεροεξεταστές. Σφετεριστές. Πάνω σε κείμενα νεκρών πολιτισμών χτίζουνε κάστρα και μονές. Αγγίζω εδώ, πάνω στην ξεραμένη λάσπη τους. Αναπνέω το ίδιο χώμα που πατήσανε. Θρέφομαι, από τις ουσίες που έγιναν τα όνειρα Είμαι εδώ, χρόνια ζωντανός, μα ονειρεύομαι. Τάκης Καρτσωνάκης Μάης 2007

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on April 27, 2010
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Exposure: 1.600s
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/3.482
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash