Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

*Bright Sky... De vorming van een 'Aambeeld'-wolk...

Buienwolken heten in de meteorologie cumulonimbus. Het zijn wolken die zich in verticale richting enorm kunnen ontwikkelen. Niet zelden ligt de wolkenbasis van een cumulonimbus op slechts 600 meter hoogte en bevindt de top zich op 8 tot 15 km boven het aardoppervlak. In een dergelijk hoog uitgroeiende wolk vindt heel wat rumoer plaats. Regendruppels, sneeuwvlokken en hagelstenen vallen en stijgen, met snelheden die soms tot 200 km per uur oplopen.

Een grote stapelwolk, een cumuluswolk, wordt pas een cumulonimbus als er aan de bovenkant van de wolk een rafelige, uitwaaierende vezelstructuur krijgt. Op dat moment is de top namelijk verijst, en die verijzing is noodzakelijk om uiteindelijk regen te produceren. Deze verijste top wordt ook wel aambeeld genoemd, naar het uiterlijk. Daar waar het grootste deel van de cumuluswolk uit zeer kleine waterdruppeltjes bestaat, wordt het aambeeld gevormd door ijskristallen (bevroren minuscule waterdruppeltjes). Op dat moment gaan de ijskristallen dienen als condensatiekern en kan het neerslagproces beginnen. Onderkoelde minuscule waterdruppeltjes die tot op de hoogte van de ijskristallen worden gestuwd, vriezen aan de ijskristallen vast, worden wat zwaarder (worden een sneeuwvlok) en krijgen de kans om weer naar beneden te worden gestuwd in daalstromen. Soms al is dat genoeg om in 1 keer naar beneden te vallen en op de aarde, in veel gevallen ondertussen weer wat opgewarmd, als regendruppel neer te komen.

Vaker is het zo dat er meerdere malen een ronde wordt gemaakt; van druppel naar sneeuwvlok, dan weer van sneeuwvlok (in de warmere delen van de wolk) naar druppel, vervolgens weer omhoog en dan wordt de druppel hagel. Dat de druppel als ‘ie voor de tweede maal in het aambeeld terecht komt niet wederom een sneeuwvlok wordt, heeft alles te maken met de grootte van de druppel. De eerste maal dat de druppel helemaal bovenin de wolk vertoeft is ‘ie bij aankomst zeer klein. Door het vastvriezen aan een aanwezige ijskristal wordt de massa groter. In de warmere delen van de stapelwolk aangekomen gaat de sneeuwvlok over in een waterdruppel en behoudt zijn massa. Bij een tweede bovenkomst vindt daardoor een transformatie plaats naar hagelkorrel.

Zo’n hagelkorrel kan vervolgens ook weer meerdere ‘ronden’ maken. Van hagelkorrel naar waterdruppel, van waterdruppel naar hagelkorrel, ecetera. Ondertussen haakt bovenin geregeld weer een (aantal) ijskristallen aan, waardoor de hagelkorrel steeds groter wordt. En waardoor de hagelkorrel op een gegeven moment dermate zwaar zal zijn, dat deze naar het aardoppervlak valt.

Al met al markeert de vorming van het aambeeld bovenin een cumulonimbuswolk het moment waarop de neerslag in gang gezet wordt. Ziet u zo’n bui op u afkomen, dan wordt het tijd om te schuilen.

Show more
Show less

Photo details

  • Uploaded on March 5, 2012
  • © All Rights Reserved
    by Chris10 ©
    • Camera: SONY DSC-HX1
    • Taken on 2012/02/19 15:14:59
    • Exposure: 0.001s (1/2000)
    • Focal Length: 5.10mm
    • F/Stop: f/4.500
    • ISO Speed: ISO125
    • Exposure Bias: -0.30 EV
    • No flash