Iran - Isfahan - Zayandehroud & Khajoo Bridge in the morning - Information in Page 1

Khaju Bridge (Persian: پل خواجو ‎ pol-e khajoo) is arguably the finest bridge in the province of Isfahan, Iran.[1] It was built by the Persian Safavid king, Shah Abbas II around 1650 C.E., on the foundations of an older bridge. Serving as both a bridge, and a dam (or a weir), it links the Khaju quarter on the north bank with the Zoroastrian quarter across the Zayandeh River. Although architecturally functioning as a bridge and a weir, it also served a primary function as a building[2] and a place for public meetings.[1] This structure originally was ornated with artistic tile works and paintings serving as a teahouse; In the center of the structure, a pavilion exists inside of which Shah Abbas would have once sat, admiring the views.[1] Today remnants of a stone seat is all that remains of the king's chair. This bridge highlights one of the finest examples of Persian architecture at the height of Safavid cultural influence in Iran. In words of Upham Pope and Jean Chardin, Khaju bridge is "the culminating monument of Persian bridge architecture and one of the most interesting bridges extant...where the whole has rhythm and dignity and combines in the happiest consistency, utility, beauty, and recreation.

Khaju Bridge has 23 arches and is 105 metres long and 14 metres wide. The pass way of the bridge is 7.5 meters wide, made of bricks and stones with 21 larger and 26 smaller inlet and outlet channels. The pieces of stone used in this bridge are over 2 meters long and the distance between every channel and the ceiling base is 21 meters. The existing inscriptions suggest that the bridge was repaired in 1873. Khaju is one of the bridges that regulate the water flow in the river because there are sluice gates under the archways over the river. When the sluice gates are closed, the water level behind the bridge is raised to facilitate the irrigation of the many gardens along the river upstream of this bridge. On the upper level of the bridge, the main central aisle was utilized by horses and carts and the vaulted paths on either side by pedestrians. Octagonal pavilions in the center of the bridge on both the down and the upstream sides provide vantage points for the remarkable views. The lower level of the bridge may be accessed by pedestrians and remains a popular shady place for relaxing. Iranian urban architects, however, note their dismay with the recent, and modern renovations that have taken place at the Khaju

پل بابا رکن الدین یا پل خواجو، در شهر اصفهان و بر روی رودخانه زاینده‌رود در شرق سی وسه پل قرار دارد. این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

این پل را پل شاهی و بابا رکن الدین و شیراز و حسن آباد هم نامیده‌اند و از بناهای شاه عباس دوم صفوی است که در سال ۱۰۶۰ هجری قمری بنا شده‌است. درازای پل ۱۳۳ متر و پهنای آن ۱۲ متر است. این پل را به نامهای دیگری نیز خوانده‌اند ولی به سبب قرار گرفتن در محله خواجو به پل خواجو بنام است.

به گفته برخی قبلا در زمان قاجاریه طبقه دیگری روی پل بوده که توسط حاکم آن زمان قاجار که نامش نا معلوم است تخریب شده است.

پل خواجو به خاطر معماری و تزئینات کاشیکاری آن از دیگر پلهای زاینده رود مشهورتر است. این پل که در دوران صفوی یکی از زیباترین پلهای جهان به شمار می‌رفت، بیشتر به منزله سد و بند بوده‌است. در میان هریک از دو ضلع شرقی و غربی پل ساختمانی بنا شده که شامل چند اتاق مزین به نقاشی است. این ساختمان که (شاه نشین) نامیده می‌شود در آن دوره جایگاه بزرگان و امیرانی بوده که برای تماشای مسابقات شنا و قایقرانی بر روی دریاچه مصنوعی به این مکان فراخوانده می‌شدند.

در گوشه‌های ضلع شرقی پل خواجو دو شیرسنگی وجود داردکه ظاهرا" نماد سپاهیان بختیاری محافظ اصفهان و زاینده رود هستند. این پل دارای ۲۴ دهانه‌است که از مکعب‌های به دقت تراش‌خورده ساخته شده و در بخش میانی، با سدهای چوبی برای گرفتن جلو رودخانه مسدود گردیده‌است.

با این‌که در حفاظت و مرمت آثار تاریخی، اصلی به نام حفظ اصالت و سندیت طرح و ماده تشکیل‌دهنده اثر وجود دارد ولی دست‌اندرکاران جمهوری اسلامی در سال ۱۳۸۸ با تعویض سنگ‌های قدیمی پله‌ها با سنگ‌های جدید به اصلیت این بنای اصیل ایرانی آسیب زدند.

شعرای اصفهان درباره پل خواجو اشعار زیبایی سروده و در این سروده‌ها زیبایی‌های آن را ستوده‌اند. از جمله این سروده‌ها قصیده بلند صائب تبریزی در وصف یکی از روزهای جشن و چراغانی در کنار این پل است. به نوشته تاریخ نگاران و پژوهشگرانی که درباره سلسله صفوی بررسی کرده‌اند، هدف شاه عباس دوم از ساختن پل خواجو پیوند دادن دو محله خواجو و دروازه حسن آباد با تخت فولاد و راه شیراز بوده‌است. گردشگران و جهانگردانی که در دوره‌های گوناگون به اصفهان آمده‌اند، زیبایی‌های پل خواجو را ستوده، آن را در زمره شاهکارهای جاودانه معماری ایرانی و اسلامی به شمار آورده‌اند.

Die Khaju-Brücke (persisch ‏پل خواجو‎, pol-e chādschu) ist eine der bekanntesten Brücken in der iranischen Stadt Isfahan und eines ihrer Wahrzeichen.

Die Khaju-Brücke wurde um 1650 auf Befehl des Safawiden-Schahs Abbas II. auf den Fundamenten einer älteren Brücke errichtet. Laut Inschrift wurde die Brücke 1873 instandgesetzt. Sie wurde von zahlreichen Reisenden, unter anderem von Kaempffer beschrieben. George Curzon nannte die Brücke 1892 „die stattlichste Brücke der Welt“

Die Brücke führt über den Zayandeh Rud und verbindet zwei Stadtteile Isfahans. Sie ist zweistöckig und hat 23 Backsteinbögen. Sie ist 128,7 Meter lang und 11,7 Meter breit.[2] An den Bögen angebrachte Schleusentore können bei Bedarf geschlossen werden, um das Wasser des Zayandeh Rud vor der Brücke aufzustauen. Damit kann die Bewässerung zahlreicher flussaufwärts der Brücke gelegener Gartenanlagen, wie dem Saʿādatātābād, "dem Garten des Glücks" sichergestellt werden wenn der Zayandeh Rud zu wenig Wasser führt. Der untere Teil der Brücke ist für Fußgänger zugänglich und mit seinen auf der flussabwärts gelegenen Seite zum Wasser führenden Stufen als Aufenthaltsort beliebt. In der Mitte der Brücke befindet sich außerdem ein achteckiger Ausbau mit Aussichtsplattformen. Die Brücke ist genauso wie die Si-o-se-Pol-Brücke für Kraftfahrzeuge gesperrt.

La Khaju-ponto (aŭ Ĥaĝu-ponto) estas unu el la plej konataj ponto en irana urbo Esfahano kaj ties simbolo. La ponto kondukas super la rivero Zayandeh kaj interligas du urbopartojn (Khaju kaj Zoroastra) de Esfahano.

La Khaju-ponto estis konstruita ĉ. 1650 je ordono de safavida ŝaĥo Abbas la 2-a de Persio sur bazoj de pli malnova ponto. Laŭ surskribo de la ponto, ĝi estis renovigita en 1873.

La ponto estas duetaĝa kaj havas 23 brikajn arkojn, longas 128,7 m (axu 105 m) kaj larĝas 11,7 m (aŭ 14 m). Ĝi estas samtempe vejro, tiel servas reguligon de la rivero Zayandeh per fermeblaj kluzoj. Tio servas irigacion de la pli riversupre situantaj ĝardenoj. La suba parto de la ponto estas alirebla nur por piedirantoj kaj ŝtupoj kondukas al la akvo. la supra etaĝo servis por ĉevaloj kaj ĉaroj, nun ĉiu motora veturilo estas malpermesita por uzi ĝin. En mezo de la ponto troviĝas okangula pavilono kun elvidejo. Onidire, tie la ŝaĥo estis seĝon por admiri belecon de la rivero, naturo.

Most Khaju (per: پل خواجو pol-e khajoo) - jeden z najbardziej znanych mostów w Isfahanie, w Iranie z XVII wieku. Szach Abbas II zbudował go na fundamentach starego mostu około 1650. Ma 23 łuki i 105 metrów długości i 14 m szerokości. Łączy dzielnicę Khaju na północnym brzegu z dzielnicą Zoroastrianin, nad rzeką Zajande Rud. Droga prowadząca przez most ma 7,5 metrów szerokości, wykonana jest z cegieł i kamieni z 21 większych i 26 mniejszych kanałów wlotowych i wylotowych. Kawałki kamienia wykorzystanych w tym moście mają ponad 2 metry długości, a odległość między każdym kanałem i podstawą pułapu wynosi 20 metrów. Z istniejących napisów wynika, że most został naprawiony w roku 1873.