Kościół pw. św. Franciszka z Asyżu w Bielsku-Białej Wapienicy

Selected for Google Maps and Google Earth

Pomysł budowy kościoła na terenie Wapienicy, jak podaje spisany przekaz znajdujący się w parafialnym archiwum, zrodził się w 1916 r., kiedy to Franciszek Handzel miał sen, w którym widział krzyż opuszczający się z nieba na pole należące wówczas do ewangelika Berke. Po tym wydarzeniu podejmowano starania, aby sen ten stał się rzeczywistością. W tym celu, w porozumieniu z proboszczem parafii św. Mikołaja ks. J. Bulońskim, w 1924 r., został utworzony Komitet Budowy Kaplicy w Wapienicy. I tak 14 września 1930r., w święto Podwyższenia Krzyża Świętego dokonano poświęcenia kamienia węgielnego pod budowę kaplicy św. Franciszka z Asyżu i Najświętszej Maryi Panny Wspomożenia Wiernych. W tym też dniu na ziemi wapienickiej została odprawiona pierwsza Msza święta.

Budowę kaplicy, którą rozpoczęto zaraz po poświęceniu kamienia węgielnego przeprowadzono według projektu z 1928 r. wykonanego przez firmę "Korn" z Bielska.

4 września 1931 r. odbyło się poświęcenie nowej kaplicy pw. Św. Franciszka i NMP Wspomożenia Wiernych. Kaplica stała się filialnym kościołem bielskiej parafii św. Mikołaja, w której początkowo raz w miesiącu, a później w każdą niedzielę sprawowana była Msza Św. którą celebrowali na zmianę kapłani pracujący w parafii św. Mikołaja, przywożeni każdorazowo przez wiernych z Wapienicy.

Okupacja hitlerowska zaznaczyła się licznymi aresztowaniami, zsyłkami do obozów koncentracyjnych, pracą przymusową na rzecz państwa niemieckiego. W owym czasie wapienicka kaplica służyła dalej miejscowej ludności. Świadczy o tym zezwolenia władz hitlerowskich dla ks. Kasperlika na odprawianie raz w miesiącu nabożeństwa w języku niemieckim.

Po wyzwoleniu na terenie Wapienicy rozwijają się w szybkim tempie nowe zakłady przemysłowe. Wraz z ich rozbudową rosła liczba mieszkańców, którzy przybyli na te tereny w poszukiwaniu pracy. Sytuacja ta - wzrost ludności głównie katolickiej - spowodowała, iż mieszkańcy Wapienicy rozpoczęli starania o stałego duszpasterza do kaplicy św. Franciszka z Asyżu, który byłby do ich dyspozycji w ciągu całego tygodnia. Tymczasem 12 września 1948 r. w wapienickiej kaplicy neoprezbiter z Hażlachu ks. Jan Jeżowicz odprawił Mszę prymicyjną. Po tym wydarzeniu ks. Jan na prośbę wapieniczan, został mianowany przez biskupa Ordynariusza stałym duszpasterzem w wapienickiej filii parafii św. Mikołaja.

Z chwilą objęcia funkcji duszpasterskich przez ks. Jana Jeżowicza podjęto starania o budowę nowego kościoła, gdyż wybudowana w 1931 r. kaplica mogła pomieścić niewiele osób, natomiast w 1948 r. Wapienica liczyła już 900 wiernych. W 1950 r. po uzyskaniu zgody władz duchownych i państwowych przystąpiono do budowy nowej świątyni, to znaczy rozbudowy istniejącej kaplicy pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu.

17 września nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego pod nowy kościół. W rok później dzięki ofiarnej pracy mieszkańców Wapienicy i staraniom ks. Proboszcza Jeżowicza odbyło się poświęcenie nowego kościoła. W ceremonii poświęcenia uczestniczyło 17 księży i około 7000 wiernych z sąsiednich parafii.

W czerwcu 1952 r. wapienicka świątynia, gdzie istnieje III Zakon św. Franciszka, otrzymała od kardynała prymasa Stefana Wyszyńskiego przywilej odpustu Porcjunkuli.

Dwa lata po poświęceniach kościoła wikariusz kapitulny ks. Infułat Filip Bednorz, pełniący obowiązki ordynariusza diecezji katowickiej, pod nieobecność biskupów katowickich, którzy wskutek represyjnej polityki władz państwowych musieli opuścić teren diecezji, wydał dekret erygujący z dniem 16 marca 1953 r. kurację pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu w Wapienicy. Teren nowo utworzonej kuracji wydzielony został z następujących parafii: św. Mikołaja, Opatrzności Bożej w Jaworzu i św. Marcina w Międzyrzeczu. Od tego momentu kościół w Wapienicy stanowi samodzielną placówkę duszpasterską posiadającą osobowość prawną.

W czasie gdy Wapienica stanowiła kurację pod wezwaniem św. Franciszka z Asyżu, przystąpiono do organizowania wystroju kościoła, który rozpoczęto w 1954 r. od zakupienia nowych ławek oraz stacji Drogi Krzyżowej. Dalsze prace podjęto po wizytacji przeprowadzonej przez wikariusza kapitulnego 26 maja 1955r. Zakupiono nowe konfesjonały, a rok później świątynia wzbogaciła się o nową rzeźbioną ambonę oraz chrzcielnicę wykonaną z kamienia moralnego. Część głównego ołtarza oraz nowe pancerne tabernakulum zostały ufundowane w latach 1958 - 59. W tym samum czasie zostały umeblowane dwie zakrystie: dla kapłanów i ministrantów. Powiększono również park i plac wokół kościoła. Tymczasem wikariusz kapitulny ks. Infułat Jan Piskorz pełniący obowiązki Ordynariusza Diecezji Katowickiej 20 grudnia 1955 wydaje dekret dotyczący rozgraniczenia parafii: Bielsko, Jaworze i Międzyrzecze. W skutek tego dekretu z dniem 1 stycznia 1956r. nastąpiło poszerzenie ustalonych trzy lata wcześniej granic kuracji św. Franciszka z Asyżu w Wapienicy. Dekret ten wydano z myślą podniesienia w kilka miesięcy później dotychczasowej kuracji do godności parafii.

W latach 60 kościół parafialny oprócz zegara na wieży kościelnej wzbogacił się o nowe boczne ołtarze Najświętszego Serca Jezusa i Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. W dniach od 5 lipca do 16 listopada 1974r. zainstalowano kościelne 27-głosowe organy firmy Grandy - Biernacka z Warszawy. W latach 1976 - 77 dokonano przebudowy prezbiterium przystosowując je do wymogów liturgii posoborowej. Wtedy też pod stopniami prezbiterium zainstalowano nadmuch grzewczy kościoła, a dwa lata później w 1979 r. zamontowano nowe balaski oraz nowe świeczniki.

W latach 90 trwały w parafii liczne prace remontowo - budowlane: zainstalowano III manuał w organach, dokonano zakupu działki na powiększenie cmentarza parafialnego, wykonano nowy napęd dzwonów i ławki na chórze, zainstalowano nowy zegar komputerowy do sterowania dzwonów. Należy wspomnieć też remont wieży kościelnej, która otrzymała nowe pokrycie blachą miedzianą i remont obejścia wokół kościoła i na cmentarzu (nowe kostki chodnikowe). Rozpoczęto budowę Domu Przedpogrzebowego.

Parafia upamiętniła Jubileuszowy Rok 2000 oddaniem do użytku Domu Przedpogrzebowego. Ks. Bp Tadeusz Rakoczy dokonał poświęcenia kaplicy pw. Bł. Ojca Pio mieszczącej się w dawnej "Klimczokówce", byłym domu wczasowym FWP, a obecnie będącej własnością Fundacji "Nadzieja". W nowej kaplicy odprawiana jest co niedzielę Msza święta a także w poniedziałki, środy i piątki. W roku 2001 obchodzono 50 - lecie poświęcenia kościoła parafialnego a dwa lata później dzięki ofiarności pokryto cały kościół blachą miedzianą.

28 sierpnia 2004 roku nastąpiła zmiana proboszcza w parafii. Ksiądz Józef Śliż po 34 latach posługi proboszczowskiej w parafii przeszedł na emeryturę a dekretem Księdza Biskupa Tadeusza Rakoczego na jego miejsce skierowany został ks. Jerzy Matoga. 29 września 2004 roku pod przewodnictwem Księdza Biskupa Tadeusza Rakoczego, Kapłanów Dekanatu oraz Kapłanów pochodzących z parafii i z udziałem licznie zgromadzonych parafian odbyła się Msza św. w czasie której wspólnota parafialna podziękowała ks. Józefowi Śliżowi za jego długoletnią posługę proboszczowską w parafii. Na zakończenie tej uroczystości Ksiądz Biskup Ordynariusz ku wielkiej radości kapłanów i parafian ogłosił, że w dowód uznania za ofiarną służbę kapłańską ks. Józef Śliż został mianowany Kapelanem Honorowym Jego Świątobliwości Jana Pawła II czyli otrzymał godność prałata.

W dniach 12 - 13 listopada 2005 roku odbyła się kanoniczna wizytacja parafii, którą przeprowadził Ksiądz Biskup Janusz Zimniak.

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on June 12, 2012
  • © All Rights Reserved
    by Józef Wierciński
    • Camera: EASTMAN KODAK COMPANY KODAK EASYSHARE C140 DIGITAL CAMERA
    • Taken on 2012/06/05 17:56:55
    • Exposure: 0.001s (1/800)
    • Focal Length: 6.00mm
    • F/Stop: f/2.700
    • ISO Speed: ISO80
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups