Iran - Isfahan - Atashgah - Information in Page 1

Selected for Google Maps and Google Earth

The Atashgah of Isfahan is a Sassanid-era archaeological complex located on a hill of the same name about eight kilometers west of city center of Isfahan, Iran. The hill, which rises about 210 meters above the surrounding plain, was previously called Maras or Marabin after a village near there, and it is by that name that the site is referred to by Arab historians. One part of the complex, on the southern flank of the hill, are the remains of a citadel of about twenty buildings (or rooms within buildings), many of which—particularly those in the lower half of cluster—are however only evident as foundation traces. Several buildings in the cluster have a classic char taq "four arch" floor-plan, characteristic of Zoroastrian fire-temples of the 3rd century onwards and that are the actual atashgahs that housed sacred fires. Other buildings include what may have been storage rooms and living quarters for priests and affluent pilgrims. A tentative identification of the purpose of the ruins was first made in 1937 by Andre Godard,[1][2] but it was not until 1960, when architect Maxine Siroux made the first drawings, that the site could be properly studied. Godard's identifications were subsequently confirmed by Klaus Schippman in 1971.[3] Another feature of the complex are the remains of a tower-like circular building on the very top of the same hill. This structure, which was once at least twenty meters high, is known by the local populace as the Burj-i Gurban, or Burj-i Kurban,[4] "Tower of Sacrifice," and appears to have been a military watch-tower with a flare that could be lit to warn of an approaching enemy (i.e. a beacon).[3] In both cases, the remaining walls are of baked brick, held together with a clay-reed mixture. In the 10th century, the buildings were used by the Esmā'ili inhabitants of Isfahan to hide from tax collectors. The Arab historian Masudi visited the site around the same time, and records local tradition as having believed that the site was converted from one of idol worship to one of fire by "King Yustasf (i.e. Vishtaspa, the patron of Zoroaster) when he adopted the religion of the Magi In 2002 archaeologist Alireza Jafari Zand published a report on pre-Islamic Isfahan in which he emphasizes the religious role of the complex, and with reference to radiocarbon dating suggests that the construction was Elamite (pre-6th century). A doctoral thesis suggests a "similarity" between the tower and an edifice in Qom known as the Chahak fire temple; the similarity—so the author—being that the building in Qom has a cylindrical structure at the top while the tower in Isfahan is based on a circular plan


آتشگاه اصفهان یا کوه آتشگاه از بناهای تاریخی شهر اصفهان و از یادگارهای ایران باستان است. این مجموعه دارای پیشینه تاریخیِ کهنی است و در زمانهای گونه گونی از آن بهره برده‌اند. آتشگاه اصفهان در غرب شهر اصفهان و در انتهای خیابان آتشگاه قرار دارد. این بنا در نزدیکی رودخانه زاینده رود، بر روی تپه‌ای قرار دارد. از بلندای این تپه، تا کیلومترها از هر چهار سوی اصلی را می‌توان به خوبی مشاهده کرد. این تپه از جنس سنگ‌های رسوبی است. تراز پایینی آن در ارتفاع ۱۶۱۰ متر از سطح دریا (حدود ۵۰ متر بالاتر از تراز مرکز شهر اصفهان) و فراز آن در ارتفاع ۱۷۱۵ متری از سطح دریا واقع شده‌است. این تپه از نظر زمین‌شناسی در دوره کرتاسه تشکیل شده است بافتِ ساختمانیِ این مجموعه از لایه‌های خشتی است. میانِ دو ردیف خشت را هم یک لایه نازکِ نِی (که از رودخانه آورده می‌شده) قرار می‌دادند تا بر استحکامِ آن بیفزایند. پایه‌های بزرگ و خشتیِ بنا تقریبا از میانهٔ تپهٔ آتشگاه آغاز می‌شوند و در بالا به ستونهایی محکم و قابلِ اعتماد تبدیل می‌شدند که در گذشته اتاقهایی نیز بر رویِ آنها قرار داشته‌است. در برخی جاها نیز بقایایی از راه پله‌هایی منظم و کنده شده در دلِ سنگ بچشم می‌خورد که تا بالا ادامه داشته‌است اما امروزه از میان رفته‌اند. در بالای تپه بنایی گِرد ساخته شده که می‌توان آنرا نقطه نهاییِ معماریِ این بنا معرفی کرد. بر رویِ تپه، هیچ بنایی بلندتر از آن ساخته نشده‌است. این اتاق دارای هشت گوشه‌است و در هر گوشه یک پنجره هم رو به بیرون دارد. گفته می‌شود موبدانِ زرتشتی، آتشِ مقدس را در درونِ این اتاق قرار می‌داده‌اند. این مجموعه دارای اتاقها و ساختمانهایی در چهار جهتِ تپه بوده که تا زیرِ اتاقکِ آتشگاه ادامه می‌یافته‌اند و البته اکنون تنها سازه‌های بخشِ شمالی و بخشی از قسمتِ شرقی سالم مانده‌اند و به‌نظر می‌رسد مربوط به بازسازیِ این بنا در دوره پهلوی باشند. بر رویِ برخی از خشت‌های بکار رفته در سازه‌های بخشِ شمالی می‌توان عددِ ۱۳۵۲ را دید که در قالبِ خشت‌ها تعبیه شده‌است. امروزه در نگهداری از این مجموعه توجهی صورت نمی‌گیرد. در بافتِ ساختمان‌های این بنا می‌توان سوراخ‌های زیادی را دید که به دستِ گنج یابان کنده شده‌است. بازدید کنندگان نیز خود باید راهِ بالا رفتن را انتخاب کنند و با توجه به ساختار تپه و خشتی بودنِ این سازه، سرعتِِ تخریب بوسیله بازدیدکنندگان بیشتر می‌شود.

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (145)

Karim Jafari on October 20, 2011

Thank you very much for your visit and nice comment!

Silvyp on October 30, 2011

Like

Safa Daneshvar on January 3, 2012

Nice !...

Alien Alienovic on January 13, 2012

LIKE

Laima Gūtmane(simka) on February 5, 2012

great view. greetings, simka

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on August 31, 2011
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Camera: Canon PowerShot SD960 IS
    • Taken on 2010/02/04 13:38:41
    • Exposure: 0.002s (1/500)
    • Focal Length: 20.00mm
    • F/Stop: f/5.800
    • ISO Speed: ISO80
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups