Photo by kARTsonakis Pan Αρχαίο Θέατρο στο Άργος.Ancient Theatre of Argos.

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (227)

Pan Kartsonakis on December 30, 2011

The Ides of March

Fear grandeurs, O soul. And if you cannot overcome your ambitions, pursue them with hesitation and caution. And the more you advance, the more inquisitive, careful you must be.

And when you reach your peak, Caesar at last; when you assume the form of a famous man, then above all beware when you go out in the street, a conspicuous ruler with followers, if by chance from the mob approaches some Artemidorus, bringing a letter and says hastily "Read this immediately, these are grave matters that concern you," do not fail to stop; do not fail to push aside all those who salute and kneel (you can see them later); let even the Senate itself wait, and immediately recognise the grave writings of Artemidorus.

Konstantinos P. Kavafis (1911)

Μάρτιαι Ειδοί

Τα μεγαλεία να φοβάσαι, ω ψυχή. Και τες φιλοδοξίες σου να υπερνικήσεις αν δεν μπορείς, με δισταγμό και προφυλάξεις να τες ακολουθείς. Κι όσο εμπροστά προβαίνεις, τόσο εξεταστική, προσεκτική να είσαι.

Κι όταν θα φθάσεις στην ακμή σου, Καίσαρ πια• έτσι περιωνύμου ανθρώπου σχήμα όταν λάβεις, τότε κυρίως πρόσεξε σαν βγεις στον δρόμον έξω, εξουσιαστής περίβλεπτος με συνοδεία, αν τύχει και πλησιάσει από τον όχλο κανένας Αρτεμίδωρος, που φέρνει γράμμα, και λέγει βιαστικά «Διάβασε αμέσως τούτα, είναι μεγάλα πράγματα που σ' ενδιαφέρουν», μη λείψεις να σταθείς• μη λείψεις τους διαφόρους που χαιρετούν και προσκυνούν να τους παραμερίσεις (τους βλέπεις πιο αργά)• ας περιμένει ακόμη κ' η Σύγκλητος αυτή, κ' ευθύς να τα γνωρίσεις τα σοβαρά γραφόμενα του Αρτεμιδώρου.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1911)

Pan Kartsonakis on January 2, 2012

Έχουν μνήμες οι «πέτρες».

Έχουν μνήμες οι πέτρες.

Των κεραμικών τα όστρακα

και των μαρμάρινων γλυπτών τα θραύσματα

λένε ιστορίες.

Έχουν οξειδωθεί με αναμνήσεις

και οι αιώνες έχουν, επάνω τους, σταλάξει

ιστορίες που κανείς, σωστά,

δεν μπορεί να διαβάσει

παρεκτός ποιητές και αλαφροΐσκιωτοι

σαλιγκάρια και πεταλούδες

κανένας άλλος καλλίτερα.

Έχουν μνήμες οι πέτρες…

… Έτσι όπως και τα κύτταρα.

Καρτσωνάκης Πάν

Pan Kartsonakis on February 19, 2012

Thermopylae

Honor to those who in their lives have defined and guard their Thermopylae. Never stirring from duty; just and upright in all their deeds, yet with pity and compassion too; generous when they are rich, and when they are poor, again a little generous, again helping as much as they can; always speaking the truth, yet without hatred for those who lie.

And more honor is due to them when they foresee (and many do foresee) that Ephialtes will finally appear, and that the Medes in the end will go through.

Konstantinos P. Kavafis (1903)

Θερμοπύλες

Τιμή σ' εκείνους όπου στην ζωή των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες. Ποτέ από το χρέος μη κινούντες• δίκαιοι κ' ίσιοι σ' όλες των τες πράξεις, αλλά με λύπη κιόλας κ' ευσπλαχνία• γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν είναι πτωχοί, πάλ' εις μικρόν γενναίοι, πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε• πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες, πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τους πρέπει όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν) πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος, κ' οι Μήδοι επι τέλους θα διαβούνε.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1903)

Pan Kartsonakis on September 22, 2012

Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Θαρθεί καιρός που στίχους σου θα γράφουνε στους τοίχους και με δικά σου λόγια θα ντύνουν τα τραγούδια τους. Τις θεατρικές τους παραστάσεις θα εμπλουτίζουν, ίσως κι αυτοί που σε είπαν προβοκάτορα και σε πλήγωσαν. Αποκάλεσαν ανεδαφικές τις ιδέες σου και σου γύρισαν την πλάτη μα ήδη σήμερα με δικούς σου στίχους εμπλουτίζουν τις προκηρύξεις τους την πέτρινη γλώσσα τους καταχωνιάζοντας και την ξύλινη ρητορική τους τοποθετώντας στα μετόπισθεν για όταν θα γίνουν εξουσία. . . . . Θάρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα ντρέπονται να κάνουν όνειρα και να τα μοιράζονται, στις πλατείες, με αγνώστους. Θα γράφουν στίχους και δεν θα ντρέπονται να τους κοινοποιούν στο διαδίκτυο με παραλήπτες άγνωστους κι αδιαφορώντας ποιος θα τους διαβάσει έτσι όπως πετάς μποτίλιες στον ωκεανό ελπίζοντας πως έστω και μία θα βρει τον ένα σωστό της παραλήπτη. Θάρθουν κάποτε και χρόνια που στο μάθημα της ιστορίας και γενικά του παρελθόντος της ιστορίας του ανθρώπου στα παιδιά δεν θα λένε παραμύθια κι ούτε θα τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Θάρθει κάποτε και η μέρα που οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται ποιμένες ούτε τσοπανόσκυλα και οι λύκοι θα αναγκαστούν να γίνουν «χορτοφάγοι». Θα πάρουν «σύνταξη» οι δικαστές οι φυλακές θα γίνουνε μουσεία και δεν θα υπάρχει τίποτε πολύτιμο να κλέψεις από τον άλλον παρά μόνο τον ελέυθερό του χρόνο.

Το ξέρω πως παράξενα και ουτοπικά ακούγονται ακόμη και σήμερα αυτές οι αντιλήψεις και πολλοί δεν το πιστεύουν ότι όλα ή κάτι από αυτά μπορεί να γίνει στο μέλλον πραγματικότητα όσοι αιώνες κι αν περάσουν και πως ακόμη και χίλια χρόνια μετά οι άνθρωποι θα σκοτώνουν για λίγο χώμα περισσότερο για λίγο νερό και μια μπουκιά ψωμί με πρόφαση πάντοτε τα ιδανικά και τις δοξασίες τα πιστεύω τους και τις ιδεοληψίες. Είμαι σίγουρος όμως πως παρόλα αυτά, θάρθει μια μέρα που και οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο μικρό είναι το «σπίτι» τους, η γη και πόσο λίγη η ζωή τους για να χωράει τόσο μίσος.

Θα γίνει κάποτε κι αυτό, αδιάφορο αν εγώ δεν θα το ζήσω,
Αυτό που ονειρεύτηκαν τόσοι πολλοί άνθρωποι όταν ήτανε παιδιά αλλά το ξέχασαν μεγαλώνοντας και προσαρμόζοντάς το κάθε φορά, στην πραγματικότητά τους κι έγιναν μεγάλοι, σπουδαίοι, σοβαροί και χρήσιμοι στην κοινωνία. Τα παιδιά δεν θα πιστεύουν τους γονείς τους άκριτα ούτε θα λένε μεγαλώνοντας: έτσι τα βρήκαμε σε ότι βαριούνται να το ψάξουν αλλά θα έχουν το χρόνο και την διάθεση να το φιλτράρουν με τη δική τους φρέσκια λογική και κρίση. Η εργασία τότε θα είναι χαρά και δημιουργία και κανένας δεν θα δουλεύει σκλάβος σ ένα οκτάωρο που τον αλλοτριώνει. Τέλος θάρθει και μια μέρα Κατερίνα που κανένας δεν θα αυτοκτονεί κι ούτε θα φτάνει σ αδιέξοδο. Πάν Καρτσωνάκης Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Ehsan1980 on December 26, 2012

very nice shot! L & F

Pan Kartsonakis on July 26, 2013

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . .

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . . Στη πόλη σου ασφυκτικά πίστευες πως πνιγόσουν κι ανόητα χαράμιζες άσκοπα τον καιρό σου εγκλωβισμένος στα μικρά κι ασήμαντα δρομάκια με τα λαμπρά ονόματα, που έγραφε κι ο Κώστας ο Καρυωτάκης λίγο πριν, αυτόχειρας δραπέτης, από την Πρέβεζα βρεθεί στων ιδεών την πόλη που "νομοθέτας της κανείς γελάει τυχοδιώκτης".

Πολύ συχνά το σούρουπο και πριν να έλθει νύχτα τα βήματά σου σ έφερναν στης πόλης το λιμάνι εκεί που θα φευγαν γι αλλού τα πλοία που χαν δέσει. Τα κοίταζες σιωπηλός ώσπου να σκοτεινιάσει κι ύστερα πάλι γύρναγες στους ίδιους πάλι δρόμους . . . Έτσι που ρήμαξες εδώ γι΄ αλλού να μην ελπίζεις. Τάκης Καρτσωνάκης

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on August 27, 2010
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D200
    • Exposure: 0.002s (1/500)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/3.482
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups