photo by kARTsonakis Pan Ακρωτήριο Ηραίον από την Διώρυγα της Κορίνθου. (Στον δρόμο του Δίολκου) Cape Ireon from the Corinth Canal. (DIOLKOS)

Selected for Google Maps and Google Earth

Comments (388)

VŨ HÙNG on April 6, 2012

Beautiful shot, nice and impressive caption. LIKE

Pan Kartsonakis on August 4, 2012

Really,what is the best? To see the future that comes or the yesterday that's gone? To live the present appropriately to the brave men of the pleasure, as Kavafis wrote or just write it down, like a future correspondent? Really,how many times shall we get back here, changing our way of life each and every time or do we have one and only unique opportunity? Do you carry memories of other people, that lived thousands of years before and not necessarily in our solar system? Are we simply just travellers that make a stop in this planet waiting for the next bus to pass by? Are we the seeds that have grown on this planet? Are we the disease of this planet that's getting old? Kartsonakis Pan Αλήθεια τι είναι καλύτερο; Να βλέπεις το μέλλον που έρχεται ή το χθες που έφυγε; Να ζεις το σήμερα σαν όπως αρμόζει στους ανδρείους της ηδονής, όπως έγραφε και ο Καβάφης, ή απλά να το καταγράφεις, κάτι σαν ανταποκριτής του μέλλοντος; Αλήθεια πόσες φορές θα ξαναγυρίσουμε εδώ αλλάζοντας μοντέλο ζωής κάθε φορά ή έχουμε μόνο μία και ανεπανάληπτη ευκαιρία; Μήπως κουβαλάμε μνήμες άλλων που έζησαν χιλιάδες χρόνια πριν και όχι στο δικό μας ηλιακό σύστημα απαραίτητα; Μήπως είμαστε ταξιδιώτες, πολύ απλά, που κάνουν στάση στον πλανήτη μας περιμένοντας το επόμενο λεωφορείο; Μήπως είμαστε ο σπόρος που φύτρωσε πάνω σε τούτον τον πλανήτη; Μήπως είμαστε η αρρώστια ενός πλανήτη που γερνάει; Πάν Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on August 18, 2012

Σα μια σταγόνα είμαστε σε ποταμό μεγάλο που χύνεται στη θάλασσα και σύννεφο θα γίνει. Μπορεί σταγόνες της βροχής να πέφτουνε στο τζάμι να λαμπιρίζουνε στο φως σα δάκρυ να κυλάνε. Ξεχωριστές να μοιάζουνε μια μουσική να παίζουν Όπως οι στάλες ξέχωρες κυλάνε και στους δρόμους ακολουθώντας μια κοινή πορεία και συνέχεια ο κύκλος κλείνει διαρκώς μα πάντοτε ανοίγει.

Σαν τις σταγόνες της βροχής και οι ζωές μας μοιάζουν ερχόμαστε και ανοικτός ο κύκλος πάντα μένει. Καρτσωνάκης Πάν

Pan Kartsonakis on September 20, 2012

Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Θαρθεί καιρός που στίχους σου θα γράφουνε στους τοίχους και με δικά σου λόγια θα ντύνουν τα τραγούδια τους. Τις θεατρικές τους παραστάσεις θα εμπλουτίζουν, ίσως κι αυτοί που σε είπαν προβοκάτορα και σε πλήγωσαν. Αποκάλεσαν ανεδαφικές τις ιδέες σου και σου γύρισαν την πλάτη μα ήδη σήμερα με δικούς σου στίχους εμπλουτίζουν τις προκηρύξεις τους την πέτρινη γλώσσα τους καταχωνιάζοντας και την ξύλινη ρητορική τους τοποθετώντας στα μετόπισθεν για όταν θα γίνουν εξουσία. . . . . Θάρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα ντρέπονται να κάνουν όνειρα και να τα μοιράζονται, στις πλατείες, με αγνώστους. Θα γράφουν στίχους και δεν θα ντρέπονται να τους κοινοποιούν στο διαδίκτυο με παραλήπτες άγνωστους κι αδιαφορώντας ποιος θα τους διαβάσει έτσι όπως πετάς μποτίλιες στον ωκεανό ελπίζοντας πως έστω και μία θα βρει τον ένα σωστό της παραλήπτη. Θάρθουν κάποτε και χρόνια που στο μάθημα της ιστορίας και γενικά του παρελθόντος της ιστορίας του ανθρώπου στα παιδιά δεν θα λένε παραμύθια κι ούτε θα τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Θάρθει κάποτε και η μέρα που οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται ποιμένες ούτε τσοπανόσκυλα και οι λύκοι θα αναγκαστούν να γίνουν «χορτοφάγοι». Θα πάρουν «σύνταξη» οι δικαστές οι φυλακές θα γίνουνε μουσεία και δεν θα υπάρχει τίποτε πολύτιμο να κλέψεις από τον άλλον παρά μόνο τον ελέυθερό του χρόνο.

Το ξέρω πως παράξενα και ουτοπικά ακούγονται ακόμη και σήμερα αυτές οι αντιλήψεις και πολλοί δεν το πιστεύουν ότι όλα ή κάτι από αυτά μπορεί να γίνει στο μέλλον πραγματικότητα όσοι αιώνες κι αν περάσουν και πως ακόμη και χίλια χρόνια μετά οι άνθρωποι θα σκοτώνουν για λίγο χώμα περισσότερο για λίγο νερό και μια μπουκιά ψωμί με πρόφαση πάντοτε τα ιδανικά και τις δοξασίες τα πιστεύω τους και τις ιδεοληψίες. Είμαι σίγουρος όμως πως παρόλα αυτά, θάρθει μια μέρα που και οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο μικρό είναι το «σπίτι» τους, η γη και πόσο λίγη η ζωή τους για να χωράει τόσο μίσος.

Θα γίνει κάποτε κι αυτό, αδιάφορο αν εγώ δεν θα το ζήσω,
Αυτό που ονειρεύτηκαν τόσοι πολλοί άνθρωποι όταν ήτανε παιδιά αλλά το ξέχασαν μεγαλώνοντας και προσαρμόζοντάς το κάθε φορά, στην πραγματικότητά τους κι έγιναν μεγάλοι, σπουδαίοι, σοβαροί και χρήσιμοι στην κοινωνία. Τα παιδιά δεν θα πιστεύουν τους γονείς τους άκριτα ούτε θα λένε μεγαλώνοντας: έτσι τα βρήκαμε σε ότι βαριούνται να το ψάξουν αλλά θα έχουν το χρόνο και την διάθεση να το φιλτράρουν με τη δική τους φρέσκια λογική και κρίση. Η εργασία τότε θα είναι χαρά και δημιουργία και κανένας δεν θα δουλεύει σκλάβος σ ένα οκτάωρο που τον αλλοτριώνει. Τέλος θάρθει και μια μέρα Κατερίνα που κανένας δεν θα αυτοκτονεί κι ούτε θα φτάνει σ αδιέξοδο. Πάν Καρτσωνάκης Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Maurice Haddad on January 12, 2013

WONDERFUL SCENERY. GREAT PHOTOGRAPHY AND ALBUM.
F-13 + L-259 AND FAVORITE PHOTOGRAPHER.
FRIENDLY GREETINGS FROM CANADA.
MAURICE

Pan Kartsonakis on January 17, 2013

Όταν ο άνεμος φωνή νομίζεις ότι έχει και η βροχή στο τζάμι σου χτυπάει θυμωμένα, μια μουσική απόμακρη να ζωντανεύει νιώθεις ολόγυρα και μέσα σου και θέλεις να χορέψεις.

Τότε ορθώνονται σκιές οι πρόγονοι στους τοίχους αναζητώντας μερτικό απ τη ζωή σου να χουν κι απολογείσαι γράφοντας πως έζησες ως τώρα κι αν τη ζωή σπατάλησες συγχώρεση να πάρεις.

Δεν ξέρω αν αμάρτησα, τι έπρεπε να κάνω. Μα πάλι, τώρα, σκέφτομαι δεν έχει σημασία. Πάν Καρτσωνάκης

Pan Kartsonakis on July 25, 2013

Όλο να φύγεις ήθελες, σχεδίαζες ταξίδια. . . Στη πόλη σου ασφυκτικά πίστευες πως πνιγόσουν κι ανόητα χαράμιζες άσκοπα τον καιρό σου εγκλωβισμένος στα μικρά κι ασήμαντα δρομάκια με τα λαμπρά ονόματα, που έγραφε κι ο Κώστας ο Καρυωτάκης λίγο πριν αυτόχειρας δραπέτης κι από την Πρέβεζα βρεθεί στων ιδεών την πόλη που νομοθέτας της κανείς γελάει τυχοδιώκτης.

Πολύ συχνά το σούρουπο και πριν να έλθει νύχτα τα βήματά σου σ έφερναν στης πόλης το λιμάνι εκεί που θα φευγαν γι αλλού τα πλοία που χαν δέσει. Τα κοίταζες σιωπηλός ώσπου να σκοτεινιάσει κι ύστερα πάλι γύρναγες στους ίδιους πάλι δρόμους . . . Έτσι που ρήμαξες εδώ γι΄ αλλού να μην ελπίζεις. Τάκης Καρτσωνάκης

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on September 3, 2010
  • © All Rights Reserved
    by Pan Kartsonakis
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D700
    • Exposure: 0.002s (1/500)
    • Focal Length: 135.00mm
    • F/Stop: f/4.438
    • ISO Speed: ISO640
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups