Iran - Isfahan - Naghshe Jahan Sq - King Mosque - Masjed Shah - Information in Page 1

Selected for Google Maps and Google Earth

he Shah Mosque or Masjed-e Shah (Persian: مسجد امام), formerly known as Imam Mosque, is a mosque in Isfahan, Iran standing in south side of Naghsh-i Jahan Square. Built during the Safavid period, it is an excellent example of Islamic architecture of Iran, and regarded as one of the masterpieces of Persian Architecture. The Shah Mosque of Esfahan is one of the everlasting masterpieces of architecture in Iran. It is registered, along with the Naghsh-i Jahan Square, as a UNESCO World Heritage Site. Its construction began in 1611, and its splendor is mainly due to the beauty of its seven-colour mosaic tiles and calligraphic inscriptions. The mosque is one of the treasures featured on Around the World in 80 Treasures presented by the architecture historian Dan Cruickshank. The mosque is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote. In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his Persian empire from the northwestern city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of this ancient city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud ("The life-giving river"), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast area of arid landscape, he both distanced his capital from any future assaults by the Ottomans and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British East India Companies.[2] The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha' ad-Din al-`Amili), who focused the programme on two key features of Shah Abbas's master plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan Square ("Examplar of the World").[3] Prior to the Shah's ascent to power, Persia had a decentralized power structure, in which different institutions battled for power, including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in centralizing the power.[4] The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the merchants, represented by the The Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah himself, residing in the Ali Qapu Palace. The crown jewel in this project was the Masjed-e Shah, which would replace the much older Jameh Mosque in conducting the Friday prayers. To achieve this, the Shah Mosque was constructed not only with vision of grandeur, having the largest dome in the city, but Shaykh Bahai also planned the construction of two religious schools and a winter mosque clamped at either side of it.[5] Because of the Shah's desire to have the building completed during his lifetime, shortcuts were taken in the construction; for example, the Shah ignored warnings by one of the architects Abu'l Qāsim regarding the danger of subsidence in the foundations of the mosque, and he pressed ahead with the construction.[6] The architect proved to have been justified, as in 1662 the building had to undergo major repairs.[7] Also, the Persians invented a new style of tile mosaic (the Seven-colour) that was both cheaper and quicker, and that eventually speed up the construction. This job was masterly done by some of the best craftsmen in the country, and the whole work was supervised by Master calligrapher, Reza Abbasi. In the end, the final touches on the mosque were made in late 1629, few months afther the death of the Shah. Also, many historians have wondered about the peculiar orientation of The Royal square (The Maidān). Unlike most buildings of importance, this square did not lie in alignment with Mecca, so that when entering the entrance-portal of the mosque, one makes, almost without realising it, the half-right turn which enables the main court within to face Mecca. Donald Wilber gives the most plausible explanation to this; the vision of Shaykh Bahai was for the mosque to be visible wherever in the maydān a person was situated. Had the axis of the maydān coincided with the axis of Mecca, the dome of the mosque would have been concealed from view by the towering entrance portal leading to it. By creating an angle between them, the two parts of the building, the entrance portal and the dome, are in perfect view for everyone within the square to admire.


مسجد شاه که به مسجد جامع عباسی نیز شهرت دارد یکی از مساجد میدان نقش جهان اصفهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به‌شمارمی‌رود. این بنا شاهکاری جاویدان از معماری، کاشی‌کاری و نجاری در قرن یازدهم هجری است.مسجد شاه (امام خمینی) مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، جنوب میدان امام واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مسجد که در ضلع جنوبی میدان نقش جهان قرار دارد در سال ۱۰۲۰ هجری به فرمان شاه‏ عباس اول در بیست و چهارمین سال سلطنت وی شروع شده و تزئینات و الحاقات آن در دوره جانشینان او به اتمام رسیده است. معمار مهندس آن استاد علی‌اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب‌علی بیک الله بوده‌اند. و خوشنویسانی چون علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی در آن کتیبهنگاری کرده‌اند. * موقعیت: ضلع جنوبی میدان امام * سال تأسیس: ۱۰۲۰ (قمری) (دوره شاه عباس اول) * معمار: استاد علی اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب علی بیک الله * خطاطان: علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی

این بنا نمایانگر اوج یک هزار سال مسجد سازی در ایران است. سنتهای شکل‌دهی، آرمان‌ها، شعایر و مفاهیم دینی، نقشه که از انواع قدیمیتر و ساده‌تر به‌آرامی کمال یافته، عناصر بزرگ ساختمانی و تزیینات همه در مسجد شاه با عظمت و شکوهی که آنرا در شمار بزرگترین بناهای جهان قرار داده، تحقق و یگانگی یافته است. تمام مسجد دارای تناسبی شاهانه است و بر شالوده‌ای وسیع بنا شده. قوس نیمگنبد سر در خارجی در میدان ۲۷ متر بلندی دارد و بلندی مناره‌ها ۳۳ متر است. مناره‌های بالای شبستان از آن هم بلند تر است، در حالی که گنبد روی آن بالاتر از همه قرار گرفته. جلوخان، که خود تقریباً ساختمانی است، حالتی دعوت کننده دارد که جمعیت بیرو ن را به پناه، امنیت و تجدید قوا در مسجد فرا می خواند. نمای حیاط به دالان‌ها، طاقچه‌ها، توده‌های مقرنسهای روشن و نوارهای درازی از کتیبه‌های سفید درخشان آراسته است و سراسر آن از کاشی‌های هفت رنگ الوان پوشیده شده که مایه‌های آبی بر بالای پوشش زیرین مرمر با مایه‌های طلایی مستولی است. دوقابی که در دو طرف مدخل واقع شده طرح سجاده را دارد که نمازگزار بر آن نماز می خواند. در فاصله‌ای بیشتر حجم جالب توجه این نما، که گاه بر اثر رنگ آبی درخشانش حالتی تقریبا اثیری پیدا می‌کند، کاملا بر میدان مسلط است و در تضاد با کاخ برازنده شاهی، برتری خیره‌کننده دین را بر قدرت دنیوی و اهمیت اساسی دین را در زندگی شهر نشان می‌دهد. جلوخان رو به شمال است، همچنانکه ضرورت میدان بوده، ولی از آنجا که محراب می باید رو به قبله باشد (یعنی شمال شرقی به جنوب غربی) برای جلوگیری از قناس شدن سلیقه و دقت زیادی لازم بود. این مشکل با موفقیت حل شده. شخص از جلوخان وارد دهلیزی عالی می‌شود که از ویژگیهای بناهای تاریخی ایران از زمانها قدیم بوده است. این دهلیز مدور است و از این رو هیچ جهتی ندارد و می‌تواند مانند پاشنه‌ای باشد که محور بنا بر روی آن بچرخد. دهلیز رو به طاق بلند ایوان شمالی باز می‌شود و از عمق تاریک آن انسان ناگهانم حیاط روشن از آفتاب را می‌بیند. در آن سوی حیاط سر در وسیع شبستان قرار دارد، دروازه‌ای به جهان دیگری از شکوه و قدرت متمرکز. اگر شکوه رنگ و عظمت صحنه سر در و گنبد قبلا خیره کننده بود، تکرار خیره کننده بود، تکرار خوش آهنگ عناصر ساختمانی، طاقنماهای متقارن، ایوانهای متعادل، آرامش حوض بزرگ وضو و اثر یکدست کننده رنگی فراگیر که بر همه جا گسترده، گنبد حالتی برازنده و گیرا و اندکی پیازی شکل، بر ساقه بلندی قرار گرفته، ساده و دارای طرحی بسیار روشن و گویاست، بی آنکه هیچگونه پشتبند یا حمال داشته باشد. نقشه پی و ساختمان بنا هر دو نشان دهنده اعتقاد به سادگی در اسلام است و مفهومی بنیادی را نمایان و بیان می‌کند، که همانا برادری و برابری مومنان را که همگی از دسترسی بی‌واسطه به رحمت خداوندی برخوردار شده‌اند. حرکت و ارتباط در همه جا تسهیل شده و در هیج جا مانعی وجود ندارد. کف مسجد هیچ پله، نرده یا صفه‌ای ندارد. هیچ در بسته‌ای دیده نمی‌شود، هیچ دالان تونل مانند، جایگاه همسرایان، غلام گردشی، هیچ ساختار جداگانه‌ای مانند مذبح، هیچ فضای اختصاصی، هیچ جایگاه ممتاز وجود ندارد، درست همان طور که هیچ مراسم اختصاصی، هیچ شی مقدس و هیچ سلسله مقامات دینی موجود نیست. دیوارها در میان نقش گل و بوته‌های باغ مانندشان گم می‌شوند، یا به باغهای واقعی و طبیعی باز می‌شوند. به خاطر تمرکز بار روی ستون‌ها هشت گوش چشم اندازهای وسیعی پدید می‌آید و فضای خالی به حداکثر می‌رسد. طاقهای بلند و وسیع و تقاطعهای عالی و خوش آهنگ انحناهای تند فضاهایی را نشان می‌دهد که آزادانه تا محراب، همچون موجهایی در یکدیگر فرو می‌روند. نمازگزاران، وقتی که به نماز جماعت ایستاده اند و یا به تنهایی در فضای ارتباطی پدید آمده شرکت جسته‌اند، یکدیگر را می‌بینند

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (729)

Majantje on September 7, 2013

Prima wiedergegeben und Like!

Herzlichen Gruß, Majantje

Leonor Gracias on September 8, 2013

Lindissima foto. like

Tapico on October 1, 2013

You are a great photographer. FAV

Like 619

Greetings from Germany, Ole.

jean photography on October 10, 2013

Hallo lieber Freund, ein interessantes Bauwerk, sehr schön fotografiert. Vielen Dank für die Glückwünsche zu meinen gewonnen Preis. Beste Grüße aus Deutschland. Jean

Yılmaz AKDAĞ on October 19, 2013

çooookk güzel maşaallah

Haliina on November 29

Fantastyczne zdjęcie! bardzo piękne! Like+Fav. pozdrawiam Halina

Therese Beck on January 9

Fantastic photos! L & F, greetings, Therese.

dziwnowik on February 17

♥ YSL ♥

♥ ♥ ♥ Pozdrowienia z Dziwnowa, Peterek ♥ ♥ ♥

Gunda Wolfgang on April 4

Like 2010/06/11 23:10:07

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on July 25, 2011
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Camera: Canon PowerShot SD960 IS
    • Taken on 2010/06/11 23:10:07
    • Exposure: 0.100s (1/10)
    • Focal Length: 5.00mm
    • F/Stop: f/2.800
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups