Iran - Isfahan - Naghshe Jahan Sq - King Mosque - Masjed Shah - Information in Page 1

Selected for Google Maps and Google Earth

he Shah Mosque or Masjed-e Shah (Persian: مسجد امام), formerly known as Imam Mosque, is a mosque in Isfahan, Iran standing in south side of Naghsh-i Jahan Square. Built during the Safavid period, it is an excellent example of Islamic architecture of Iran, and regarded as one of the masterpieces of Persian Architecture. The Shah Mosque of Esfahan is one of the everlasting masterpieces of architecture in Iran. It is registered, along with the Naghsh-i Jahan Square, as a UNESCO World Heritage Site. Its construction began in 1611, and its splendor is mainly due to the beauty of its seven-colour mosaic tiles and calligraphic inscriptions. The mosque is one of the treasures featured on Around the World in 80 Treasures presented by the architecture historian Dan Cruickshank. The mosque is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote. In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his Persian empire from the northwestern city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of this ancient city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud ("The life-giving river"), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast area of arid landscape, he both distanced his capital from any future assaults by the Ottomans and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British East India Companies.[2] The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha' ad-Din al-`Amili), who focused the programme on two key features of Shah Abbas's master plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan Square ("Examplar of the World").[3] Prior to the Shah's ascent to power, Persia had a decentralized power structure, in which different institutions battled for power, including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in centralizing the power.[4] The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the merchants, represented by the The Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah himself, residing in the Ali Qapu Palace. The crown jewel in this project was the Masjed-e Shah, which would replace the much older Jameh Mosque in conducting the Friday prayers. To achieve this, the Shah Mosque was constructed not only with vision of grandeur, having the largest dome in the city, but Shaykh Bahai also planned the construction of two religious schools and a winter mosque clamped at either side of it.[5] Because of the Shah's desire to have the building completed during his lifetime, shortcuts were taken in the construction; for example, the Shah ignored warnings by one of the architects Abu'l Qāsim regarding the danger of subsidence in the foundations of the mosque, and he pressed ahead with the construction.[6] The architect proved to have been justified, as in 1662 the building had to undergo major repairs.[7] Also, the Persians invented a new style of tile mosaic (the Seven-colour) that was both cheaper and quicker, and that eventually speed up the construction. This job was masterly done by some of the best craftsmen in the country, and the whole work was supervised by Master calligrapher, Reza Abbasi. In the end, the final touches on the mosque were made in late 1629, few months afther the death of the Shah. Also, many historians have wondered about the peculiar orientation of The Royal square (The Maidān). Unlike most buildings of importance, this square did not lie in alignment with Mecca, so that when entering the entrance-portal of the mosque, one makes, almost without realising it, the half-right turn which enables the main court within to face Mecca. Donald Wilber gives the most plausible explanation to this; the vision of Shaykh Bahai was for the mosque to be visible wherever in the maydān a person was situated. Had the axis of the maydān coincided with the axis of Mecca, the dome of the mosque would have been concealed from view by the towering entrance portal leading to it. By creating an angle between them, the two parts of the building, the entrance portal and the dome, are in perfect view for everyone within the square to admire.


مسجد شاه که به مسجد جامع عباسی نیز شهرت دارد یکی از مساجد میدان نقش جهان اصفهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به‌شمارمی‌رود. این بنا شاهکاری جاویدان از معماری، کاشی‌کاری و نجاری در قرن یازدهم هجری است.مسجد شاه (امام خمینی) مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، جنوب میدان امام واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این مسجد که در ضلع جنوبی میدان نقش جهان قرار دارد در سال ۱۰۲۰ هجری به فرمان شاه‏ عباس اول در بیست و چهارمین سال سلطنت وی شروع شده و تزئینات و الحاقات آن در دوره جانشینان او به اتمام رسیده است. معمار مهندس آن استاد علی‌اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب‌علی بیک الله بوده‌اند. و خوشنویسانی چون علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی در آن کتیبهنگاری کرده‌اند. * موقعیت: ضلع جنوبی میدان امام * سال تأسیس: ۱۰۲۰ (قمری) (دوره شاه عباس اول) * معمار: استاد علی اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب علی بیک الله * خطاطان: علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی

این بنا نمایانگر اوج یک هزار سال مسجد سازی در ایران است. سنتهای شکل‌دهی، آرمان‌ها، شعایر و مفاهیم دینی، نقشه که از انواع قدیمیتر و ساده‌تر به‌آرامی کمال یافته، عناصر بزرگ ساختمانی و تزیینات همه در مسجد شاه با عظمت و شکوهی که آنرا در شمار بزرگترین بناهای جهان قرار داده، تحقق و یگانگی یافته است. تمام مسجد دارای تناسبی شاهانه است و بر شالوده‌ای وسیع بنا شده. قوس نیمگنبد سر در خارجی در میدان ۲۷ متر بلندی دارد و بلندی مناره‌ها ۳۳ متر است. مناره‌های بالای شبستان از آن هم بلند تر است، در حالی که گنبد روی آن بالاتر از همه قرار گرفته. جلوخان، که خود تقریباً ساختمانی است، حالتی دعوت کننده دارد که جمعیت بیرو ن را به پناه، امنیت و تجدید قوا در مسجد فرا می خواند. نمای حیاط به دالان‌ها، طاقچه‌ها، توده‌های مقرنسهای روشن و نوارهای درازی از کتیبه‌های سفید درخشان آراسته است و سراسر آن از کاشی‌های هفت رنگ الوان پوشیده شده که مایه‌های آبی بر بالای پوشش زیرین مرمر با مایه‌های طلایی مستولی است. دوقابی که در دو طرف مدخل واقع شده طرح سجاده را دارد که نمازگزار بر آن نماز می خواند. در فاصله‌ای بیشتر حجم جالب توجه این نما، که گاه بر اثر رنگ آبی درخشانش حالتی تقریبا اثیری پیدا می‌کند، کاملا بر میدان مسلط است و در تضاد با کاخ برازنده شاهی، برتری خیره‌کننده دین را بر قدرت دنیوی و اهمیت اساسی دین را در زندگی شهر نشان می‌دهد. جلوخان رو به شمال است، همچنانکه ضرورت میدان بوده، ولی از آنجا که محراب می باید رو به قبله باشد (یعنی شمال شرقی به جنوب غربی) برای جلوگیری از قناس شدن سلیقه و دقت زیادی لازم بود. این مشکل با موفقیت حل شده. شخص از جلوخان وارد دهلیزی عالی می‌شود که از ویژگیهای بناهای تاریخی ایران از زمانها قدیم بوده است. این دهلیز مدور است و از این رو هیچ جهتی ندارد و می‌تواند مانند پاشنه‌ای باشد که محور بنا بر روی آن بچرخد. دهلیز رو به طاق بلند ایوان شمالی باز می‌شود و از عمق تاریک آن انسان ناگهانم حیاط روشن از آفتاب را می‌بیند. در آن سوی حیاط سر در وسیع شبستان قرار دارد، دروازه‌ای به جهان دیگری از شکوه و قدرت متمرکز. اگر شکوه رنگ و عظمت صحنه سر در و گنبد قبلا خیره کننده بود، تکرار خیره کننده بود، تکرار خوش آهنگ عناصر ساختمانی، طاقنماهای متقارن، ایوانهای متعادل، آرامش حوض بزرگ وضو و اثر یکدست کننده رنگی فراگیر که بر همه جا گسترده، گنبد حالتی برازنده و گیرا و اندکی پیازی شکل، بر ساقه بلندی قرار گرفته، ساده و دارای طرحی بسیار روشن و گویاست، بی آنکه هیچگونه پشتبند یا حمال داشته باشد. نقشه پی و ساختمان بنا هر دو نشان دهنده اعتقاد به سادگی در اسلام است و مفهومی بنیادی را نمایان و بیان می‌کند، که همانا برادری و برابری مومنان را که همگی از دسترسی بی‌واسطه به رحمت خداوندی برخوردار شده‌اند. حرکت و ارتباط در همه جا تسهیل شده و در هیج جا مانعی وجود ندارد. کف مسجد هیچ پله، نرده یا صفه‌ای ندارد. هیچ در بسته‌ای دیده نمی‌شود، هیچ دالان تونل مانند، جایگاه همسرایان، غلام گردشی، هیچ ساختار جداگانه‌ای مانند مذبح، هیچ فضای اختصاصی، هیچ جایگاه ممتاز وجود ندارد، درست همان طور که هیچ مراسم اختصاصی، هیچ شی مقدس و هیچ سلسله مقامات دینی موجود نیست. دیوارها در میان نقش گل و بوته‌های باغ مانندشان گم می‌شوند، یا به باغهای واقعی و طبیعی باز می‌شوند. به خاطر تمرکز بار روی ستون‌ها هشت گوش چشم اندازهای وسیعی پدید می‌آید و فضای خالی به حداکثر می‌رسد. طاقهای بلند و وسیع و تقاطعهای عالی و خوش آهنگ انحناهای تند فضاهایی را نشان می‌دهد که آزادانه تا محراب، همچون موجهایی در یکدیگر فرو می‌روند. نمازگزاران، وقتی که به نماز جماعت ایستاده اند و یا به تنهایی در فضای ارتباطی پدید آمده شرکت جسته‌اند، یکدیگر را می‌بینند

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (722)

« Previous12345678...3637Next »
Alireza Javaheri on July 25, 2011

مسجد شاه که به مسجد جامع عباسی نیز شهرت دارد یکی از مساجد میدان نقش جهان اصفهان است که در طی دوران صفوی ساخته شد و از بناهای مهم معماری اسلامی ایران به‌شمارمی‌رود. این بنا شاهکاری جاویدان از معماری، کاشی‌کاری و نجاری در قرن یازدهم هجری است.مسجد شاه (امام خمینی) مربوط به دوره صفوی است و در اصفهان، جنوب میدان امام واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۰۷ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

این مسجد که در ضلع جنوبی میدان نقش جهان قرار دارد در سال ۱۰۲۰ هجری به فرمان شاه‏ عباس اول در بیست و چهارمین سال سلطنت وی شروع شده و تزئینات و الحاقات آن در دوره جانشینان او به اتمام رسیده است.

معمار مهندس آن استاد علی‌اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب‌علی بیک الله بوده‌اند. و خوشنویسانی چون علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی در آن کتیبهنگاری کرده‌اند.

* موقعیت: ضلع جنوبی میدان امام
* سال تأسیس: ۱۰۲۰ (قمری) (دوره شاه عباس اول)
* معمار: استاد علی اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب علی بیک الله
* خطاطان: علیرضا عباسی، عبدالباقی تبریزی، محمد رضا امامی، محمد صالح امامی
Alireza Javaheri on July 25, 2011

این بنا نمایانگر اوج یک هزار سال مسجد سازی در ایران است. سنتهای شکل‌دهی، آرمان‌ها، شعایر و مفاهیم دینی، نقشه که از انواع قدیمیتر و ساده‌تر به‌آرامی کمال یافته، عناصر بزرگ ساختمانی و تزیینات همه در مسجد شاه با عظمت و شکوهی که آنرا در شمار بزرگترین بناهای جهان قرار داده، تحقق و یگانگی یافته است.

تمام مسجد دارای تناسبی شاهانه است و بر شالوده‌ای وسیع بنا شده. قوس نیمگنبد سر در خارجی در میدان ۲۷ متر بلندی دارد و بلندی مناره‌ها ۳۳ متر است. مناره‌های بالای شبستان از آن هم بلند تر است، در حالی که گنبد روی آن بالاتر از همه قرار گرفته. جلوخان، که خود تقریباً ساختمانی است، حالتی دعوت کننده دارد که جمعیت بیرو ن را به پناه، امنیت و تجدید قوا در مسجد فرا می خواند.

نمای حیاط به دالان‌ها، طاقچه‌ها، توده‌های مقرنسهای روشن و نوارهای درازی از کتیبه‌های سفید درخشان آراسته است و سراسر آن از کاشی‌های هفت رنگ الوان پوشیده شده که مایه‌های آبی بر بالای پوشش زیرین مرمر با مایه‌های طلایی مستولی است.

دوقابی که در دو طرف مدخل واقع شده طرح سجاده را دارد که نمازگزار بر آن نماز می خواند. در فاصله‌ای بیشتر حجم جالب توجه این نما، که گاه بر اثر رنگ آبی درخشانش حالتی تقریبا اثیری پیدا می‌کند، کاملا بر میدان مسلط است و در تضاد با کاخ برازنده شاهی، برتری خیره‌کننده دین را بر قدرت دنیوی و اهمیت اساسی دین را در زندگی شهر نشان می‌دهد.

جلوخان رو به شمال است، همچنانکه ضرورت میدان بوده، ولی از آنجا که محراب می باید رو به قبله باشد (یعنی شمال شرقی به جنوب غربی) برای جلوگیری از قناس شدن سلیقه و دقت زیادی لازم بود. این مشکل با موفقیت حل شده. شخص از جلوخان وارد دهلیزی عالی می‌شود که از ویژگیهای بناهای تاریخی ایران از زمانها قدیم بوده است. این دهلیز مدور است و از این رو هیچ جهتی ندارد و می‌تواند مانند پاشنه‌ای باشد که محور بنا بر روی آن بچرخد. دهلیز رو به طاق بلند ایوان شمالی باز می‌شود و از عمق تاریک آن انسان ناگهانم حیاط روشن از آفتاب را می‌بیند. در آن سوی حیاط سر در وسیع شبستان قرار دارد، دروازه‌ای به جهان دیگری از شکوه و قدرت متمرکز.

اگر شکوه رنگ و عظمت صحنه سر در و گنبد قبلا خیره کننده بود، تکرار خیره کننده بود، تکرار خوش آهنگ عناصر ساختمانی، طاقنماهای متقارن، ایوانهای متعادل، آرامش حوض بزرگ وضو و اثر یکدست کننده رنگی فراگیر که بر همه جا گسترده، گنبد حالتی برازنده و گیرا و اندکی پیازی شکل، بر ساقه بلندی قرار گرفته، ساده و دارای طرحی بسیار روشن و گویاست، بی آنکه هیچگونه پشتبند یا حمال داشته باشد.

نقشه پی و ساختمان بنا هر دو نشان دهنده اعتقاد به سادگی در اسلام است و مفهومی بنیادی را نمایان و بیان می‌کند، که همانا برادری و برابری مومنان را که همگی از دسترسی بی‌واسطه به رحمت خداوندی برخوردار شده‌اند. حرکت و ارتباط در همه جا تسهیل شده و در هیج جا مانعی وجود ندارد. کف مسجد هیچ پله، نرده یا صفه‌ای ندارد. هیچ در بسته‌ای دیده نمی‌شود، هیچ دالان تونل مانند، جایگاه همسرایان، غلام گردشی، هیچ ساختار جداگانه‌ای مانند مذبح، هیچ فضای اختصاصی، هیچ جایگاه ممتاز وجود ندارد، درست همان طور که هیچ مراسم اختصاصی، هیچ شی مقدس و هیچ سلسله مقامات دینی موجود نیست.

دیوارها در میان نقش گل و بوته‌های باغ مانندشان گم می‌شوند، یا به باغهای واقعی و طبیعی باز می‌شوند. به خاطر تمرکز بار روی ستون‌ها هشت گوش چشم اندازهای وسیعی پدید می‌آید و فضای خالی به حداکثر می‌رسد.

طاقهای بلند و وسیع و تقاطعهای عالی و خوش آهنگ انحناهای تند فضاهایی را نشان می‌دهد که آزادانه تا محراب، همچون موجهایی در یکدیگر فرو می‌روند. نمازگزاران، وقتی که به نماز جماعت ایستاده اند و یا به تنهایی در فضای ارتباطی پدید آمده شرکت جسته‌اند، یکدیگر را می‌بینند.

Alireza Javaheri on July 25, 2011

کتیبه سر در مسجد به خط ثلث علیرضای عباسی و مورخ به سال ۱۰۲۵ حاکی از آن است که شاه عباس این مسجد را از مال خالص خود بنا کرده و ثواب آن را به روح جد اعظم خود شاه طهماسب اهدا نموده است. در ذیل این کتیبه به خط ثلث محمد رضا امامی، کتیبه دیگری نصب شده که به موجب آن مقام معماری و مهندسی معمار مسجد شاه، استاد علی اکبر اصفهانی و ناظر ساختمان محب علی بیک‌الله تجلیل شده است.

مسجد شاه یکی از شاهکارهای معماری و کاشیکاری و حجاری ایران در قرن یازدهم هجری است و آخرین سال تاریخی که در مسجد دیده می‌شود سال ۱۰۷۷ هجری یعنی آخرین سال سلطنت شاه عباس دوم و ۱۰۷۸ هجری یعنی اولین سال سلطنت شاه سلیمان است و معلوم می‌دارد که اتمام تزیینات مسجد در دوره جانشینان شاه عباس کبیر یعنی شاه صفی و شاه عباس دوم و شاه سلیمان صورت گرفته است.

محاسبه جهت قبله برای این بنا توسط شیخ بهائی انجام شده است. این قبله یابی که با استفاده از ابزارهای آن زمان صورت پذیرفته تنها هفت درجه با جهت واقعی قبله اختلاف دارد.

ارتفاع گنبد عظیم مسجد شاه ۵۲ متر و ارتفاع مناره‏های داخل آن ۴۸ متر و ارتفاه مناره‌های سردر آن در میدان نقش جهان ۴۲ متر است. از نکات جالب در مسجد انعکاس صوت در مرکز گنبد بزرگ جنوبی است. قطعات بزرگ سنگ‌های مرمر یکپارچه و سنگابهای نفیس، از دیگر دیدنیهای جالب این مسجد است.

این مسجد عظیم دارای دو شبستان قرینه در اضلاع شرقی و غربی صحن است. یکی از این شبستانها (شبستان شرقی) بزرگتر اما ساده و بی‌تزیین است و دیگری (شبستان غربی) کوچکتر است اما تزییناتی با کاشیهای خشت هفت رنگ دارد و محراب آن نیز از زیباترین محرابهای مساجد اصفهان است.

در دو زاویه جنوب غربی و جنوب شرقی دو مدرسه به طور قرینه قرار دارد که مدرسه زاویه جنوب شرقی را که حجره‌هایی نیز برای سکونت طلاب دارد، مدرسه ناصری و مدرسه زاویه جنوب غربی را سلیمانیه می‌نامند.

ارتفاع ایوان بزرگ جنوبی مسجد ۳۳ متر است و دو مناره در طرفین آن قرار گرفته‌اند که ارتفاع هر یک از آنها ۴۸ متر است. این دو مناره با کاشی تزیین شده‌اند و نامهای محمد و علی به طور تکراری به خط بنایی بر بدنه آنها نقش بسته است. گنبد بزرگ مسجد تزئینات جالبی از کاشیکاری دارد و نیز داری کتیبه‌ای به خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشت لاجوردی است.

سبک معماری این بنا به شیوه اصفهانی است.

تزیینات عمده این مسجد از کاشیهای خشت هفت رنگ است. در مدرسه جنوب غربی مسجد قطعه سنگ ساده‌ای به شکل شاخص در محل معینی تعبیه شده است که ظهر حقیقی اصفهان را در چهار فصل سال نشان می‌دهد و محاسبه آن را شیخ بهائی دانشمند، فقیه و ریاضیدان معروف عهد شاه عباس انجام داده است.

کتیبه‏های این مسجد شاهکار خوشنویسان معروف عهد صفویه مانند علیرضا عباسی و عبدالباقی تبریزی و محمد رضا امامی است. کتیبه سردر با شکوه مسجد به خط علیرضا عباسی خوشنویس نامدار عصر صفویه است که تاریخ آن سال ۱۰۲۵ ذکر شده است.

اسپرهای طرفین در ورودی ۸ لوحه با نوشته‌هایی مشکی بر زمینه فیزوه‌ای دارند که در هر یک از این اسپرها ۴ لوحه کار گذاشته شده. در جلو خان سردر مسجد نیز کتیبه‌هایی با عبارات و اشعاری وجود دارد.

تخت سنگ بزرگی نیز در ضلع غربی جلوخان هست که از نوشته‏های آن تنها بسم الله الرحمن الرحیم به جا مانده است. کتیبه نمای خارجی سردر، خط ثلث سفید بر زمینه کاشی خشت وجود دارد. اشعاری به خط نستعلیق در اصلی مسجد را که پوشش نقره و طلا دارد زینت بخشیده است؛ در این اشعار سال اتمام و نصب در ۱۰۳۸ تا ۱۰۵۲ ذکر شده است؛ اشعار فوق الذکر ۱۶ بیت است که هشت بیت آن بر یک لنگه و هشت بیت دیگر بر لنگه دیگر آن به طور برجسته نقش بسته است. این در، در ضلع جنوبی واقع است.

Alireza Javaheri on July 25, 2011

The Shah Mosque or Masjed-e Shah (Persian: مسجد امام), formerly known as Imam Mosque, is a mosque in Isfahan, Iran standing in south side of Naghsh-i Jahan Square.

Built during the Safavid period, it is an excellent example of Islamic architecture of Iran, and regarded as one of the masterpieces of Persian Architecture. The Shah Mosque of Esfahan is one of the everlasting masterpieces of architecture in Iran. It is registered, along with the Naghsh-i Jahan Square, as a UNESCO World Heritage Site. Its construction began in 1611, and its splendor is mainly due to the beauty of its seven-colour mosaic tiles and calligraphic inscriptions.

The mosque is one of the treasures featured on Around the World in 80 Treasures presented by the architecture historian Dan Cruickshank.

The mosque is depicted on the reverse of the Iranian 20,000 rials banknote.

In 1598, when Shah Abbas decided to move the capital of his Persian empire from the northwestern city of Qazvin to the central city of Isfahan, he initiated what would become one of the greatest programmes in Persian history; the complete remaking of this ancient city. By choosing the central city of Isfahan, fertilized by the Zāyande roud ("The life-giving river"), lying as an oasis of intense cultivation in the midst of a vast area of arid landscape, he both distanced his capital from any future assaults by the Ottomans and the Uzbeks, and at the same time gained more control over the Persian Gulf, which had recently become an important trading route for the Dutch and British East India Companies.[2]

The chief architect of this colossal task of urban planning was Shaykh Bahai (Baha' ad-Din al-`Amili), who focused the programme on two key features of Shah Abbas's master plan: the Chahar Bagh avenue, flanked at either side by all the prominent institutions of the city, such as the residences of all foreign dignitaries, and the Naqsh-e Jahan Square ("Examplar of the World").[3] Prior to the Shah's ascent to power, Persia had a decentralized power structure, in which different institutions battled for power, including both the military (the Qizilbash) and governors of the different provinces making up the empire. Shah Abbas wanted to undermine this political structure, and the recreation of Isfahan, as a Grand capital of Persia, was an important step in centralizing the power.[4] The ingenuity of the square, or Maidān, was that, by building it, Shah Abbas would gather the three main components of power in Persia in his own backyard; the power of the clergy, represented by the Masjed-e Shah, the power of the merchants, represented by the The Imperial Bazaar, and of course, the power of the Shah himself, residing in the Ali Qapu Palace.

The crown jewel in this project was the Masjed-e Shah, which would replace the much older Jameh Mosque in conducting the Friday prayers. To achieve this, the Shah Mosque was constructed not only with vision of grandeur, having the largest dome in the city, but Shaykh Bahai also planned the construction of two religious schools and a winter mosque clamped at either side of it.[5] Because of the Shah's desire to have the building completed during his lifetime, shortcuts were taken in the construction; for example, the Shah ignored warnings by one of the architects Abu'l Qāsim regarding the danger of subsidence in the foundations of the mosque, and he pressed ahead with the construction.[6] The architect proved to have been justified, as in 1662 the building had to undergo major repairs.[7] Also, the Persians invented a new style of tile mosaic (the Seven-colour) that was both cheaper and quicker, and that eventually speed up the construction. This job was masterly done by some of the best craftsmen in the country, and the whole work was supervised by Master calligrapher, Reza Abbasi. In the end, the final touches on the mosque were made in late 1629, few months afther the death of the Shah.

Also, many historians have wondered about the peculiar orientation of The Royal square (The Maidān). Unlike most buildings of importance, this square did not lie in alignment with Mecca, so that when entering the entrance-portal of the mosque, one makes, almost without realising it, the half-right turn which enables the main court within to face Mecca. Donald Wilber gives the most plausible explanation to this; the vision of Shaykh Bahai was for the mosque to be visible wherever in the maydān a person was situated. Had the axis of the maydān coincided with the axis of Mecca, the dome of the mosque would have been concealed from view by the towering entrance portal leading to it. By creating an angle between them, the two parts of the building, the entrance portal and the dome, are in perfect view for everyone within the square to admire.

Alireza Javaheri on July 25, 2011

The Safavids founded the Shah Mosque as a channel through which they could express themselves with their numerous architectural techniques. The four-iwan format, finalized by the Seljuq dynasty, and inherited by the Safavids, firmly established the courtyard facade of such mosques, with the towering gateways at every side, as more important than the actual building themselfs.[9] During Seljuq rule, as Islamic mysticism was on the rise and Persians were looking for a new type of architectural design that emphasized an Iranian identity, the four-iwan arrangement took form. The Persians already had a rich architectural legacy, and the distinct shape of the iwan was actually taken from earlier, Sassanid palace-designs,[10] such as The Palace of Ardashir. Thus, Islamic architecture witnessed the emergence of a new brand that differed from the hypostyle design of the early, Arab mosques, such as the Umayyad Mosque. The four-iwan format typically took the form of a square shaped, central courtyard with large entrances at each side, giving the impression of being gateways to the spiritual world. Painting by the french architect, Pascal Coste, visiting Persia in 1841. The painting shows the main courtyard, with two of the iwans. The iwan to the right is topped by the goldast, which in many Persian mosques had replaced the function of the minarets.

Standing in the public square, or Maidan, the entrance-iwan (gateway) to the mosque takes the form of a semicircle, resembling a recessed half-moon and measuring 27 meters in height, the arch framed by turquoise ornament and decorated with rich stalactite tilework, a distinct feature of Persian Islamic architecture. At the sides rise two minarets, 42 meters high, topped by beautifully carved, wooden balconies with stalactites running down the sides. Master calligrapher of the Royal court, Reza Abbasi, inscribed the date of the groundbreaking of the construction, and besides it, verses praising Muhammad and Ali.[11] In the middle, in front of the entrance, stood a small pool and a resting place for the horses, and inside the worshippers found a large marble basin set on a pedestal, filled with fresh water or lemonade. This basin still stands as it has for four hundred years, but no longer serves the function of providing refreshments to the worshipers at the Friday prayers.

When passing through the entrance portal, one reaches the main courtyard, centered around a large pool. The two gateways (iwans) on the sides leads ones attention to the main gateway at the far end, the only one with minarets, and behind it the lofty dome, with its colorful ornamentation.

The distinct feature of any mosque is the minaret, and the Masjed-e Shah has got four. Still, in Persian mosques, tall minarets were considered unsuitable for the call to prayer, and they would add an aedicule, known in Persian as a goldast (bouquet) for this particular purpose, which in the Masjed-e Shah stands on top of the west iwan

Alireza Javaheri on July 25, 2011

Inside, the acoustic properties and reflections at the central point under the dome is an amusing interest for many visitors, as the ingenuity of the architects, when creating the dome, enables the Imam to speak with a subdued voice and still be heard clearly by everyone inside the building.

The mihrab, a large marble tablet ten feet tall and three feet wide on the southwestern wall, indicated the direction of Mecca. Above it the Shah's men had placed a gold-encrusted cupboard of allow wood. It held two relics: a Quran, said to have been copied by Imam Reza, and the bloodstained robe of Imam Hussain. Although never displayed, the robe was said to have magical powers; lifted on the end of a pike in the battle field, the belief was that it could rout an enemy.[13]

From the main courtyard, the iwan pointing to east contained a religious school, or madrasa. It contains an inscription by calligrapher Muhammad Riza Imami praising the Fourteen Immaculate Ones (i.e., Muhammad, Fatimah and The Twelve Imams). The iwan in the western corner leads to another madrasa and a winter mosque. In its own, private courtyard, one can find the famous sundial made by Shaykh Bahai.

As with iwans, the introduction of domes into Islamic architectural designs was done by the Persians. The oldest such building is the Grand Mosque of Zavareh, dating 1135.[14] The Persians had constructed such domes for centuries, and some of the earliest known examples of large-scale domes, such as the The Maiden Castle, are found in Iran. They borrowed heavily from pre-Islamic knowledge in dome-building, i.e. the use of squinches to create a transition from an octagonal structure, into a circular dome, and to cover up these transition zones, the Persians built rich networks of stalactites. Thus, came also the introduction of this feature into Persian mosques.

A renaissance in Persian dome building was initiated by the Safavids. The distinct feature of Persian domes, which separates them from those domes created in the Christian world or the Ottoman and Mughal empires, was the colorful tiles, with which they covered the exterior of their domes, as they would on the interior. These domes soon numbered dozens in Isfahan, and the distinct, blue-colored shape would dominate the skyline of the city. Reflecting the light of the sun, these domes appeared like glittering turquoise gem and could be seen from miles away by travelers following the Silk road through Persia. Reaching 53 meters in height, the dome of the Masjed-e Shah would become the tallest in the city when it was finished in 1629. It was built as a double-shelled dome, with 14 meters spanning between the two layers, and resting on an octagonal dome chamber.

The Masjed-e Shah was a huge structure, said to contain 18 million bricks and 475,000 tiles, having cost the Shah 60,000 tomans to build.[16] It employed the new haft rangi (seven-colour) style of tile mosaic. In earlier Iranian mosques the tiles had been maid of faience mosaic, a slow and expensive process where tiny pieces are cut from monochrome tiles and assembled to create intricate designs. In the haft rangi method, artisans put on all the colors at once, then fired the tile. Cheaper and quicker, the new procedure allowed a wider range of colors to be used, creating richer patterns, sweeter to the eye.[17][18] According to Jean Chardin, it was the low humidity in the air in Persia that made the colors so much more vivid and the contrasts between the different patterns so much stronger than what could be achieved in Europe, where the colors of tiles turned dull and lost its appearance.[19] Still, most contemporary and modern writers regard the tile work of the Masjed-e Shah as inferior in both quality and beauty compared to those covering the Lotfallah Mosque, the latter often referred to by contemporary Persian historians, such as Iskandar Munshi, as the mosque of great purity and beauty.[20] The architects also employed a great deal of marble, which they gathered from a marble quarry in nearby Ardestan.[21] Throughout the building, from the entrance portal and to the main building, the lower two meters of the walls are covered with beige marble, with beautifully carved poles at each side of every doorway and carved inscriptions throughout. Above this level beggins the mosaic tiles that cover the rest of the building.

The entrance portal of the mosque displays the finest tile decoration in the building. It is entirely executed in tile mosaic in a full palette of seven colors (dark Persian blue, light Turkish blue, white, black, yellow, green and bisquit). A wide inscription band with religious texts written in white thuluth script on a dark blue ground frames the iwan. The tiles in the Masjed-e Shah are predominantly blue, except in the covered halls of the building, which were later revetted in tiles of cooler, yellowy-green shades.[22]

Facing northwards, the mosque’s portal to the Maidan is usually under shadow but since it has been coated with radiant tile mosaics it glitters with a predominantly blue light of extraordinary intensity. The ornamentation of the structures is utterly traditional, as it recaptures the classic Iranian motifs of symbolic appeal for fruitfulness and effectiveness. Within the symmetrical arcades and the balanced iwans, one is drowned by the endless waves of intricate arabesque in golden yellow and dark blue, which bless the spectator with a space of internal serenity.

Alireza Javaheri on July 25, 2011

La Mezquita del Shah es una mezquita situada en Isfahán (Eşfahān) en Irán, fue construida para el soberano de la dinastía Safavids el Shah Abbas I, entre los años 1612 y 1630. La Mezquita del Shah está situado en el lado sur de la plaza de Naghsh-i Jahan.

La mezquita fue construida durante el periodo de la dinastía safávida. Es un ejemplo excelente de la arquitectura islámica de Irán, siendo considerada como la obra maestra de la arquitectura persa.

Sus arquitectos principales son Al-Kula y Ustar Ali Akbar Isfahani de Aldine Muhibb. Pero aquí se muestra en disputa estos tres personajes para que se diga quienes son los "amos" de la mezquita:

* Ustad Ali Akbar Isfahani.
* Ustad Fereydun Naini.
* Ustad Shoja' Isfahani.

En el centro vertical de la cúpula grande que está en tierra, hay una bandera de piedra negra. Si estás en esta bandera de piedra, se dice que todo lo que dices es repetido siete veces por Allah (uno oye muy claramente siete veces el eco).

Alireza Javaheri on July 25, 2011

La mosquée du Shah (en persan : ﻣﺴﺠﺪ ﺷﺎﻩ, Masjed-e Shāh) est un édifice religieux situé à Ispahan, construite pour le souverain safavide Shah Abbas Ier entre 1612 et 1630. Ses architectes principaux sont Muhibb al-Din al-Kula et Ustad ali Akbar Isfahani. Le bâtiment est également nommé Mosquée de l'Imam,

La mosquée du Shah est bâtie sur le plan type iranien, à quatre iwans autour d'une cour, dont le principal mène à une salle sous coupole servant de salle de prière. À la verticale du centre de la grande coupole se trouve au sol, une dalle noire. Si vous vous trouvez sur cette dalle, tout ce que vous dites est répété sept fois (vous entendez très nettement sept fois l'écho). À côté de la grand salle à coupole se trouvent plusieurs petites salles sous coupoles dites « salles de prière d'hiver ». Deux madrasas à cour et deux iwan se trouvent sur les côtés. On note une grande symétrie.

Le portail de la mosquée, comme dans toute mosquée iranienne est un pishtak, c’est-à-dire un grand arc en saillie. Il est assez profond, entouré de deux minarets, comme l'iwan principal de la cour. Afin de s'intégrer dans le programme urbanistique de Shah Abbas, il est aligné sur le maydān (la Place Naghsh-e Jahan ou place de l'imam Khomeiny), l'immense place construite à la même époque qui est aussi entourée sur ses 3 autres côtés par le palais d'Ali Qapu, la mosquée du Sheikh Lutfallah et l'entrée du bazar. Cet alignement du portail sur l'axe de la place, alors que le reste de la mosquée est dirigée vers la Mecque induit un non alignement de perspective entre le portail et le bâtiment, caractéristique de cet édifice.

Le décor de la mosquée est réalisé en céramique, selon différentes techniques : la mosaïque de céramique, reprise de la période timuride, la cuerda seca, le haft-rang... On note souvent que le décor est plutôt négligé sur les parties peu visibles, mais très fin sur le dôme ou les façades d'iwans. La couleur dominante est le bleu, mais des couleurs comme le jaune et le vert sont assez caractéristiques de l'époque.

Alireza Javaheri on July 25, 2011

La Moschea dello Scià (in persiano: Meidān Naqsh-e jahān, مسجد شاه) è la principale moschea di Isfahan. Eretta nel 1629 al lato SUD di Piazza Naqsh-e jahàn], una delle piazze più grandi del mondo, il cui complesso è stato dichiarato dall'UNESCO Patrimonio dell'umanità nel 1979.

Costruita durante il periodo Safavide, l'edificio è un eccellente esempio di Architettura islamica dell'Iran e dell'Arte islamica in generale. La Moschea è riconosciuta come uno dei più grandi capolavori dell'architettura Persiana.

La moschea fu voluta dallo Shah Abbas I, che nel 1611 ne ordinò l'inizio dei lavori. A quel tempo lo Scià aveva già compiuto 52 anni, per permettergli di vedere compiuta la sua opera si introdusse per la prima volta in Iran la tecnica delle piastrelle già dipinte da assemblare poi secondo il modello prestabilito[1]. Tale scelta fu determinante, infatti le tecniche tradizionali disponibili erano complessi mosaici realizzati con milioni di singole piastrelle, o le decorazioni sono dipinte direttamente sulle pareti (proprio il palazzo di Ali Qapu, sul lato Ovest della piazza, possiede decorazioni di questo tipo). Tramite questa innovazione già nel 1629 (18 anni dopo dall'inizio dei lavori) la moschea fu praticamente terminata, benché i lavori si protrassero fino al 1638.

La pianta asimmetrica della Moschea è dovuta a un doppio allineamento: il portale è orientato verso la piazza, la moschea invece in direzione della Mecca. Il portale dell'edificio è alto 27 metri ed è affiancato da due minareti di 42 metri. Tutte le mura dell'edificio sono decorate con tessere di mosaico di sette colori con un notevole effetto ottico.

La porta di accesso, in legno ricoperto da strati di oro e argento, è decorato con alcuni poemi scritti in caratteri calligrafici nasta'liq. La moschea è dotata di 4 iwān o mihrab, dei quali il più grande è quello che indica la direzione della Mecca. Dietro di esso si apre uno spazio ricoperto dalla più grande cupola della città, alta 52 metri.

Gli architetti della Moschea furono:

* Ustad Ali Akbar Isfahani
* Ustad Fereydun Naini
* Ustad Shoja' Isfahani
Alireza Javaheri on July 25, 2011

De Moskee van de Sjah (Masjid-i-Sjah) is een moskee in de Iraanse stad Isfahan. De moskee wordt ook wel de Moskee van de imam genoemd. In dit geval verwijst imam naar ayatollah Khomenei. Zij is gelegen aan het plein Meidan Emam.

De bouw van de moskee begon in 1611 op opdracht van sjah Abbas I de Grote. De moskee moest de vrijdagmoskee van Isfahan vervangen. De bouw was klaar in 1630.

De iwan, de ingang, is evenwijdig aan het plein Meidan Emam en wordt geflankeerd door een dubbele galerij. De rest van de moskee ligt daarachter en staat onder een hoek van ongeveer 45 graden met het plein, in de richting van Mekka. Het 'plafond' van de iwan is opgebouwd uit muqarnas.

Het gebouw zelf meet 130 x 100m. Het heeft een binnenplaats van 70 x 70m. Om de binnenplaats bevinden zich kleinere gebedsruimtes en ruimtes voor de madrassa.

De koepel van de moskee is 52m hoog en is lichtblauw van kleur.

Sommige delen van het gebouw zijn bekleed met schitterende mozaïeken. De rest van het gebouw is bekleed met zevenkleurige geglazuurde tegels, die goedkoper zijn dan mozaïek. Het gebouw heeft een band met witte letters met religieuze teksten, uitgevoerd in de tuluth-kalligrafie.

Vadim Anokhin on July 25, 2011

Nice building.

Valentine Verchenko on July 25, 2011

Hello, dear Alireza!

Very beautifully!

Like

Warm greetings from Russia. Valentine

ESTITXU Bilbao on July 25, 2011

Excellent shot, nice colour and beautiful light, like very good your explanations, sincere greetings ESTITXU.

mohammad moghiseh on July 25, 2011

كادربندي در حد اعلاء

Christos Theodorou on July 25, 2011

Lovely point of view, wonderful result - Greetings from Athens.

mar - al on July 25, 2011

Piękna fotografia

LIKE

Pozdrawiam. Marek

Robert Kallaschek on July 25, 2011

Hi Alireza!
This is a wonderful geometrical night shot with beautiful colours and lights. YS & L
Best wishes from Austria, Robert

Nader2311 on July 25, 2011

عكس عالي- توضيح عالي

角谷雅一 on July 25, 2011

Wonderful building!

Very beautiful photo.

Like

Best wishes from cadiyan.(^^)/~~

auoob -farabi on July 25, 2011

بسیار زیباست

« Previous12345678...3637Next »

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on July 25, 2011
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Camera: Canon PowerShot SD960 IS
    • Taken on 2010/06/11 23:10:07
    • Exposure: 0.100s (1/10)
    • Focal Length: 5.00mm
    • F/Stop: f/2.800
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups