Fishermen of souls Φωτογραφία Καρτσωνάκης Πάν "Ψαράδες των ψυχών"

Che fece .... il gran rifiuto

To certain people there comes a day when they must say the great Yes or the great No. He who has the Yes ready within him immediately reveals himself, and saying it he follows

his honor and his own conviction. He who refuses does not repent. Should he be asked again, he would say no again. And yet that no -- the right no -- crushes him for the rest of his life.

Konstantinos P. Kavafis (1901)

Che fece .... il gran rifiuto

Σε μερικούς ανθρώπους έρχεται μια μέρα που πρέπει το μεγάλο Ναι ή το μεγάλο το Οχι να πούνε. Φανερώνεται αμέσως όποιος τόχει έτοιμο μέσα του το Ναι, και λέγοντάς το πέρα

πηγαίνει στην τιμή και στην πεποίθησί του. Ο αρνηθείς δεν μετανοιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο το όχι -- το σωστό -- εις όλην την ζωή του.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1901)

Beautiful shot with a suggestive citation!

LIKE

Ciao from Italia!

Michele

So much I gazed

So much I gazed on beauty, that my vision is replete with it.

Contours of the body. Red lips. Voluptuous limbs. Hair as if taken from greek statues; always beautiful, even when uncombed, and it falls, slightly, over white foreheads. Faces of love, as my poetry wanted them.... in the nights of my youth, in my nights, secretly, met....

Konstantinos P. Kavafis (1917)

Ετσι πολύ ατένισα

Την εμορφιά έτσι πολύ ατένισα, που πλήρης είναι αυτής η όρασίς μου.

Γραμμές του σώματος. Κόκκινα χείλη. Μέλη ηδονικά. Μαλλιά σαν από αγάλματα ελληνικά παρμένα• πάντα έμορφα, κι αχτένιστα σαν είναι, και πέφτουν, λίγο, επάνω στ' άσπρα μέτωπα. Πρόσωπα της αγάπης, όπως τάθελεν η ποίησίς μου.... μες στες νύχτες της νεότητός μου, μέσα στες νύχτες μου, κρυφά, συναντημένα....

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1917)

Πανέμορφη εικόνα!!!

Αρεσει #251

Χαιρετισμους!

An awesome fishing picture,fascinating composition,nicely framed photo. Fav+Like. Greetings.Erol

L+F Wonderful scenery and capture! I'm delighted! Best regards from Vukovar, Croatia. Vanja

Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Θαρθεί καιρός που στίχους σου θα γράφουνε στους τοίχους και με δικά σου λόγια θα ντύνουν τα τραγούδια τους. Τις θεατρικές τους παραστάσεις θα εμπλουτίζουν, ίσως κι αυτοί που σε είπαν προβοκάτορα και σε πλήγωσαν. Αποκάλεσαν ανεδαφικές τις ιδέες σου και σου γύρισαν την πλάτη μα ήδη σήμερα με δικούς σου στίχους εμπλουτίζουν τις προκηρύξεις τους την πέτρινη γλώσσα τους καταχωνιάζοντας και την ξύλινη ρητορική τους τοποθετώντας στα μετόπισθεν για όταν θα γίνουν εξουσία. . . . . Θάρθει μια μέρα που οι άνθρωποι δεν θα ντρέπονται να κάνουν όνειρα και να τα μοιράζονται, στις πλατείες, με αγνώστους. Θα γράφουν στίχους και δεν θα ντρέπονται να τους κοινοποιούν στο διαδίκτυο με παραλήπτες άγνωστους κι αδιαφορώντας ποιος θα τους διαβάσει έτσι όπως πετάς μποτίλιες στον ωκεανό ελπίζοντας πως έστω και μία θα βρει τον ένα σωστό της παραλήπτη. Θάρθουν κάποτε και χρόνια που στο μάθημα της ιστορίας και γενικά του παρελθόντος της ιστορίας του ανθρώπου στα παιδιά δεν θα λένε παραμύθια κι ούτε θα τους κάνουν πλύση εγκεφάλου. Θάρθει κάποτε και η μέρα που οι άνθρωποι δεν θα χρειάζονται ποιμένες ούτε τσοπανόσκυλα και οι λύκοι θα αναγκαστούν να γίνουν «χορτοφάγοι». Θα πάρουν «σύνταξη» οι δικαστές οι φυλακές θα γίνουνε μουσεία και δεν θα υπάρχει τίποτε πολύτιμο να κλέψεις από τον άλλον παρά μόνο τον ελέυθερό του χρόνο.

Το ξέρω πως παράξενα και ουτοπικά ακούγονται ακόμη και σήμερα αυτές οι αντιλήψεις και πολλοί δεν το πιστεύουν ότι όλα ή κάτι από αυτά μπορεί να γίνει στο μέλλον πραγματικότητα όσοι αιώνες κι αν περάσουν και πως ακόμη και χίλια χρόνια μετά οι άνθρωποι θα σκοτώνουν για λίγο χώμα περισσότερο για λίγο νερό και μια μπουκιά ψωμί με πρόφαση πάντοτε τα ιδανικά και τις δοξασίες τα πιστεύω τους και τις ιδεοληψίες. Είμαι σίγουρος όμως πως παρόλα αυτά, θάρθει μια μέρα που και οι άνθρωποι θα καταλάβουν πόσο μικρό είναι το «σπίτι» τους, η γη και πόσο λίγη η ζωή τους για να χωράει τόσο μίσος.

Θα γίνει κάποτε κι αυτό, αδιάφορο αν εγώ δεν θα το ζήσω,
Αυτό που ονειρεύτηκαν τόσοι πολλοί άνθρωποι όταν ήτανε παιδιά αλλά το ξέχασαν μεγαλώνοντας και προσαρμόζοντάς το κάθε φορά, στην πραγματικότητά τους κι έγιναν μεγάλοι, σπουδαίοι, σοβαροί και χρήσιμοι στην κοινωνία. Τα παιδιά δεν θα πιστεύουν τους γονείς τους άκριτα ούτε θα λένε μεγαλώνοντας: έτσι τα βρήκαμε σε ότι βαριούνται να το ψάξουν αλλά θα έχουν το χρόνο και την διάθεση να το φιλτράρουν με τη δική τους φρέσκια λογική και κρίση. Η εργασία τότε θα είναι χαρά και δημιουργία και κανένας δεν θα δουλεύει σκλάβος σ ένα οκτάωρο που τον αλλοτριώνει. Τέλος θάρθει και μια μέρα Κατερίνα που κανένας δεν θα αυτοκτονεί κι ούτε θα φτάνει σ αδιέξοδο. Πάν Καρτσωνάκης Υ.Γ: Αφιερωμένο στην Κατερίνα και στη Μαρία.

Nice scene. Nice catch. I liked (254).

Very beautiful scenery, composition and photo!

Like 225 + Fav 26!

Greetings from Italy, Francesco.

Τεμαχίσαμε τον χρόνο σε μικρά πολύ μικρά κομματάκια ώρες και δευτερόλεπτα κι αυτά σε πολύ μικρότερα. Τον πακετάραμε ύστερα σε μέρες, μήνες και χρόνια και νομίσαμε ότι κάτι καταφέραμε. Ουτοπία. Στην πραγματικότητα δεν καταφέραμε τίποτα. Ο χρόνος, κυρίαρχος του παιχνιδιού εξακολουθεί να μας βγάζει την γλώσσα του περιπαικτικά. Αρχή και τέλος Άλφα και Ωμέγα. «Πατέρας» των πάντων. Ο χρόνος εξακολουθεί να τρώει τα παιδιά του! Πάν Καρτσωνάκης

Η Ιθάκη σ έδωσε το ωραίο ταξίδι

Wonderful picture and equally wonderful title.

YS + Like

And a star to the photographer of this very fine gallery.

Best regards,

Michael

Extraordinaria fotografía, un magnífico trabajo.

Mi enhorabuena.

L258+F28

Saludos desde la ciudad de Granada.

Destacadas - Featured