Panoramio is closing. Learn how to back up your data.

Iran - Always Persian Gulf - خلیج همیشه فارس

The Persian Gulf is located in Western Asia between Iran (Persia) and the Arabian Peninsula. It is an extension of the Indian Ocean.[1] The Persian Gulf was the focus of the 1980–1988 Iran-Iraq War, in which each side attacked the other's oil tankers. In 1991, the Persian Gulf again was the background for what was called the "Persian Gulf War" or the "Gulf War" when Iraq invaded Kuwait and was subsequently pushed back, despite the fact that this conflict was primarily a land conflict. The Persian Gulf has many good fishing grounds, extensive coral reefs, and abundant pearl oysters, but its ecology has come under pressure from industrialization, and in particular, oil and petroleum spillages during wars in the region. Historically and internationally[2][3][4] known as the Persian Gulf, this body of water is sometimes controversially referred to as the Arabian Gulf or simply The Gulf by most Arab states,[5] although neither of the latter two terms are recognized internationally. The name Gulf of Iran (Persian Gulf) is used by the International Hydrographic Organization. This inland sea of some 251,000 km² is connected to the Gulf of Oman in the east by the Strait of Hormuz; and its western end is marked by the major river delta of the Shatt al-Arab, which carries the waters of the Euphrates and the Tigris. Its length is 989 kilometres, with Iran covering most of the northern coast and Saudi Arabia most of the southern coast. The Persian Gulf is about 56 kilometres wide at its narrowest, in the Strait of Hormuz. The waters are overall very shallow, with a maximum depth of 90 metres and an average depth of 50 metres. Countries with a coastline on the Persian Gulf are (clockwise, from the north): Iran, Oman (exclave of Musandam), United Arab Emirates, Saudi Arabia, Qatar on a peninsula off the Saudi coast, Bahrain on an island, Kuwait and Iraq in the northwest. Various small islands lie within the Persian Gulf, some of which are the subject of territorial disputes between the states of the region. The International Hydrographic Organization refers to the gulf as the "Gulf of Iran (Persian Gulf)", and defines its southern limit as "The Northwestern limit of Gulf of Oman". This limit is defined as "A line joining Ràs Limah (25°57'N) on the coast of Arabia and Ràs al Kuh (25°48'N) on the coast of Iran (Persia)" The Persian Gulf and its coastal areas are the world's largest single source of crude oil and related industries dominate the region. Safaniya Oil Field, the world's largest offshore oilfield, is located in the Persian Gulf. Large gas finds have also been made with Qatar and Iran sharing a giant field across the territorial median line (North Field in the Qatari sector; South Pars Field in the Iranian sector). Using this gas, Qatar has built up a substantial liquified natural gas (LNG) and petrochemical industry. In 2002, the Persian Gulf nations of Bahrain, Iran, Iraq, Kuwait, Qatar, Saudi Arabia, and the UAE, produced about 25% of the world's oil, held nearly two-thirds of the world's crude oil reserves, and about 35% of the world natural gas reserves.[7][8] The oil-rich countries (excluding Iraq) that have a coastline on the Persian Gulf are referred to as the Persian Gulf States. Iraq's egress to the gulf is narrow and easily blockaded consisting of the marshy river delta of the Shatt al-Arab, which carries the waters of the Euphrates and the Tigris rivers, where the east bank is held by Iran. n 550 BC, the Achaemenid Empire established the first Persian Empire in Pars (Persis, or modern Fars) in the southwestern region of the Iranian plateau. Consequently in the Greek sources, the body of water that bordered this province came to be known as the Persian Gulf.[9] Considering the historical background of the name Persian Gulf, Sir Arnold Wilson mentions in a book, published in 1928 that: “ No water channel has been so significant as Persian Gulf to the geologists, archaeologists, geographers, merchants, politicians, excursionists, and scholars whether in past or in present. This water channel which separates the Iran Plateau from the Arabia Plate, has enjoyed an Iranian Identity since at least 2200 years ago.[1] ” No written deed has remained since the era before the Persian Empire, but in the oral history and culture, the Iranians have called the southern waters: "Jam Sea", "Iran Sea", and "Pars Sea". During the years: 550 to 330 BC coinciding with sovereignty of the first Persian Empire on the Middle East area, especially the whole part of the Persian Gulf and some parts of the Arabian Peninsula, the name of "Pars Sea" has been widely written in the compiled texts.[1] In the travel account of Pythagoras, several chapters are related to description of his travels accompanied by Darius the Great, to Susa and Persepolis, and the area is described. From among the writings of others in the same period, there is the inscription and engraving of Darius the great, installed at junction of waters of Red Sea (also called "Arabian Gulf" or "Ahmar Sea") and the Nile river and the Rome river (current Mediterranean) which belongs to the 5th century BC where, Darius the Great, the king of the Achaemenid Empire has named the Persian Gulf Water Channel: Pars Sea (Persian Sea).[1] In the 5th century BC, Darius the Great of the Achaemenid dynasty called the Persian Gulf "Draya; tya; haca; parsa: Aitiy", meaning, "The sea which goes from Persian."[12] In this era, some of the Greek writers also called it "Persikonkaitas", meaning the Persian Gulf. Claudius Ptolemaues, the celebrated Greco-Egyptian mathematician/astronomer in the 2nd century called it "Persicus Sinus" or Persian Gulf.[13] In the 1st century AD, Quintus Curtius Rufus, the Roman historian, designated it "Aquarius Persico" – the Persian Sea.[14] Flavius Arrianus, another Greek historian, called it "Persiconkaitas" (Persian Gulf).[15] During the Sassanian dynasty and the time of the Islamic Prophet Muhammad and the 4 caliphs, the name invariably used was the "Persian Sea."[16] This was continued by the Ummayyads and Abbassids,[16] while during the time of the Ottoman Empire, both "Persian Gulf" or "Persian Sea" were used, and occasionally Ottomans utilized the term "Khalij of Basra" or "Basra Kurfuzi" to refer to Persian Gulf, meaning the Gulf of Basra.[16] Among historians, travellers and geographers of the Islamic era, many of them writing in Arabic from the 9th to the 17th century, Ibn Khordadbeh,[17] Ibn al-Faqih,[18] Ibn Rustah,[19] Sohrab,[20] Ramhormozi,[21] Abu Ishaq Ibrahim ibn Muhammad al-Farisi al Istakhri,[22] Abu al-Hasan Ali ibn al-Husayn ibn Ali al-Mas'udi,[23] Al-Mutahhar ibn Tahir al-Maqdisi(d. 966),[24] Ibn Hawqal,[25] Al-Muqaddasi,[26] Ibn Khaldun, Mohammad ibn Najub Bekiran,[27] Abu Rayhan Biruni,[28] Muhammad al-Idrisi,[29] Yaqut al-Hamawi,[30] Zakariya al-Qazwini,[31] Abu'l-Fida,[32] Al-Dimashqi,[33] Hamdollah Mostowfi,[34] Ibn al-Wardi,[35] Al-Nuwayri,[33] Ibn Batutta,[36] Katip Çelebi and other sources have used the terms "Bahr-i-Fars", "Daryaye-i-Fars", "Khalij al-'Ajami" and "Khalij-i Fars" (all of which translate into "Persian Gulf" or "Persian Sea"). Until the 1960s Arab countries used the term "Persian Gulf" as well,[37][38] however with the rise of Arab nationalism (Pan-Arabism) in the 1960s, most Arab states started adopting the term "Arabian Gulf" (Arabic: الخلیج العربي‎, al-Khalīj al-‘Arabī) to refer to the waterway.[5][39][40][41] However, this naming has not found much acceptance outside of the Arab world, and is not recognized by the United Nations[5][42][43][44] or any other international organization.[5][45] The United Nations Secretariat on many occasions has requested that only the term "Persian Gulf" be used as the official and standard geographical designation for the body of water.[5] Historically, "Arabian Gulf" has been a term used to indicate the Red Sea.[1][46][47][48] At the same time, the historical veracity of the usage of "Persian Gulf" can be established from the works of many medieval historians.[1][49][50][51][52] At the Twenty-third session of the United Nations in March–April 2006, the name "Persian Gulf" was confirmed again as the legitimate and official term to be used by members of the United Nations. For most of the early history of the settlements in the Persian Gulf the southern shores have been ruled by a series of nomadic tribes. During the end of the fourth millennium BC the southern part of the Persian Gulf was dominated by the Dilmun civilization. For a long time the most important settlement on the southern coast of the Persian Gulf was Gerrha. In the 2nd century the Lakhum tribe, who lived in what is now Yemen, migrated north and founded the Lakhmid Kingdom along the southern coast. Occasional ancient battles took place along the Persian Gulf coastlines, between the Sassanid Persian empire and the Lakhmid Kingdom, the most prominent of which was the invasion led by Shapur II against the Lakhmids, leading to Lakhmids' defeat, and advancement into Arabia, along the southern shore lines.[53] During the 7th century the Sassanid Persian empire conquered the whole of the Persian Gulf, including southern and northern shores. Between 625 BC and 226 AD the northern side was dominated by a succession of Persian empires including the Median, Achaemenid, Seleucid and Parthian empires. Under the leadership of the Achaemenid king Darius the Great (Darius I), Persian ships found their way to the Persian Gulf.[54] Persian naval forces laid the foundation for a strong Persian maritime presence in Persian Gulf, that started with Darius I and existed until the arrival of the British East India Company, and the Royal Navy by mid-19th century AD. Persians were not only stationed on islands of the Persian Gulf, but also had ships often of 100 to 200 capacity patrolling empire's various rivers including Shatt-al-Arab, Tigris, and the Nile in the west, as well as Sind waterway, in India.[54] The Achaemenid high naval command had established major naval bases located along Shatt al-Arab river, Bahrain, Oman, and Yemen. The Persian fleet would soon not only be used for peacekeeping purposes along the Shatt al-Arab but would also open the door to trade with India via Persian Gulf.[54][55] Following the fall of Achaemenid Empire, and after the fall of the Parthian Empire, the Sassanid empire ruled the northern half and at times the southern half of the Persian Gulf. The Persian Gulf, along with the Silk Road were important trade routes in the Sassanid empire. Many of the trading ports of the Persian empires were located in or around Persian Gulf. Siraf, an ancient Sassanid port that was located on the northern shore of the gulf, located in what is now the Iranian province of Bushehr, is an example of such commercial port. Siraf, was also significant in that it had a flourishing commercial trade with China by the 4th century, having first established connection with the far east in 185 AD.


خلیج فارس (یا شاخاب پارس) آبراهی است که در امتداد دریای عمان و در میان ایران و شبه جزیره عربستان قرار دارد. مساحت آن ۲۳۷٬۴۷۳ کیلومتر مربع است، و پس از خلیج مکزیک و خلیج هودسن سومین خلیج بزرگ جهان بشمار می‌آید. خلیج فارس از شرق از طریق تنگه هرمز و دریای عمان به اقیانوس هند و دریای عرب راه دارد، و از غرب به دلتای رودخانه اروندرود، که حاصل پیوند دو رودخانهٔ دجله و فرات و پیوستن رود کارون به آن است، ختم می‌شود. کشورهای ایران، عمان، عراق، عربستان سعودی، کویت، امارات متحده عربی، قطر و بحرین در کناره خلیج فارس هستند. در این میان سواحل شمالی خلیج‌فارس تماماً در جغرافیای سیاسی ایران قرار دارند. به سبب وجود منابع سرشار نفت و گاز در خلیج فارس و سواحل آن، این آبراهه در سطح بین‌المللی، منطقه‌ای مهم و راهبردی بشمار می‌آید. نام تاریخی این خلیج، در زبان‌های گوناگون، ترجمه عبارت «خلیج فارس» یا «دریای پارس» بوده‌است. همچنین در تمام سازمان‌های بین‌المللی نام رسمی این خلیج، «خلیج فارس» است اما برخی از کشورهای عربی آن را خلیج عربی یا به سادگی، خلیج می‌نامند. سازمان آب‌نگاری بین‌المللی از نام «خلیج ایران» برای این خلیج استفاده می‌کند. زمین شناسان معتقدند که در حدود پانصدهزار سال پیش، صورت نخستین خلیج فارس در کنار دشت‌های جنوبی ایران تشکیل شد و به مرور زمان، بر اثر تغییر و تحول در ساختار درونی و بیرونی زمین، شکل ثابت کنونی خود را یافت. خلیج فارس در آغاز، بسیار پهناور بوده به طوری که تا اواخر دوره سوم زمین شناسی بیشتر جلگه‌های برازجان، بهبهان و خوزستان ایران تا کوه‌های زاگرس در زیر آب بوده‌اند بدون هیچ تردیدی نام درست جغرافیایی آن در طول تاریخ خلیج فارس است.سر ریچارد دالتون. [۱۵] در اسناد به جا مانده از بسیاری از تمدن‌های گذشته اینگونه بیان شده که سرزمینهای جنوب خلیج فارس که شامل قطر، شمال عمان، امارت متحده عربی، شرق عربستان و کویت می‌شده به ایران تعلق داشته‌اند و بنا بر این این خلیج فارس جزو آبهای داخلی ایران به حساب می‌آمده و به همین علت یونانیان به آن سینوس پریسیکوس گفته‌اند.[۱۵] چارلز بلگریو نماینده و کارگذار دولت بریتانیا در خلیج فارس، در سال ۱۹۳۵ نامه‌ای به دولت مطبوعش می‌نویسد و در آن ذکر می‌کند: «اکنون که تمام صفحات جنوبی خلیج فارس را عربی کرده‌ایم، خوب است نامش را هم عوض کنیم» ولی انگلستان که آن زمان بر سر نفت با ایران اختلاف داشت، این پیشنهاد را برای جلوگیری از تیره‌تر شدن روابط با تهران، نپذیرفت.[۱۵] کهن‌ترین نام جغرافیایی که از خلیج فارس وجود دارد نارمَرتو (narmarratu) است که در کتیبه‌های آشوری بر جای مانده‌است و به معنای رود تلخ است.[۱۶] فلاویوس آریانوس در سدهٔ دوم میلادی در آثار خود خلیج فارس را پرسیکون کاای تاس که خلیج فارس معنا می‌دهد استفاده کرده‌است.] خیابانی به نام خلیج عربی/خلیج فارسی در مرکز قاهره جغرافی دانان و تاریخ نگاران عرب اسلامی دوره آغازین اسلام، همچون طبری، مسعودی و یعقوبی به اتفاق در کتب خطی به جای مانده از خود اذعان دارند که تمامی نواحی خلیج پارس در دوره‌های پیش از اسلام به ایران تعلق داشته‌است. استخری در مسالک و ممالک و «ابن حوقل بغدادی» در کتاب خود «صورة العرض» که در سال ۱۹۹۳. م در لندن به زبان انگلیسی به چاپ رسید، عنوان می‌کند که: «همان طور که بارها گفته شد، دریای پارس دریایی است از اقیانوس احاطه کننده جهان که در اطراف چین از آن منشعب می‌شود؛این دریا از سرزمین‌های سند(هند) و کرمان تا فارس ادامه می‌یابد و در میان همه سرزمین‌ها به نام پارس خوانده می‌شود، زیرا پارس ا ز همه کشورها پیشرفته تر است و شاهان آن محکم ترین کنترل (حاکمیت) را در دوران کهن داشته‌اند و حتی اکنون نیز تمامی کرانه‌های دور و نزدیک این دریا و همه سرزمین‌های پارس و دیگر را تحت کنترل دارند».[۱۸][۱۹] تا پیش از دهه ۶۰ قرن بیستم میلادی، کشورهای عربی از عبارت خلیج فارس در مکاتبات رسمی خود استفاده می‌کردند.] پاسخ استعلام از وزارت امورخارجه بریتانیا در سال‌های اخیر و به ویژه از دههٔ شصت میلادی به این سو، نام جعلی خلیج عربی نیز در برخی منابع تحت حمایت بیشینهٔ دولت‌های عربی و گاه غیر عربی به گونه‌ای فزاینده در حال رقابت با نام خلیج فارس است، این امر خشم ایرانیان سراسر جهان را برانگیخته و باعث پدیداری نام «خلیج همیشه فارس» یا «خلیج همیشگی فارس» از سوی ایرانیان گشته‌است. تا کنون کارهایی برای مقابله با این جعلی سازی صورت گرفته از جمله صادر شدن دو رهنمود در دبیرخانه سازمان ملل متحد در زمان حکومت «محمد رضا شاه پهلوی» برای پاسداری از نام خلیج فارس یا Persian Gulf و یا برگزاری جام خلیج فارس و چندین نام گذاری و تهیهٔ نقشه و اسناد و کتب جغرافیایی در حال حاضر با نام درست. سازمان جغرافیایی بریتانیا و آمریکا نام خلیج فارس را سیاست رسمی کشورهای خوددانسته‌اند. خلیج فارس در واقع محور ارتباط بین اروپا، آفریقا، آسیای جنوبی و جنوب شرقی است. از نظر راهبردی در منطقه خاور میانه، به عنوان بزرگ ترین و مهم ترین مرکز ارتباطی بین این سه قاره‌است و بخشی از یک سیستم ارتباطی شامل اقیانوس اطلس، دریای مدیترانه، دریای سرخ و اقیانوس هند می‌باشد. به همین دلیل از دیرباز مورد توجه قدرت‌های جهانی و همچنین بازرگانان و تجار دنیا بوده‌است. همچنین این منطقه منبع مهم انرژی جهان می‌باشد. در مجموع خلیج فارس از نظر جغرافیای سیاسی، استراتژیک، انرژی و تاریخ و تمدن یک پهنه آبی مهم و حساس در دنیا محسوب می‌شود بزرگترین عامل اهمیت خلیج فارس وجود معادن سرشار نفت و گاز در کف بستر و سواحل آن است به طوری که این منطقه را «مخزن نفت جهان» نام نهاده‌اند. خلیج فارس مسیر انتقال نفت کشورهای ایران، عراق، کویت، عربستان و امارات متحده عربی است، و به همین سبب، منطقه‌ای مهم و راهبردی به شمار می‌آید. در حدود ۳۰ درصد نفت جهان از منطقه خلیج فارس تامین می‌شود[۳۲] که این مقدار گاهی افزایش و گاهی کاهش می‌یابد. نفت تولید شده در حوزه خلیج فارس باید از طریق این پهنه آبی و از راه تنگه هرمز به سایر نقاط جهان حمل شود.[۳۳] خلیج فارس از نظر ذخایر نفتی در مقایسه با سایر نقاط جهان دارای مزایای زیادی مانند سهولت استخراج، هزینه پایین تولید، مازاد ظرفیت تولید، کیفیت بالای نفت خام منطقه، سهولت حمل و نقل، توان بالای تولید چاه‌ها و امکان کشف ذخایر جدید نفتی وسیع در منطقه می‌باشد. طبق آخرین برآوردهای انجام شده حوزه خلیج فارس در حدود ۷۳۰ میلیارد بشکه ذخیره نفت اثبات شده و بیش از ۷۰ تریلیون مترمکعب گاز طبیعی را در خود جای داده‌است.[۳۴][۳۵] همچنین بندرهای مهمی در حاشیه خلیج فارس وجود دارد که از آنها می‌توان بندرعباس، بوشهر، بندرلنگه، کیش، خرمشهر و بندر ماهشهر در ایران، و شارجه، دوبی و ابوظبی را در امارات متحده عربی و بندر بصره و فاو در عراق را نام بر

Show more
Show less

Photo details

  • Uploaded on May 17, 2012
  • Attribution
    by alireza javaheri
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D7000
    • Taken on 2012/04/30 19:50:52
    • Exposure: 0.025s (1/40)
    • Focal Length: 18.00mm
    • F/Stop: f/3.500
    • ISO Speed: ISO200
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash