Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

Iran - Yazd - Farvahar Symbol - نماد فر و هر

Faravahar (OP *fravarti > MP: prʾwhr)[1] is one of the best-known symbols of Zoroastrianism, the state religion of ancient Iran. This religious-cultural symbol was adapted by the Pahlavi dynasty to represent the Iranian nation. The etymology of Faravahar is the Middle Persian root /frwr/ (the Pahlavi script of Middle Persian did not represent short vowels), and the word is thus variously pronounced/written farohar, frohar, frawahr, fravahr and so forth, as there is no agreed upon method of transliterating the Middle Persian word into English. In Dekhoda's dictionary and the 17th century Persian dictionary Burhan Qati', it appears as فروهر "furuhar". The Encyclopedia Iranica renders it as frawahr (this reflects the Pazend dibacheh form, corresponding to Book Pahlavi prʾwhr). The winged disc has a long history in the art and culture of the ancient Near and Middle East. Historically, the symbol is influenced by the "winged sun" hieroglyph appearing on Bronze Age royal seals (Luwian SOL SUUS, symbolizing royal power in particular)[citation needed]. In Neo-Assyrian times, a human bust is added to the disk, the "feather-robed archer" interpreted as symbolizing Ashur. While the symbol is currently thought to represent a Fravashi (c. a guardian angel) and from which it derives its name (see below), what it represented in the minds of those who adapted it from earlier Mesopotamian and Egyptian reliefs is unclear. Because the symbol first appears on royal inscriptions, it is also thought to represent the 'Divine Royal Glory' (khvarenah), or the Fravashi of the king, or represented the divine mandate that was the foundation of a king's authority. This relationship between the name of the symbol and the class of divine entities it represents, reflects the current belief that the symbol represents a Fravashi. However, there is no physical description of the Fravashis in the Avesta, the sacred texts of Zoroastrianism, and in Avestan the entities are grammatically feminine. In present-day Zoroastrianism, the faravahar is said to be a reminder of one's purpose in life, which is to live in such a way that the soul progresses towards frasho-kereti, or union with Ahura Mazda, the supreme divinity in Zoroastrianism. Although there are a number of interpretations of the individual elements of the symbol, none of them are older than the 20th century. Even after the Islamic conquest of Persia Zoroastrianism continued to be part of Iranian culture in which throughout the year festivities are celebrated such as the Persian New Year or Nowrouz, Mehregan and ChaharShanbe Souri which are remnants of Zoroastrian traditions. From the start of the 20th century the Farvahar icon found itself in public places and became a known icon amongst all Iranians. The Shahname by Ferdowsi is Iran's national epic and contains stories (partly historical and partly mythical) from pre-islamic Zoroastrian times. The tomb of Ferdowsi which is visited by numerous Iranians every year, contains the Farvahar icon as well. After the Islamic Revolution of 1979 the Lion and Sun which was part of Iran's original national flag had been banned by the government from public places in order to prevent people from being reminded of life prior to the revolution, nevertheless Farvahar icons were not removed. As a result, the Farvahar icon became a national symbol amongst the people which became somewhat tolerated by the government compared to the Lion and Sun. The Farvahar is the most worn pendant amongst Iranians and has become a national symbol rather than a religious icon, although it's Zoroastrian roots are certainly not ignored.


نماد فروهر نشان پیکر بالدار که در تداول باستان‌شناسان و ایران‌شناسان، نگاره اهورامزدا دانسته می‌شود. گاه بدان فروهر اطلاق می‌شود. نماد خورشید بالدار در فرهنگ خاورمیانه و در تمدن مصر، سوریه، و آشور تاریخی طولانی دارد و نماد فروهر اقتباسی از آن است. نامیدن این نماد به عنوان فروهر به قرن نوزدهم میلادی برمی‌گردد و مدرکی دال بر اینکه این نماد وابسته به دین زرتشتی باشد وجود ندارد. کلیه باورهای منسوب به نگاره فروهر جدید هستند. نگاره فروهر در فرهنگ ایرانی نشانه دو نماد میهنی و دینی است. این واژه در زبان اوستایی فْـرَوَشی (fravashi)، در زبان پارسی باستان فْـرَوَرتی fravarti)، و در پارسی میانه (زبان پهلوی) فْـرَوَهْـر (fravahr) خوانده می‌شود. در پارسی میانه شکل‌های دیگر این واژه به این‌صورت کاربرد داشته‌است: fraward, frawahr, frōhar, frawaš, frawaxš بایسته‌است که بدانیم این نشان در میان ایران‌شناسان اهورامزدا دانسته می‌شود و نه فروهر. * همیستار (مخالف) آنچه، برخی پنداشته‌اند، فَرَوهر با روان تفاوت دارد، فَرَوهر وظیفه دارد از وقتی که نطفه بسته می‌شود تا دمِ مرگ شخص را نگهبانی و محافظت کند. هارولد بیلی، زبان‌شناسی زبان‌های ایرانی ریشهٔ این واژه را از ریشهٔ ایرانی var- (پوشش، محافظت) و fra- (پس راندن) می‌داند و معنی اصلی اولیه واژهٔ فروهر را «دلاوریِ حفاظت‌کننده» عنوان می‌کند. از دوران پادشاهی مادها و سپس شاهنشاهی هخامنشیان، نگاره فروهر نشانه نماد میهنی بوده و آدمی را در پیکره و سیمای شاهین تیزچنگ و بلندپروازی نشان می‌دهد که آن‌را نماد توانایی، سر بلندی و فر و شکوه می‌دانستند و پرچم‌های خود را به نما و سیمای شاهین می‌آراستند. یرانیان پیرو اشو زرتشت برای این نیروی مینوی که بن مایه آن جنبش و پیشرفت بسوی رسایی، فرامایگی و والایی است، هیچ پیکره‌ای را بهتر و شایسته تر از شاهین نیافتند و آنچه که در گذشته نشانه فر و شکوه و سر بلندی بود و انگیزه ملی و میهنی داشت با اندک دگرگونی در سر و پای شاهین به سیمای کنونی در آوردند، تا هم بن‌مایه مینوی را نشان دهد و هم نمودار سر بلندی و سر فرازی ایرانیان باشد. در نگاره فروهر دو نیروی همیستار (مخالف) «سپنتامینو» (نشانه خوبی) و«انگره مینو» (نشانه بدی) نمایان است و آدمی رو به سپنتا مینو دارد و بسوی او می‌رود به انگره مینو پشت کرده‌است و لازم به ذکر است فروهر الگو و سنبل ایرانیان و زرتشتیان است. باورها و ادعاهایی که در بالا یاد شده و تفسیرهایی که در زیر می‌آید، برگرفته از خلاقیت‌های جدید و بدون سابقه تاریخی است. چهره فروهر همانند آدمی است، از این رو گویای پیوستگی با آدمی است، او پیری است فرزانه و کار آزموده، نشانه از بزرگداشت و سپاس از بزرگان و فرزانگان و فرا گیری از آنان دارد. ۲- دو بال در پهلوها که هر کدام سه پر دارند این سه پر نشانه سه نماد اندیشه نیک، گفتارنیک، کردارنیک که هم‌زمان انگیزه پرواز و پیشرفت است. ۳- در پایین تنه فروهر سه بخش، پرهایی بسوی پایین است، که نشانه پندار و گفتار و کردار نادرست و یا پست هستند. از اینرو آنرا، آغاز بدبختی‌ها و پستی برای آدمی می‌دانند. ۴- دو رشته که در سر هر یک گردی (حلقه) چنبره شده‌ای دیده می‌شوند، در کنار بخش پایینی تنه هستند که نماد سپنتا مینو و انگره مینو هستند، که یکی در پیش پای و دیگری در پس آن است. این رشته‌ها هر یک در تلاش هستند که آدمی را بسوی خود بکشند؛ این نشانه آن است که آدمی باید به سوی سپنتا مینو (خوبی) پیش رود و به انگره مینو (بدی) پشت نماید. ۵- یک گردی (حلقه) در میانه بالاتنه فروهر وجود دارد این نشان، جان و روان جاودان است که نه آغاز و نه پایانی دارد. ۶- یک دست فروهر کمی به سوی بالا و در راستای سپنتا مینو اشاره دارد که نشان دهنده سپاس و ستایس اهورمزدا و راهنمایی آدمی بسوی والایی و راستی و درستی است. ۷- در دست دیگر گردی (حلقه‌ای) دارد که نشانه وفاداری به عهد و پیمان، و نشانگر راستی و پاک خویی و جوانمردی و جوانزنی است. البته ساختارِ نگارهٔ فروهر، در زمان‌ها و مکان‌های مختلف با هم تفاوت دارند، حتی در تخت جمشید که در یک مکان و تقریبا یک زمان ساخته شده‌است با چندین گونه از این نگاره روبه رو می‌شویم! سَمبُل و نَماد فِرَوَهَر شامل سه پَند: اندیشه نیک، گفتار نیک و کِردار نیک برای پیروانِ کیش اَشو زَرتُشت است. ۱) نِگاره فِرَوَهَر از سر تا سینه، نقش پیرمردیست که تجربه، جهاندیدگی و داناییِ پیرانِ دانا و باخِرَد را می‌نمایاند. ۲) دستِ اَفراشته به سمت بالا، نشانه ستایش به درگاهِ آفریدگار و والامَنشی و بالا اندیشی است. و همچنین دست آن رو به جلو است که نشان دهنده لزوم حرکت انسان رو به جلو و پیشرفت است. ۳) حلقه دایره‌ای که در دستِ پیر مرد قرار دارد، نشانه پیمان با پروردگار و همبستگی هاست. ۴) بال‌های گشوده، نشانه اَندیشه، گفتار و کِردارِ نیک است که با پیروی از آن، بشر به کمال می‌رسد و اوج میگیرد و نیز نشانه برابری هاست. خط‌های روی بالِ فِرَوَهَرهم نشانه از سی و سه اَمشاسپندان (نام فرشتگان) می‌باشد. ۵) حلقه میانِ نگاره، نشانه بی پایانی روزگار، و برگشتِ رفتار و کردار آدمی به خود اوست. ۶) دو رشته آویز، یکی در سمتِ راست، نماد سِپَنتا مِینوبه چَم (به معنا)، مقدس، راهنمایی به نیکویی‌ها، اندیشه نیک و سازندگی است و دیگری درسمتِ چپ نماد اَنگِرَه مِینو به چَم (به معنا)، اهریمن، راهنمای بدی و مظهرِ شَرّ و فساد و پَلیدیست. این دو رشته آویز به چم (به معنی) دو نیروی متضاد نیکی و بدیست، که در نهادِ آدمی وجود دارند و نشانه‌ای برای مبارزه همیشگی و درونی برای سازندگی‌هاست. ۷) دامن در سه ردیف در پایینِ نگاره، نشانه بداندیشی، بد گفتاری و بد کرداری است که در پایین قرار دارند، به‌این چم (معنی)، که بدی‌ها باید به زیرِ پا افکنده شوند. ۸) فَرتورِ(عکس) فِرَوَهَر، رویش به سمت راست (نه چپ) است که سوی راست همان سوی خاور (شرق) است که به چمِ (به معنا) روشنایی، راستی، پاکی و شادی است. واژه فِرَوَهَر از دو واژه فِرَه به چمِ «پیش رو»، ووَهَر به چمِ «بَرَنده و کِشَنده»تشکیل شده‌است و به چمِ (به معنایِ) «پیش بَرندهٔ جوهَرِ تن و روان» است که بشر را بسوی پیشرفت و رسایی و جاودانی رهبری می‌کند. فِرَوَهَر یکی از بخش‌های پنج گانه وجودِ بشر (تن و روان، جان، وجدان و فروهر) است و فِرَوَهَر در حقیقت ذرّه‌ای از پرتوِ اَهورایی (یزدان) است که در وجودِ بشر نهاده شده‌است. این اثر از دوره هخامنشیان باقی مانده‌است و بَر سَردرِ بنایِ تاریخیِ کهَن تخت جمشید به نام کاخِ سه دروازه نقش بسته‌است. این نگاره را که در پاسارگاد و نقش رستم نیز حَکّ شده‌است، برخی به اشتباه اَهورامَزدا می‌نامند.

فَروهَر یا صورت اوستائی آن فَروَشی یا در فارسی باستان فَرورتی و در پهلوی فَروَهر و در فارسی فروهر یکی از نیروهای باطنی است که به عقیدهٔ مزدیستان پیش از پدید آمدن موجودات، وجود داشته و پس از مرگ و نابودی آنها، به عالم بالا رفته و پایدار می‌ماند. این نیروی معنوی را که می‌توان جوهر حیات نامید، فنا و زوالی نیست. تمام آفریده‌های اهورامزدا چه مینوی و چه مادی حتی خود اهورامزدا دارای فَروهَر هستند. در وندیداد اهورامزدا به زرتشت می‌گوید «فروهر من را که بسیار بلند پایه، نیکو، زیبا، ثابت قدم و در پارسائی تمام است، ستایش کن.» در بندهش آمده، اهورامزدا پیش از آنکه فروهرها از صورت مینوی (غیر مادی) به حالت مادی درآیند، با آنها مشورت نمود و آنها را آزاد گذاشت که جاویدان در عالم مینوی بمانند یا به صورت جسمانی درآمده و بر ضد سپاه اهریمن ستیز کنند، فروهرها پذیرفتند که در جهان مادی ستیز کنند چون می‌دانستند که دیوها را شکست خواهند داد و بدی از جهان نابود خواهد گشت. جشن فروهرها در گاهنبار ششم برگزار می‌شده و مدت آن ده روز بوده و آنرا جشن فروردگان یا فروردیان می‌گویند. لازم به یادآوری است که در اوستا از پنج نیروی باطنی بدین ترتیب سخن رفته‌است. اهو یا جان دئنا یا وجدان بئوذ یا قوهٔ ادراکه اورون یا روان فروشی یا فروهر دربارهٔ هر یک از این نیروها در بخش‌های اوستا و نوشته‌های پهلوی سخنانی آمده‌است.


El faravahar o farohar (puede transcribirse de varias maneras) es uno de los símbolos más conocidos del zoroastrismo. Consiste en un disco alado, un elemento que posee una larga tradición en el arte y la cultura de Oriente Próximo y Medio. Históricamente, este símbolo está influenciado por el sol alado jeroglifo que aparece en los sellos reales de la Edad de Bronce (del luvita Sol Suus, simbolizando "poder real" en particular). El término desciende del persa medio frawahr o frohar, mediante disimilación de frawash o frawaxsh del avéstico Fravashi, un espíritu protector similar a un ángel de la guarda del Cristianismo, y cuyo nombre quedó asociado inequívocamente con este símbolo, según las interpretaciones actuales; no obstante, se desconoce el concepto concreto que representaba en las mentes de quienes lo adaptaron desde los relieves mesopotámicos y egipcios anteriores. Bajorrelieve de un faravahar en Persépolis. Esta relación entre el nombre del símbolo y este grupo de entidades divinas refleja la creencia actual de que cada símbolo representaría un Fravashi concreto. Sin embargo, no existe una descripción física de ningún Fravashi en el Avesta, aunque en avéstico estas entidades son gramaticalmente femeninas. Debido a que el símbolo aparece por vez primera en inscripciones reales, se cree que puede representar la "divina gloria real" (khvarenah), el Fravashi personal del rey o el mandato divino, que es el fundamento de la autoridad real. A partir del reinado de Darío I el símbolo incorporó una figura humana entre las alas, que se piensa que podría ser una representación del propio Darío, como puede apreciarse en la inscripción de Behistún. En el actual zoroastrismo, el faravahar se interpreta como un recordatorio del propósito personal en la vida, que es vivir de forma que el alma progrese hacia el frasho-kereti, o la unión con Ahura Mazda. Aunque existen varias interpretaciones de los elementos individuales del símbolo, ninguna de ellas es anterior al siglo XX.


Faravahar oder Farohar, Firavarti und Fravahar ist das Symbol des Zoroastrismus, einer Religion, die im Iran (Persien) entstand und von Zarathustra gegründet wurde. Faravahar ist im zoroastrischen Glauben ein Symbol des Geistes, der bereits vor der Geburt und auch nach dem Tod eines Menschen weiter existieren soll, was der Kreis (Ring) um den Rumpf des Faravahar versinnbildlicht. Dieses Symbol darf aber nicht als ein Bild des Ahura Mazda (Gott) betrachtet werden. Im alten Iran gab es keine Bildnisse von Ahura Mazda, es wurde das Symbol des Lichtes bzw. des Feuers für ihn gewählt. Das Symbol des Geistes, Faravahar, zeigt gegensätzlich wirkende Kräfte, die von vielen so verstanden werden, dass Ahura Mazda, also Gott, mit Ahriman, dem Bösen, ständig im Kampf liegt. Der Name Faravahar leitet sich von dem avestischen Namen Firavarti ab. Fara oder Fira bedeutet Fliegen oder derjenige, der fliegt. Vahar oder besser gesagt varti bedeutet Wahl des Guten oder den Guten Geist auserwählen. Der Name Faravahar bedeutet also der oberste Auserwählte Gute Geist, der aus Reinheit fliegt. Das Gesicht von Faravahar gleicht einem Menschen und stellt somit die Verbindung zu den Menschen her. Die beiden Flügel des Bildnisses haben drei Hauptfedern und sind als Symbol für die Grundsätze „gut zu denken“, „gut zu reden“ und „gut zu handeln“ zu deuten. Der untere Teil des Faravahar besteht auch aus drei Teilen, die aber die Zeichen von „schlecht zu denken“, „schlecht zu reden“ und „schlecht zu handeln“ sind und damit den Menschen in Abgrund und Unglück stürzen. In beiden Seiten dieses Symbols sind zwei Schleifen enthalten, die „Sepanta Mainyu“ die gute Kraft und „Angra Mainyu“ die böse Kraft bedeutet. Die erste Schleife (gute Kraft) deutet in Richtung Gesicht und die Zweite (böse Kraft) in Richtung Rücken. Die Menschen sollen sich also mit dem Gesicht dem Guten zuwenden und dem Bösen den Rücken kehren. Der Rumpf von Faravahar wird von einem Kreis umgeben, dem Zeichen dafür, dass der Geist unvergänglich und damit ohne Anfang und Ende sei. Eine Hand von Faravahar, die nach oben zeigt, soll den Weg zum Fortschritt weisen, der angestrebt werden soll. Der Ring in der anderen Hand wird mitunter als Symbol für die Treue gedeutet, die in dieser Lehre eine hohe Stellung einnimmt.


Il faravahar (persiano medio: prʾwhr) è uno dei simboli meglio noti dello Zoroastrismo, la religione di stato degli antichi Imperi persiani. In Iran, al giorno d'oggi dove lo stato è successore delle antiche dinastie persiane, lo zoroastrismo non è ormai da tempo la religione ufficiale di stato; tuttavia il faravahar è adesso venuto a rappresentare un simbolo nazionale persiano che riflette sia l'antica che la moderna Persia, attualmente conosciuta come Iran. [1][2]. L'etimologia di Faravahar deriva dalla radice del Medio Persiano /frwr/ (la scrittura Pahlavi del persiano medio non rappresenta le vocali brevi), e la parola è perciò variamente pronunciata/scritta farohar, frohar, frawahr, fravahr e così via, poiché non c'è accordo riguardo al metodo di traslitterazione della parola del persiano medio in un'altra lingua (inglese, francese, italiana, ecc). Nel dizionario di Dekhoda e nel dizionario persiano Burhan Qati' del XVII secolo, essa appare come فروهر "furuhar". L'Enciclopedia Iranica la rende con frawahr (questo riflette la forma dibacheh della scrittura Pazend, corrispondente al Libro di Pahlavi prʾwhr). Una figura neo-assira "arciere rivestito di piuma" (arciere alato), simbolizzante Ashur. La mano destra si tende in modo simile alla figura del Faravahar, mentre la sinistra tiene un arco invece che un anello (rilievo del IX o VIII secolo a.C.). Il disco alato ha una lunga storia nell'arte e cultura del Vicino e Medio Oriente antico. Storicamente, il simbolo viene influenzato dal geroglifico del "sole alato" che appare sui sigilli reali nell'età del bronzo (il SOL SUUS luvio, simbolizzante in particolare il potere regale). Al tempo dei neo-assiri, un busto umano viene aggiunto al disco, l'"arciere rivestito di piume", interpretato come simbolo di Assur. Mentre si pensa comunemente che il simbolo rappresenti un Fravashi (c. un angelo guardiano), da cui deriva il suo nome (vedi sotto), ciò che esso rappresentava nelle menti di coloro che lo adattarono dai più antichi rilievi mesopotamici ed egiziani non è chiaro. Poiché il simbolo per prima appare su iscrizioni regali, si è anche pensato che esso rappresenti la 'Gloria Reale Divina' (khvarenah), o il Fravashi del re, oppure rappresenti il mandato divino che era il fondamento dell'autotità del re. Questa relazione tra il nome del simbolo e la classe di entità divine che esso rappresenta, riflette l'attuale credenza che il simbolo rappresenti un Fravashi. Tuttavia, non vi è nessuna descrizione fisica dei Fravashi nell'Avesta, i testi sacri del zoroastrismo, e in avestano le entità sono grammaticalmente femminili. Nello zoroastrismo attuale, il faravahar viene detto che esso rappresenti un ricordo dello scopo di qualcuno in vita, il quale si trova a vivere in un tale modo che l'anima avanza verso frasho-kereti, o perviene all'unione con Ahura Mazda, la suprema divinità nello zoroastrismo. Sebbene ci siano numerose interpretazioni degli elementi individuali del simbolo, nessuna di esse è più antica del XX secolo.


Faravahar (Farohar) – jeden z najbardziej znanych symboli religijnych zaratusztrianizmu. Symbolizuje Frawaszi lub drogę ludzkiej duszy od narodzin do śmierci człowieka. Odzwierciedleniem tej drogi jest pierścień znajdujący się w centralnej części symbolu. Postać człowieka oznacza nawiązanie do wszystkich ludzi, natomiast skrzydła oznaczają trzy główne reguły: dobrej myśli, dobrego słowa (wymiany myśli) oraz dobrego działania. Nazwa symbolu pochodzi z języka awestyjskiego - fara lub fira, co znaczy "lecieć" lub "ten, który leci". Vahar (varti) znaczy w tym języku tyle, co "wybór dobra" lub "wybór dobrego ducha". A zatem Faravahar oznacza "wybór najwyższego dobra", wybór "ducha najwyższego lotu". Pomimo muzułmańskiego podboju i zdegradowania wyznawców zoroastryzmu do statusu dhimmi faravahar pozostał obecny w kulturze irańskiej jako symbol irańskiej kultury, podobnie jak niektóre zoroastryjskie święta. Faravahar bywa więc noszony współcześnie niezależnie od przekonań religijnych.

Show more
Show less

Photo details

  • Uploaded on December 28, 2011
  • Attribution
    by alireza javaheri
    • Camera: Canon PowerShot SX30 IS
    • Taken on 2011/11/10 18:01:31
    • Exposure: 0.020s (1/50)
    • Focal Length: 17.95mm
    • F/Stop: f/4.500
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash