Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

Iran - Esfehan - Naghshe Jahan Square (Information in page 1)

Naqsh-e Jahan Square (Persian: میدان نقش جهان‎ Maidān-e Naqsh-e Jahān; trans: "Image of the World Square"), known as Imam Square (میدان امام), formerly known as Shah Square (میدان شاه), is a square situated at the center of Isfahan city, Iran. Constructed between 1598 and 1629, it is now an important historical site, and one of UNESCO's World Heritage Sites. It is 160 meters wide by 508 meters long[1] (an area of 89,600 m2). The square is surrounded by buildings from the Safavid era. The Shah Mosque is situated on the south side of this square. On the west side is the Ali Qapu Palace. Sheikh Lotf Allah Mosque is situated on the eastern side of this square and the northern side opens into the Isfahan Grand Bazaar. Today, Namaaz-e Jom'eh (the Muslim Friday prayer) is held in the Shah Mosque. The square is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote.

In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his Persian empire from the north-western city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of the city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud ("The life-giving river"), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast area of arid landscape, he both distanced his capital from any future assaults by the Ottomans and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British East India Companies.[3] The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha' ad-Din al-`Amili),[4] who focused the programme on two key features of Shah Abbas's master plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan Square ("Examplar of the World").[5] Prior to the Shah's ascent to power, Persia had a decentralized power-structure, in which different institutions battled for power, including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in centralizing the power.[6] The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the merchants, represented by the Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah himself, residing in the Ali Qapu Palace.

The Maidan was where the Shah and the people met. Built as a two story row of shops, flanked by impressive architecture, and eventually leading up to the northern end, where the Imperial Bazaar was situated, the square was a busy arena of entertainment and business, exchanged between people from all corners of the world. As Isfahan was a vital stop along the Silk Road, goods from all the civilized countries of the world, spanning from Portugal in the West, to the Middle Kingdom in the East, found its ways to the hands of gifted merchants, who knew how to make the best profits out of them. The Royal Square was also admired by Europeans who visited Isfahan during Shah Abbas' reign. Pietro Della Valle conceded that it outshone the Piazza Navona in his native Rome. During the day, much of the square was occupied by the tents and stalls of tradesmen, who paid a weekly rental to the government. There were also entertainers and actors. For the hungry, there were readily available cooked foods or slices of melon, while cups of water were handed out for free by water-carriers paid for by the shop-keepers. At the entrance to the Imperial Bazaar, there were coffee-houses, where people could relax over a cup of fresh coffee and a water-pipe.[7] These shops can still be found today, although the drink in fashion for the past century has been tea, rather than coffee. At dusk, the shop-keepers packed up, and the huzz and buzz of tradesmen and eager shoppers bargaining over the prices of goods would be given over to dervishes, mummers, jugglers, puppet-players, acrobats and prostitutes.[8] Every now and then the square would be cleared off for public ceremonies and festivities. One such occasion would be the annual event of Nowruz, the Persian New Year. Also, the national Persian sport of polo could be played in the maidan, providing the Shah, residing in the Ali Qapu palace, and the busy shoppers with some entertainment.[9][10] The marble goal-posts, erected by Shah Abbas, still stand at either end of the Maydan.

میدان نقش جهان در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۱۳ در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد و در اردیبهشت ۱۳۵۸ جزء نخستین آثار ایرانی بود که به‌عنوان میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت جهانی رسید.

بناهای تاریخی موجود در میدان نقش جهان شامل عالی‌قاپو، مسجد جامع عباسی، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه است. علاوه بر این بناها دویست حجره دو طبقه پیرامون میدان واقع شده‌است که عموما جایگاه عرضهٔ صنایع دستی اصفهان می‌باشند.

تا پیش از دوره صفویه، در جایگاه کنونی این میدان، باغی به نام نقش جهان وجود داشته‌است. این باغ، نام خود را از شهری در آذربایجان گرفته که اینک به نام نخجوان خوانده می‌شود. حمدالله مستوفی درباره این شهر گفته‌است:«شهری خوش است که آن را نقش‌جهان خوانند و اکثر عمارات آن از آجر است» [۱] این میدان که در فهرست میراث جهانی با نام میدان شاه ثبت شده‌است،[۲] در زمان ساخت و در تقابل با میدان کهنه که مسجد جامع در آن قرار داشت، میدان نو نامیده می‌شد.

میدان نقش جهان، میدانی مستطیل شکل به درازای ۵۰۷ متر و پهنای ۱۵۸ متر در مرکز شهر اصفهان است.[۵]

پیرامون میدان دویست حجره دو طبقه قرار دارد. افزون بر آن چهار بنای عالی‌قاپو، مسجد جامع عباسی، مسجد شیخ لطف‌الله و سردر قیصریه نیز در میانه چهار ضلع این مستطیل ساخته شده‌اند.

پیش از آن‌که شهر اصفهان به پایتختی ایران صفوی برگزیده شود در محل این میدان باغی گسترده وجود داشته‌است بنام «نقش جهان». این باغ همچنین محل استقرار ساختمان‌های دولتی و کاخ فرمانروایان تیموری و آق‌قویونلوها بود. در آن زمان بخش میْدانی باغ، «درب کوشک» نام داشت. این بخش در ضلع غربی میدان نقش جهان امروزی و در محل ساخت کاخ عالی قاپو قرار داشته‌است.[۷][۸]

در دوران سلجوقیان، دست کم بخشی از باغ نقش جهان بنام به میدان «کوشک» بوده‌است. دستگیری برکیارق از سوی برادرش محمود در این میدان رخ داده‌است.[۹] همچنین میدان کوشک، جایگاه اعدام محکومان به اعدام و برگزاری برخی از آیین‌های رسمی همچون جشن نوروز بوده‌است.[۱۰][۱۱]

از ابتدای سلطنت شاه عباس اول، سطح میدان در اندازه بسیار بزرگتر از میدان کوشک سابق تسطیح شده و بارها آیین چراغانی و آتش‌بازی در آن برپا شده‌است.[۱۰][۱۱] منابع گوناگون، بنای به شکل فعلی را در دوره سلطنت شاه عباس اول و به سال ۱۰۱۱ قمری دانسته‌اند.[۱۲][۱۳] احتمال دارد که بنای این میدان از روی نقشهٔ میدان حسن پادشاه در تبریز برداشت شده باشد.[۱۴] استاد محمدرضا و استاد علی‌اکبر اصفهانی، نام دو تن از معمارانی است که میدان را طرح ریزی نموده و آن را به شکل فعلی بنا نهاده‌اند. نام این دو معمار بر سردر بناهای پیرامونی میدان به چشم می‌خورد.[۸]

با محاسبهٔ حروف ابجد مصراع دوم این شعر تاریخ اتمام ساخت (۱۰۴۶) به دست می‌آید. در طول دوران ساخت میدان و پس از آن در سراسر دوران صفویه، میدان زنده و فعال بوده، لیکن در دوران شاه سلیمان و شاه سلطان حسین، به تدریج از رسیدگی به میدان خودداری شده‌است. در ایام سلطنت شاه سلطان حسین، جوی‌های آب به تدریج راکد شده و آخرین درختان باقیمانده از درختانی که شاه عباس به دست خود کاشته بود، خشکیده‌اند.[۱۵]

در دوره قاجار، این میدان نیز مانند سایر بناهای تاریخی اصفهان مورد بی‌توجهی قرار گرفت. بخش‌هایی از میدان در طول دوران آشفتگی ایران از حمله اشرف افغان تا استقرار حکومت قاجاریه، تخریب گردید. بخش‌هایی نیز از جمله عمارت نقاره‌خانه در دوره قاجار از میان رفت.[۱۶] از زمان حکومت رضا شاه تا امروز، کار مرمت و بازسازی این ابنیه بطور مداوم ادامه دارد.

Show more
Show less

Photo details

  • Uploaded on November 11, 2010
  • Attribution
    by alireza javaheri
    • Camera: Canon PowerShot SD960 IS
    • Taken on 2010/06/11 23:22:45
    • Exposure: 0.300s
    • Focal Length: 5.00mm
    • F/Stop: f/2.800
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash