Ireland, Kilkenny - "Σα σουρώνω πέφτω κάτω και λασπώνομαι, βάζω μπρος τα δυο μου χέρια και σηκώνομαι"....

Selected for Google Maps and Google Earth

ΙΡΛΑΝΔΙΑ – ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ ...Aυτός ο τίτλος μου θυμίζει λίγο τη Γέννεση, το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, εκεί στη Δημιουργία του κόσμου.... “Και εγένετο ημέρα και εγένετο νυξ, ημέρα πέμπτη..” και είπεν η Helena: “Μετά το μεσημεριανό φαγητό πάμε στο Κιλκέννυ”. Και σχολίασε ο Αλέκος: “Κιλκέννυ... Κιλκίς... κι εδώ οι Έλληνες έβαλαν το χέρι τους”, ή κάτι τέτοιο. Αλέκο!!!! το τηλε-Άστυ κλείστο γρήγορα... σου καίει το μυαλό!!! Πρωινή διάλεξη από τη Φιονούλα... πρωινή απορία δική μου, “μα καλά πόσα προγράμματα της Ε.Ε. δουλεύουν μαζί, μαζί; Κι εμείς εδώ τι κάνουμε; “Περικλή!!!! Βάλε μας σε πρόγραμμα αμέσως!!! έχω να γυρίσω πίσω τα χαιρετίσματα στον Πωλ.. από τη Φιονούλα... χάθηκαν κι αυτοί μέσα στον ορυμαγδό των προγραμμάτων. Όπου ο Πωλ είναι Βέλγος που έχει δουλέψει με τη Φιονούλα, εγώ Ελληνίδα που έχω δουλέψει με τον Πωλ, ο Πωλ στέλνει μέσω εμού χαιρετίσματα στη Φιονούλα, η Φιονούλα μου λέει να του τα ανταποδώσω... μου θυμίζει εκείνο το μπουκάλι με τα πιπεράκια τουρσί πριν μερικά χρόνια. Το έδωσα στην Ιλεάνα, μια συνεργάτι της Ε.Ε. Ρουμάνα πού ήταν εδώ, το πήγε στο Βουκουρέστι απ' όπου το πήρε η Μαρλήν, μια Βελγίδα συνεργάτις για να το δώσει στον Πωλ όταν θα πήγαινε στο Βέλγιο. Ζαλίστηκα... Περικλή βάλε μας όλους σ ένα πρόγραμμα να μη δίνω χαιρετίσματα σε κανέναν.... Όσο για τα πιπεράκια, έμαθα τον Πωλ πώς να τα φτιάχνει μόνος του. Γιατί ή είμαστε πολυπολιτισμικοί ή δεν είμαστε! Και μετά, τη/κόφι, και μετά τάκα τάκα ξεπετάμε δυο παρουσιάσεις και τρέχουμε για λαντς... -μετά από τόσες μέρες στο Έιρε, ξέχασα πώς λέμε τα γεύματα στο Ελλάντα... Κι αμέσως μετά στο λεωφορείο, αλλά ο οδηγός του αρνείται να ξεκινήσει αν δε δέσουμε όλοι μας τις ζώνες. Ελλάντα είπατε; Άντε καλέ!!! Μια ωρίτσα δρόμος και ένα κάστρο στο τέλος της διαδρομής... με τεράάάάστιο κήπο.... το γκαζόν χάνεται στη γραμμή του ορίζοντα, κοντοκουρεμένο και πεντακάθαρο. Ο ήλιος από πάνω του αστραφτερός και οι Ιρλανδοί επάνω του σε οποιαδήποτε στάση. Ανάσκελα, μπρούμυτα, οκλαδόν, γονατιστοί... κι άλλοι με τα σκυλάκια τους να τα περιφέρουν ως υπερήφανοι γονείς, και στο βάθος ένα καφέ με τα γνωστά διαχωριστικά -ως εδώ ξαπλώνεις κι από δω και πέρα κάθεσαι και ακριβοπληρώνεις. Από μακρυά σε συνδυασμό με το κάστρο φαίνεται τόσο κλάσσυ -νάτη πάλι η έλλειψη της πατρίδας- που λες σε λίγο θα δω μπροστά μου εκείνη τη σκηνή από το “Ωραία μου Κυρία” που είναι στις ιπποδρομίες του Άσκοτ, με τις κυρίες με τα κρινολίνα και τα τεράστια καπέλα... Αντί γιαυτό βλέπω τη Φωτεινή να τρώει με πολύ μεράκι ένα παγωτό χωνάκι και δεν αντέχω στον πειρασμό. Σηκώνω τη μηχανή και κλικ, η Φωτεινή πέρασε στην ιστορία του κάστρου του Κιλκέννυ, γλείφοντας ένα παγωτό μηχανής! Και κατόπιν πέρασε και το γκαζόν του κάστρου στην ιστορία της φωτογραφικής μου μηχανής αφού του έκαναν την τιμή να καθίσουν επάνω του οι δύο Φωτεινές, η Δέσποινα και η Μαρία. Το κάστρο και το παγωτό ήταν το τέλος της περιοδείας μας στο Κιλκέννυ. Την αρχή την άφησα για το τέλος αυτού του επεισοδίου. Κατά την άποψη μου, ήταν η καλύτερη διαδρομή αυτών των ημερών, αν εξαιρέσω τη μαγευτική εξοχή που θα σας περιγράψω αύριο. Το Κιλκέννυ μας μετέφερε στο Μεσαίωνα. Ή μάλλον ο ξεναγός μας ήταν η αιτία που ξεχάσαμε την κίνηση στους δρόμους, τα φανάρια της κυκλοφορίας και τον κόσμο με τα σύγχρονα ρούχα. Τα ξεχάσαμε όλα, εκτός από τον παππού, που μάλλον είχε πιει ένα βαρέλι μπύρα και αφού στάθηκε και με κοίταξε πόσην ώρα -έχω πέραση στους μεθυσμένους παππούδες φαίνεται, μου συνέβη και στην Κρήτη όπου ο Κρητίκαρος με την παραδοσιακή στολή, τις μπότες και τα δάκρυα στο μέτωπο δεν μ' άφηνε να φύγω γιατί είχε βρει, λέει τη γυναίκα της ζωής του- ο Ιρλανδός παππούς, λοιπόν, με κοίταξε καλά καλά και ξεκινώντας να φύγει ξαπλώθηκε φαρδύς πλατύς στο πεζοδρόμιο. Από την ομορφιά μου αποκλείεται... Ήταν ο μόνος που αντελήφθηκα να ανήκει στο 2010 μ. Χ. Φανταστείτε μια πόλη με κτίσματα όπως ήταν πριν από 400 με 500 χρόνια! Περιποιημένα, καλοδιατηρημένα, και με την Ιστορία να τα συντροφεύει. Η πόλη τότε χωρισμένη στα δυο. Μισή διοικείται από τους Ιρλανδούς και μισή από τους Άγγλους. Κι ο Μπέρναρντ Μπίαν να γράφει, κι ο Θεοδωράκης να μελοποιεί,κι η Φαραντούρη να τραγουδά: “Είμαι Άγγλος νιος και τυχερός, θέλω το βασιλιά....” Κι από την άλλη μεριά η Άλις... με τέσσερις άντρες όλοι τραπεζίτες, να τους ξεκάνει έναν έναν... Να φταίει που ο μπαμπάς της ήταν τοκογλύφος; Να φταίει η γάτα της που ήταν μαύρη; Πάντως μάγισσα, ξεμάγισσα σαν που καταδικάστηκε να καεί στην πυρά, εκείνη ξέφυγε και κάηκε η υπηρέτρια της. Και να στα λέει όλα αυτά ο ξεναγός μπροστά στο σπίτι της... -καλά με τόσα λεφτά κι αυτή έχτισε τα παράθυρα για να μην πληρώνει φόρο;- κι εσύ να λες, “απέναντι είναι το μαγαζί μου -Maria's cakes- εγώ χαμπάρι γιατί δεν πήρα; Κι από κει στο Δημαρχείο... εδώ οι δημοτικοί σύμβουλοι αποκαλούνται πολιτικοί και εκλέγουν το Δήμαρχο. Εύστοχη ονομασία και σωστή απόφαση... ο λαός στην απ' έξω. Καλύτερα για να μην έχει και ανάμιξη στις αποφάσεις. Λες και στις μπανανίες που γίνεται αλλιώς έχει... τέλος πάντων... Α ναι και ο άντρας που του έχουν τρίψει περισσότερο τη μούρη; Ποιος είναι; Προτομή του Αγίου Κέννυ και όποιος περνάει του τρίβει το πρόσωπο για ευλογία. Εμείς αλλιώς την έχουμε την τριψομουρίαση, Ετούτοι εδώ μπέρδεψαν τους πολιτικούς με τους αγίους και τρίβουν άλλες αντί άλλων μούρες.... Και κερασάκι στην τούρτα η εύστοχη παρατήρηση της Κέλλυς: “Κιλ Κέννυ είναι η εκκλησία του Κέννυ, άρα Κιλ κις είναι η εκκλησία του φιλιού”!!!!! Καλά που δε ζει ο πρώην δεσπότης σας, Κελλάκι, να σε αφορίσει! Αφήνουμε τη Μεσαιωνική πόλη του Αγίου Κέννυ γιατί απόψε έχουμε βραδινή έξοδο!!! Ξέρετε αυτά τα σόου στα ξενοδοχεία; Τέτοιο. “Η ιστορία ενός μετανάστη”. Αγιάτρευτος καημός η φτώχεια και σαν απόρροια η μετανάστευση και για τον Ιρλανδικό λαό του 19ου και του 20ου αιώνα. Το μεγαλύτερο ποσοστό πνιγέντων στον Τιτανικό ήταν Ιρλανδοί. Εξ' ου και οι χοροί πάνω στο πλοίο στο κατάστρωμα της τρίτης θέσης. Κι εσείς νομίσατε πως είδατε χαρούμενα Εγγλεζάκια; Καλά έχει τέτοια; Πάμε λοιπόν στο Ντούλεϊς Χοτέλ. Φαγητό με κρυστάλλινα ποτήρια, πετσέτες διπλωμένες σε σχήμα βάρκας -απέναντι στο φιόρδ είμαστε- πορσελάνες και κρυστάλλινους πολυελαίους. Σερβίρισμα από αριστερά, πετσέτα στο βραχίονα και επιδόρπιο κρέπες με παγωτό και ένα φυλλαράκι δυόσμο... Ω ρε μάγκα μου, πώς σε κάνει η μαμά Ε.Ε. άρχοντα!!! Και μετά η παράσταση -άκουσον άκουσον μας περιμένανε να φάμε για να αρχίσουν και οι υπόλοιποι θεατές δεν είπαν λέξη... καταντράπηκα όταν το άκουσα. Αν συνέβαινε εδώ θα είχε γίνει θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός.... Κομπανία Ιρλανδών με τα μουσικά τους όργανα, τα βιολιά τους, τα μπάντσο τους και τα νταούλια τους, μουσική, χορός και αφήγηση ενδιάμεσα. Η ζωή τους, τα ζόρια τους, το χιούμορ τους, όλα μαζί ανάκατα και όμορφα βαλμένα κι ανάμεσα οι τρεις κοπελιές να χορεύουν στο ρυθμό από τα πεταλάκια στα παπούτσια τους και τα χέρια τους κολλημένα στο σώμα τους -ήταν ανόσιο για την καθολική εκκλησία του Μεσαίωνα να είναι ξεκολλημένα τα χέρια από το σώμα στο χορό, το θεωρούσε πρόστυχο, άντε μη θυμηθώ τις μάγισσες στην πυρά πάλι και την ιερά εξέταση- και ο 15χρονος νεαρός χορευτής, παίκτης του μπάντσο, να τις συνοδεύει με πολύ ταλέντο. Εξαϋλώθηκαν κάποια στιγμή από το χορό στις φωτογραφίες μου, έγιναν ξωτικά, ίδια μ' αυτά που ζουν στα δάση τους, ίδια μ' αυτά που φυλάνε το τσουκάλι με το χρυσάφι στην άκρη του ουράνιου τόξου. Μαγευτική η βραδιά και η εικόνα που έχει κολλήσει στο μυαλό μου από ολόκληρη τη βραδιά αυτήα είναι το χέρι του παππού που καθόταν δίπλα μου στο αναπηρικό του καροτσάκι. Κρατούσε το ρυθμό στο χερούλι της καρέκλας του κι ήταν τόσο χαρούμενος που το χέρι του δεν φαινόταν από την έντονη κίνηση. Γιατί ακόμα κι όταν τα πόδια δεν κρατούν, η ψυχή θα βρει τρόπο για να εκφραστεί... γιατί η ψυχή δεν έχει ηλικία, γιατί μπροστά στην ευχαρίστηση της ψυχής είμαστε όλοι παιδιά... Νομίζω πως το δάκρυ που κύλισε στο μάγουλο μου θα δροσίζει την ψυχή μου για πάντα... Σ΄ ευχαριστώ άγνωστε παππού...

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (17)

Kontaxis George on July 1, 2010

Το ωραίο είναι ότι έχει επιλεγεί για το χάρτη.

Maria H-S on July 1, 2010

Ο κανονισμό λέει δεν επιλέγονται πρόσωπα, Γιώργο, όχι πωποί!!! :-)

haralamposp on July 1, 2010

Nα δώσω παραγγελιά "τα μανουσάκια";

Manos Mastrogiorgis on July 2, 2010

Μπράβο σύλληψη....Σαΐνι η Μαρία.

Maria H-S on July 2, 2010

Μάνο, δυόμισυ μέρες έκανε να σηκωθεί :-)))

renaki1 on July 2, 2010

Αγαπη μου αν εψαχνες το ISO εδω θα εχανες το θεμα .....

Το ξερεις μ'αρεσεις !!!!!!

Maria H-S on July 2, 2010

Ρένα, στον παππού απευθύνεσαι; :-)

Μόσε! μπέρδεψα το ΙΣΟ με το ISO :-)

Kostas Z on July 2, 2010

Το 1975 μόνος και το 1977 με την Πηνελόπη, στο Λονδίνο, βλέπαμε κυριούλες καθωσπρέπει να πηγαίνουν τρεκλίζοντας απ' την μιά, στην άλλη μεριά του δρόμου, γελώντας ή και τραγουδώντας,

επίσης τα παγκάκια ήταν γεμάτα άστεγους με το μπουκάλι παραμάσχαλα,

τότε δεν φανταζόμουν ότι θα δώ ποτέ ίδιες εικόνες στην Αθήνα,

άχχχχχ...

Maria H-S on July 2, 2010

Κι όμως είδες, Κώστα!!!!

Harry Taggart on July 4, 2010

Did he enjoy his trip? :)

Maria H-S on July 4, 2010

I suppose he has since the first time he got drunk, Scally, or he wouldn't repeat it. Right?

Maria H-S on July 4, 2010

ΙΡΛΑΝΔΙΑ – ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

ΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ

...Aυτός ο τίτλος μου θυμίζει λίγο τη Γέννεση, το βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, εκεί στη Δημιουργία του κόσμου.... “Και εγένετο ημέρα και εγένετο νυξ, ημέρα πέμπτη..” και είπεν η Helena: “Μετά το μεσημεριανό φαγητό πάμε στο Κιλκέννυ”. Και σχολίασε ο Αλέκος: “Κιλκέννυ... Κιλκίς... κι εδώ οι Έλληνες έβαλαν το χέρι τους”, ή κάτι τέτοιο. Αλέκο!!!! το τηλε-Άστυ κλείστο γρήγορα... σου καίει το μυαλό!!!

Πρωινή διάλεξη από τη Φιονούλα... πρωινή απορία δική μου, “μα καλά πόσα προγράμματα της Ε.Ε. δουλεύουν μαζί, μαζί; Κι εμείς εδώ τι κάνουμε; “Περικλή!!!! Βάλε μας σε πρόγραμμα αμέσως!!! έχω να γυρίσω πίσω τα χαιρετίσματα στον Πωλ.. από τη Φιονούλα... χάθηκαν κι αυτοί μέσα στον ορυμαγδό των προγραμμάτων. Όπου ο Πωλ είναι Βέλγος που έχει δουλέψει με τη Φιονούλα, εγώ Ελληνίδα που έχω δουλέψει με τον Πωλ, ο Πωλ στέλνει μέσω εμού χαιρετίσματα στη Φιονούλα, η Φιονούλα μου λέει να του τα ανταποδώσω... μου θυμίζει εκείνο το μπουκάλι με τα πιπεράκια τουρσί πριν μερικά χρόνια. Το έδωσα στην Ιλεάνα, μια συνεργάτι της Ε.Ε. Ρουμάνα πού ήταν εδώ, το πήγε στο Βουκουρέστι απ' όπου το πήρε η Μαρλήν, μια Βελγίδα συνεργάτις για να το δώσει στον Πωλ όταν θα πήγαινε στο Βέλγιο. Ζαλίστηκα... Περικλή βάλε μας όλους σ ένα πρόγραμμα να μη δίνω χαιρετίσματα σε κανέναν.... Όσο για τα πιπεράκια, έμαθα τον Πωλ πώς να τα φτιάχνει μόνος του. Γιατί ή είμαστε πολυπολιτισμικοί ή δεν είμαστε!

Και μετά, τη/κόφι, και μετά τάκα τάκα ξεπετάμε δυο παρουσιάσεις και τρέχουμε για λαντς... -μετά από τόσες μέρες στο Έιρε, ξέχασα πώς λέμε τα γεύματα στο Ελλάντα... Κι αμέσως μετά στο λεωφορείο, αλλά ο οδηγός του αρνείται να ξεκινήσει αν δε δέσουμε όλοι μας τις ζώνες. Ελλάντα είπατε; Άντε καλέ!!! Μια ωρίτσα δρόμος και ένα κάστρο στο τέλος της διαδρομής... με τεράάάάστιο κήπο.... το γκαζόν χάνεται στη γραμμή του ορίζοντα, κοντοκουρεμένο και πεντακάθαρο. Ο ήλιος από πάνω του αστραφτερός και οι Ιρλανδοί επάνω του σε οποιαδήποτε στάση. Ανάσκελα, μπρούμυτα, οκλαδόν, γονατιστοί... κι άλλοι με τα σκυλάκια τους να τα περιφέρουν ως υπερήφανοι γονείς, και στο βάθος ένα καφέ με τα γνωστά διαχωριστικά -ως εδώ ξαπλώνεις κι από δω και πέρα κάθεσαι και ακριβοπληρώνεις. Από μακρυά σε συνδυασμό με το κάστρο φαίνεται τόσο κλάσσυ -νάτη πάλι η έλλειψη της πατρίδας- που λες σε λίγο θα δω μπροστά μου εκείνη τη σκηνή από το “Ωραία μου Κυρία” που είναι στις ιπποδρομίες του Άσκοτ, με τις κυρίες με τα κρινολίνα και τα τεράστια καπέλα... Αντί γιαυτό βλέπω τη Φωτεινή να τρώει με πολύ μεράκι ένα παγωτό χωνάκι και δεν αντέχω στον πειρασμό. Σηκώνω τη μηχανή και κλικ, η Φωτεινή πέρασε στην ιστορία του κάστρου του Κιλκέννυ, γλείφοντας ένα παγωτό μηχανής! Και κατόπιν πέρασε και το γκαζόν του κάστρου στην ιστορία της φωτογραφικής μου μηχανής αφού του έκαναν την τιμή να καθίσουν επάνω του οι δύο Φωτεινές, η Δέσποινα και η Μαρία.

Το κάστρο και το παγωτό ήταν το τέλος της περιοδείας μας στο Κιλκέννυ. Την αρχή την άφησα για το τέλος αυτού του επεισοδίου. Κατά την άποψη μου, ήταν η καλύτερη διαδρομή αυτών των ημερών, αν εξαιρέσω τη μαγευτική εξοχή που θα σας περιγράψω αύριο. Το Κιλκέννυ μας μετέφερε στο Μεσαίωνα. Ή μάλλον ο ξεναγός μας ήταν η αιτία που ξεχάσαμε την κίνηση στους δρόμους, τα φανάρια της κυκλοφορίας και τον κόσμο με τα σύγχρονα ρούχα. Τα ξεχάσαμε όλα, εκτός από τον παππού, που μάλλον είχε πιει ένα βαρέλι μπύρα και αφού στάθηκε και με κοίταξε πόσην ώρα -έχω πέραση στους μεθυσμένους παππούδες φαίνεται, μου συνέβη και στην Κρήτη όπου ο Κρητίκαρος με την παραδοσιακή στολή, τις μπότες και τα δάκρυα στο μέτωπο δεν μ' άφηνε να φύγω γιατί είχε βρει, λέει τη γυναίκα της ζωής του- ο Ιρλανδός παππούς, λοιπόν, με κοίταξε καλά καλά και ξεκινώντας να φύγει ξαπλώθηκε φαρδύς πλατύς στο πεζοδρόμιο. Από την ομορφιά μου αποκλείεται... Ήταν ο μόνος που αντελήφθηκα να ανήκει στο 2010 μ. Χ. Φανταστείτε μια πόλη με κτίσματα όπως ήταν πριν από 400 με 500 χρόνια! Περιποιημένα, καλοδιατηρημένα, και με την Ιστορία να τα συντροφεύει. Η πόλη τότε χωρισμένη στα δυο. Μισή διοικείται από τους Ιρλανδούς και μισή από τους Άγγλους. Κι ο Μπέρναρντ Μπίαν να γράφει, κι ο Θεοδωράκης να μελοποιεί,κι η Φαραντούρη να τραγουδά: “Είμαι Άγγλος νιος και τυχερός, θέλω το βασιλιά....” Κι από την άλλη μεριά η Άλις... με τέσσερις άντρες όλοι τραπεζίτες, να τους ξεκάνει έναν έναν... Να φταίει που ο μπαμπάς της ήταν τοκογλύφος; Να φταίει η γάτα της που ήταν μαύρη; Πάντως μάγισσα, ξεμάγισσα σαν που καταδικάστηκε να καεί στην πυρά, εκείνη ξέφυγε και κάηκε η υπηρέτρια της. Και να στα λέει όλα αυτά ο ξεναγός μπροστά στο σπίτι της... -καλά με τόσα λεφτά κι αυτή έχτισε τα παράθυρα για να μην πληρώνει φόρο;- κι εσύ να λες, “απέναντι είναι το μαγαζί μου -Maria's cakes- εγώ χαμπάρι γιατί δεν πήρα;

Κι από κει στο Δημαρχείο... εδώ οι δημοτικοί σύμβουλοι αποκαλούνται πολιτικοί και εκλέγουν το Δήμαρχο. Εύστοχη ονομασία και σωστή απόφαση... ο λαός στην απ' έξω. Καλύτερα για να μην έχει και ανάμιξη στις αποφάσεις. Λες και στις μπανανίες που γίνεται αλλιώς έχει... τέλος πάντων... Α ναι και ο άντρας που του έχουν τρίψει περισσότερο τη μούρη; Ποιος είναι; Προτομή του Αγίου Κέννυ και όποιος περνάει του τρίβει το πρόσωπο για ευλογία. Εμείς αλλιώς την έχουμε την τριψομουρίαση, Ετούτοι εδώ μπέρδεψαν τους πολιτικούς με τους αγίους και τρίβουν άλλες αντί άλλων μούρες....

Και κερασάκι στην τούρτα η εύστοχη παρατήρηση της Κέλλυς: “Κιλ Κέννυ είναι η εκκλησία του Κέννυ, άρα Κιλ κις είναι η εκκλησία του φιλιού”!!!!! Καλά που δε ζει ο πρώην δεσπότης σας, Κελλάκι, να σε αφορίσει!

Αφήνουμε τη Μεσαιωνική πόλη του Αγίου Κέννυ γιατί απόψε έχουμε βραδινή έξοδο!!! Ξέρετε αυτά τα σόου στα ξενοδοχεία; Τέτοιο. “Η ιστορία ενός μετανάστη”. Αγιάτρευτος καημός η φτώχεια και σαν απόρροια η μετανάστευση και για τον Ιρλανδικό λαό του 19ου και του 20ου αιώνα. Το μεγαλύτερο ποσοστό πνιγέντων στον Τιτανικό ήταν Ιρλανδοί. Εξ' ου και οι χοροί πάνω στο πλοίο στο κατάστρωμα της τρίτης θέσης. Κι εσείς νομίσατε πως είδατε χαρούμενα Εγγλεζάκια; Καλά έχει τέτοια; Πάμε λοιπόν στο Ντούλεϊς Χοτέλ. Φαγητό με κρυστάλλινα ποτήρια, πετσέτες διπλωμένες σε σχήμα βάρκας -απέναντι στο φιόρδ είμαστε- πορσελάνες και κρυστάλλινους πολυελαίους. Σερβίρισμα από αριστερά, πετσέτα στο βραχίονα και επιδόρπιο κρέπες με παγωτό και ένα φυλλαράκι δυόσμο... Ω ρε μάγκα μου, πώς σε κάνει η μαμά Ε.Ε. άρχοντα!!! Και μετά η παράσταση -άκουσον άκουσον μας περιμένανε να φάμε για να αρχίσουν και οι υπόλοιποι θεατές δεν είπαν λέξη... καταντράπηκα όταν το άκουσα. Αν συνέβαινε εδώ θα είχε γίνει θρήνος, κλαυθμός και οδυρμός.... Κομπανία Ιρλανδών με τα μουσικά τους όργανα, τα βιολιά τους, τα μπάντσο τους και τα νταούλια τους, μουσική, χορός και αφήγηση ενδιάμεσα. Η ζωή τους, τα ζόρια τους, το χιούμορ τους, όλα μαζί ανάκατα και όμορφα βαλμένα κι ανάμεσα οι τρεις κοπελιές να χορεύουν στο ρυθμό από τα πεταλάκια στα παπούτσια τους και τα χέρια τους κολλημένα στο σώμα τους -ήταν ανόσιο για την καθολική εκκλησία του Μεσαίωνα να είναι ξεκολλημένα τα χέρια από το σώμα στο χορό, το θεωρούσε πρόστυχο, άντε μη θυμηθώ τις μάγισσες στην πυρά πάλι και την ιερά εξέταση- και ο 15χρονος νεαρός χορευτής, παίκτης του μπάντσο, να τις συνοδεύει με πολύ ταλέντο. Εξαϋλώθηκαν κάποια στιγμή από το χορό στις φωτογραφίες μου, έγιναν ξωτικά, ίδια μ' αυτά που ζουν στα δάση τους, ίδια μ' αυτά που φυλάνε το τσουκάλι με το χρυσάφι στην άκρη του ουράνιου τόξου. Μαγευτική η βραδιά και η εικόνα που έχει κολλήσει στο μυαλό μου από ολόκληρη τη βραδιά αυτήα είναι το χέρι του παππού που καθόταν δίπλα μου στο αναπηρικό του καροτσάκι. Κρατούσε το ρυθμό στο χερούλι της καρέκλας του κι ήταν τόσο χαρούμενος που το χέρι του δεν φαινόταν από την έντονη κίνηση. Γιατί ακόμα κι όταν τα πόδια δεν κρατούν, η ψυχή θα βρει τρόπο για να εκφραστεί... γιατί η ψυχή δεν έχει ηλικία, γιατί μπροστά στην ευχαρίστηση της ψυχής είμαστε όλοι παιδιά... Νομίζω πως το δάκρυ που κύλισε στο μάγουλο μου θα δροσίζει την ψυχή μου για πάντα... Σ΄ ευχαριστώ άγνωστε παππού...

© Nikitas Diamadis on July 5, 2010

γειά σου ρε Μαρία. Μ΄έφτιαξες πρωί πρωί δευτεριάτικα. Πολύ όμορφο το κειμενάκι και η φωτογραφία. Για να ξεκινάμε την εβδομάδα μας καλά. Οχι τίποτα άλλο.

Maria H-S on July 5, 2010

Καλημέρα ξενιτεμένε Νικήτα. Τα λόγια σου έφτιαξαν εμένα, Δυτεριάτικα. Σ' ευχαριστώ!!!!

Maria H-S on August 3, 2010

Νίκο, σ' ευχαριστώ από καρδιάς...

Ivan Bachmann on August 19, 2013

Pose de perde guerra rsrs.

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on July 1, 2010
  • © All Rights Reserved
    by Maria H-S
    • Camera: PENTAX Corporation PENTAX Optio T20
    • Taken on 2010/06/24 16:07:46
    • Exposure: 0.008s (1/125)
    • Focal Length: 6.20mm
    • F/Stop: f/4.300
    • ISO Speed: ISO80
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups