Iran - Persepolis - Takhte Jamshid - The Gate of all Nations

Selected for Google Maps and Google Earth

Persepolis (Old Persian تخت جمشید Pārsa, Takht-e Jamshid or Chehel Minar) was the ceremonial capital of the Achaemenid Empire (ca. 550-330 BCE). Persepolis is situated 70 km northeast of the modern city of Shiraz in the Fars Province of modern Iran. In contemporary Persian, the site is known as Takht-e Jamshid (Throne of Jamshid). The earliest remains of Persepolis date from around 515 BCE. To the ancient Persians, the city was known as Pārsa, which means "The City of Persians". Persepolis is a transliteration of the Greek Πέρσης πόλις (Persēs polis: "Persian city"). UNESCO declared the citadel of Persepolis a World Heritage Site in 1979

Archaeological evidence shows that the earliest remains of Persepolis date from around 515 BC. André Godard, the French archaeologist who excavated Persepolis in the early 1930s, believed that it was Cyrus the Great (Kūrosh) who chose the site of Persepolis, but that it was Darius the Great (Daryush) who built the terrace and the great palaces. Darius ordered the construction of the Apadana Palace and the Council Hall (the Tripylon or three-gated hall), the main imperial Treasury and its surroundings. These were completed during the reign of his son, King Xerxes the Great (Khashayar). Further construction of the buildings on the terrace continued until the downfall of the Achaemenid dynasty

Odoric of Pordenone passed through Persepolis c.1320 on his way to China. In 1474, Giosafat Barbaro visited the ruins of Persepolis, which he incorrectly thought were of Jewish origin.[3] Antonio de Gouveia from Portugal wrote about cuneiform inscriptions following his visit in 1602. His first written report on Persia, the Jornada, was published in 1606. Throughout the 1800s and early 1900s, a variety of amateur digging occurred at the site, in some cases on a large scale.[4] The first scientific excavations at Persepolis were carried out by Ernst Herzfeld and Erich Schmidt representing the Oriental Institute of the University of Chicago. They conducted excavations for eight seasons beginning in 1930 and included other nearby sites.[5][6][7][8][9] Herzfeld believed the reasons behind the construction of Persepolis were the need for a majestic atmosphere, a symbol for their empire, and to celebrate special events, especially the "Nowruz". For historical reasons, Persepolis was built where the Achaemenid Dynasty was founded, although it was not the center of the empire at that time. Persepolitan architecture is noted for its use of wooden columns. Architects resorted to stone only when the largest cedars of Lebanon or teak trees of India did not fulfil the required sizes. Column bases and capitals were made of stone, even on wooden shafts, but the existence of wooden capitals is probable. The buildings at Persepolis include three general groupings: military quarters, the treasury, and the reception halls and occasional houses for the King. Noted structures include the Great Stairway, the Gate of Nations (Xerxes the Great), the Apadana Palace of Darius, the Hall of a Hundred Columns, the Tripylon Hall and Tachara Palace of Darius, the Hadish Palace of Xerxes, the palace of Artaxerxes III, the Imperial Treasury, the Royal Stables and the Chariot House.

Persepolis is near the small river Pulwar, which flows into the river Kur (Cyrus / Kuroush). The site includes a 125,000 square metre terrace, partly artificially constructed and partly cut out of a mountain, with its east side leaning on Kuh-e Rahmet ("the Mountain of Mercy"). The other three sides are formed by retaining walls, which vary in height with the slope of the ground. From 5 to 13 metres on the west side a double stair, gently slopes to the top. To create the level terrace, depressions were filled with soil and heavy rocks, which were joined together with metal clips. Around 518 BC, construction of a broad stairway was begun. The stairway was planned to be the main entrance to the terrace 20 metres above the ground. The dual stairway, known as the Persepolitan stairway, was built in symmetrically on the western side of the Great Wall. The 111 steps were 6.9 metres wide with treads of 31 centimetres and rises of 10 centimetres. Originally, the steps were believed to have been constructed to allow for nobles and royalty to ascend by horseback. New theories suggest that the shallow risers allowed visiting dignitaries to maintain a regal appearance while ascending. The top of the stairways led to a small yard in the north-eastern side of the terrace, opposite the Gate of Nations. Grey limestone was the main building material used in Persepolis. After natural rock had been levelled and the depressions filled in, the terrace was prepared. Major tunnels for sewage were dug underground through the rock. A large elevated water storage tank was carved at the eastern foot of the mountain. Professor Olmstead suggested the cistern was constructed at the same time that construction of the towers began. The uneven plan of the foundation of the terrace acted like a castle whose angled walls enabled its defenders to target any section of the external front. Diodorus writes that Persepolis had three walls with ramparts, which all had towers to provide protection space for the defence personnel. The first wall was 7 metres tall, the second, 14 metres and the third wall, which covered all four sides, was 27 metres in height, though no presence of the wall exists in modern times.

Ruins of a number of colossal buildings exist on the terrace. All are constructed of dark-grey marble. Fifteen of their pillars stand intact. Three more pillars have been re-erected since 1970. Several of the buildings were never finished. F. Stolze has shown that some of the mason's rubbish remains. These ruins, for which the name Chehel minar ("the forty columns or minarets") can be traced back to the 13th century, are now known as Takht-e Jamshid - تخت جمشید ("the throne of Jamshid"). Since the time of Pietro della Valle, it has been beyond dispute that they represent the Persepolis captured and partly destroyed by Alexander the Great (Persian: Sekendar / Arabic: Al-Eskender). Behind Takht-e Jamshid are three sepulchres hewn out of the rock in the hillside. The façades, one of which is incomplete, are richly decorated with reliefs. About 13 km NNE, on the opposite side of the Pulwar, rises a perpendicular wall of rock, in which four similar tombs are cut at a considerable height from the bottom of the valley. The modern Persians call this place Naqsh-e Rustam - نقش رستم (meaning "the picture of Rostam"), from the Sassanian reliefs beneath the opening, which they take to be a representation of the mythical hero Rostam. It may be inferred from the sculptures that the occupants of these seven tombs were kings. An inscription on one of the tombs declares it to be that of Darius Hystaspis, concerning whom Ctesias relates that his grave was in the face of a rock, and could only be reached by the use of ropes. Ctesias mentions further, with regard to a number of Persian kings, either that their remains were brought "to the Persians," or that they died there.

The Gate of all Nations, referring to subjects of the empire, consisted of a grand hall that was a square of approximately 25 meters (82 feet) in length, with four columns and its entrance on the Western Wall. There were two more doors, one to the south which opened to the Apadana yard and the other opened onto a long road to the east. Pivoting devices found on the inner corners of all the doors indicate that they were two-leafed doors, probably made of wood and covered with sheets of ornate metal. A pair of Lamassus, bulls with the heads of bearded men, stand by the western threshold. Another pair, with wings and a Persian head (Gopät-Shäh), stands by the eastern entrance, to reflect the Empire’s power. Xerxes's name was written in three languages and carved on the entrances, informing everyone that he ordered it to be built.

Darius the Great built the greatest palace at Persepolis in the western side. This palace was called the Apadana (the root name for modern "ayvan").[citation needed] The King of Kings used it for official audiences. The work began in 515 BC. His son Xerxes I completed it 30 years later. The palace had a grand hall in the shape of a square, each side 60 m long with seventy-two columns, thirteen of which still stand on the enormous platform. Each column is 19 m high with a square Taurus and plinth. The columns carried the weight of the vast and heavy ceiling. The tops of the columns were made from animal sculptures such as two headed bulls, lions and eagles. The columns were joined to each other with the help of oak and cedar beams, which were brought from Lebanon. The walls were covered with a layer of mud and stucco to a depth of 5 cm, which was used for bonding, and then covered with the greenish stucco which is found throughout the palaces. At the western, northern and eastern sides of the palace there were three rectangular porticos each of which had twelve columns in two rows of six. At the south of the grand hall a series of rooms were built for storage. Two grand Persepolitan stairways were built, symmetrical to each other and connected to the stone foundations. To protect the roof from erosion, vertical drains were built through the brick walls. In the four corners of Apadana, facing outwards, four towers were built. The walls were tiled and decorated with pictures of lions, bulls, and flowers. Darius ordered his name and the details of his empire to be written in gold and silver on plates, which were placed in covered stone boxes in the foundations under the Four Corners of the palace. Two Persepolitan style symmetrical stairways were built on the northern and eastern sides of Apadana to compensate for a difference in level. Two other stairways stood in the middle of the building. The external front views of the palace were embossed with carvings of the Immortals, the Kings' elite guards. The northern stairway was completed during Darius's reign, but the other stairway was completed much later.

Next to the Apadana, second largest building of the Terrace and the final edifices, is the Throne Hall or the Imperial Army's hall of honour (also called the "Hundred-Columns Palace). This 70x70 square meter hall was started by Xerxes and completed by his son Artaxerxes I by the end of the fifth century BC. Its eight stone doorways are decorated on the south and north with reliefs of throne scenes and on the east and west with scenes depicting the king in combat with monsters. Two colossal stone bulls flank the northern portico. The head of one of the bulls now resides in the Oriental Institute in Chicago.[10] In the beginning of Xerxes's reign, the Throne Hall was used mainly for receptions for military commanders and representatives of all the subject nations of the empire. Later the Throne Hall served as an imperial museum.

There were other palaces built. These included the Tachara palace which was built under Darius I, and the Imperial treasury which was started by Darius in 510 BC and finished by Xerxes in 480 BC. The Hadish palace by Xerxes I, occupies the highest level of terrace and stands on the living rock. The Council Hall, the Tryplion Hall, The Palaces of D, G, H, Storerooms, Stables and quarters, Unfinished Gateway and a few Miscellaneous Structures at Persepolis are located near the south-east corner of the Terrace, at the foot of the mountain.

It is commonly accepted that Cyrus the Great was buried at Pasargadae. If it is true that the body of Cambyses II was brought home "to the Persians", his burying-place must be somewhere beside that of his father. Ctesias assumes that it was the custom for a king to prepare his own tomb during his lifetime. Hence the kings buried at Naghsh-e Rustam are probably Darius the Great, Xerxes I, Artaxerxes I and Darius II. Xerxes II, who reigned for a very short time, could scarcely have obtained so splendid a monument, and still less could the usurper Sogdianus (Secydianus). The two completed graves behind Takhti Jamshid would then belong to Artaxerxes II and Artaxerxes III. The unfinished one is perhaps that of Arses of Persia, who reigned at the longest two years, or, if not his, then that of Darius III (Codomannus), who is one of those whose bodies are said to have been brought "to the Persians." Another small group of ruins in the same style is found at the village of Hajjiäbäd, on the Pulwar, a good hour's walk above Takhti Jamshid. These formed a single building, which was still intact 900 years ago, and was used as the mosque of the then-existing city of Istakhr. Cyrus the Great was buried in Pasargadae, which is mentioned by Ctesias as his own city. Since, to judge from the inscriptions, the buildings of Persepolis commenced with Darius I, it was probably under this king, with whom the sceptre passed to a new branch of the royal house, that Persepolis became the capital of Persia proper. As the residence of the rulers of the empire, however, a remote place in a difficult alpine region was far from convenient. The country's true capitals were Susa, Babylon and Ecbatana. This accounts for the fact that the Greeks were not acquainted with the city until Alexander the Great took and plundered it. At that time Alexander burned "the palaces" or "the palace," universally believed now to be the ruins at Takhti Jamshid. From Stolze's investigations it appears that at least one of these, the castle built by Xerxes, bears evident traces of having been destroyed by fire. The locality described by Diodorus after Cleitarchus corresponds in important particulars with Takhti Jamshid, for example, in being supported by the mountain on the east.

(Diod. 17.70.1-73.2) 17.70 (1) Persepolis was the capital of the Persian kingdom. Alexander described it to the Macedonians as the most hateful of the cities of Asia, and gave it over to his soldiers to plunder, all but the palaces. (2) +It was the richest city under the sun and the private houses had been furnished with every sort of wealth over the years. The Macedonians raced into it, slaughtering all the men whom they met and plundering the residences; many of the houses belonged to the common people and were abundantly supplied with furniture and wearing apparel of every kind…. 72 (1) Alexander held games in honour of his victories. He performed costly sacrifices to the gods and entertained his friends bountifully. While they were feasting and the drinking was far advanced, as they began to be drunken a madness took possession of the minds of the intoxicated guests. (2) At this point one of the women present, Thais by name and Attic by origin, said that for Alexander it would be the finest of all his feats in Asia if he joined them in a triumphal procession, set fire to the palaces, and permitted women's hands in a minute to extinguish the famed accomplishments of the Persians. (3) This was said to men who were still young and giddy with wine, and so, as would be expected, someone shouted out to form up and to light torches, and urged all to take vengeance for the destruction of the Greek temples. (4) Others took up the cry and said that this was a deed worthy of Alexander alone. When the king had caught fire at their words, all leaped up from their couches and passed the word along to form a victory procession [epinikion komon] in honour of Dionysius. (5) Promptly many torches were gathered. Female musicians were present at the banquet, so the king led them all out for the komos to the sound of voices and flutes and pipes, Thais the courtesan leading the whole performance. (6) She was the first, after the king, to hurl her blazing torch into the palace. As the others all did the same, immediately the entire palace area was consumed, so great was the conflagration. It was most remarkable that the impious act of Xerxes, king of the Persians, against the acropolis at Athens should have been repaid in kind after many years by one woman, a citizen of the land which had suffered it, and in sport. (Curt. 5.6.1-7.12) 5.6 (1) On the following day the king called together the leaders of his forces and informed them that "no city was more mischievous to the Greeks than the seat of the ancient kings of Persia . . . by its destruction they ought to offer sacrifice to the spirits of their forefathers."… 7 (1) But Alexander's great mental endowments, that noble disposition, in which he surpassed all kings, that intrepidity in encountering dangers, his promptness in forming and carrying out plans, his good faith towards those who submitted to him, merciful treatment of his prisoners, temperance even in lawful and usual pleasures, were sullied by an excessive love of wine. (2) At the very time when his enemy and his rival for a throne was preparing to renew the war, when those whom he had conquered were but lately subdued and were hostile to the new rule, he took part in prolonged banquets at which women were present, not indeed those whom it would be a crime to violate, but, to be sure, harlots who were accustomed to live with armed men with more licence than was fitting. (3) One of these, Thais by name, herself also drunken, declared that the king would win most favour among all the Greeks, if he should order the palace of the Persians to be set on fire; that this was expected by those whose cities the barbarians had destroyed. (4) When a drunken strumpet had given her opinion on a matter of such moment, one or two, themselves also loaded with wine, agreed. The king, too, more greedy for wine than able to carry it, cried: "Why do we not, then, avenge Greece and apply torches to the city?" 5) All had become heated with wine, and so thy arose when drunk to fire the city which they had spared when armed. The king was the first to throw a firebrand upon the palace, then the guests and the servants and courtesans. The palace had been built largely of cedar, which quickly took fire and spread the conflagration widely. (6) When the army, which was encamped not far from the city, saw the fire, thinking it accidental, they rushed to bear aid. (7) But when they came to the vestibule of the palace, they saw the king himself piling on firebrands. Therefore, they left the water which they had brought, and they too began to throw dry wood upon the burning building. (8) Such was the end of the capital of the entire Orient. . . . (10) The Macedonians were ashamed that so renowned a city had been destroyed by their king in a drunken revel; therefore the act was taken as earnest, and they forced themselves to believe that it was right that it should be wiped out in exactly that manner. (Cleitarchus, FGrHist. 137, F. 11 (= Athenaeus 13. 576d-e)) And did not Alexander the Great have with him Thais, the Athenian hetaira? Cleitarchus speaks of her as having been the cause for the burning of the palace at Persepolis. After Alexander's death, this same Thais was married to Ptolemy, the first king of Egypt. There is, however, one formidable difficulty. Diodorus says that the rock at the back of the palace containing the royal sepulchres is so steep that the bodies could be raised to their last resting-place only by mechanical appliances. This is not true of the graves behind Takhte Jamshid, to which, as F. Stolze expressly observes, one can easily ride up. On the other hand, it is strictly true of the graves at Nakshi Rustam. Stolze accordingly started the theory that the royal castle of Persepolis stood close by Nakshi Rustam, and has sunk in course of time to shapeless heaps of earth, under which the remains may be concealed. The vast ruins, however, of Takhti Jamshid, and the terrace constructed with so much labour, can hardly be anything else than the ruins of palaces; as for temples, the Persians had no such thing, at least in the time of Darius and Xerxes. Moreover, Persian tradition at a very remote period knew of only three architectural wonders in that region, which it attributed to the fabulous queen Humgi (Khumái)the grave of Cyrus at Pasargadae, the building at HäjjIãbãd, and those on the great terrace. It is safest therefore to identify these last with the royal palaces destroyed by Alexander. Cleitarchus, who can scarcely have visited the place himself, with his usual recklessness of statement, confounded the tombs behind the palaces with those of Nakshi Rustam; indeed he appears to imagine that all the royal sepulchres were at the same place.

After invading Persia, Alexander the Great sent the main force of his army to Persepolis in the year 330 BC by the Royal Road. Alexander stormed the Persian Gates (in the modern Zagros Mountains), then quickly captured Persepolis before its treasury could be looted. After several months Alexander allowed his troops to loot Persepolis. A fire broke out in the eastern palace of Xerxes and spread to the rest of the city. It is not clear if it was an accident or a deliberate act of revenge for the burning of the Acropolis of Athens during the Second Hellenic-Persian War. Many historians argue that while Alexander's army celebrated with a symposium they decided to take revenge against Persians. In that case it would be a combination of the two. The Book of Arda Wiraz, a Zoroastrian work composed in the 3rd or 4th century CE, also describes archives containing "all the Avesta and Zand, written upon prepared cow-skins, and with gold ink" that were destroyed. Indeed in his The chronology of ancient nations, the native Iranian writer Biruni indicates unavailability of certain native Iranian historiographical sources in post-Achaemenid era especially during Ashkanian and adds "..And more than that. He (Alexander) burned the greatest part of their religious code, he destroyed the wonderful architectural monuments in the mountains of Istakhr, nowadays known as the mosque of Solomon ben David, and delivered them up to the flames. People say that even at the present time the traces of fire are visible in some places

In 316 BC Persepolis was still the capital of Persia as a province of the great Macedonian Empire (see Diod. xix, 21 seq., 46 ; probably after Hieronymus of Cardia, who was living about 316). The city must have gradually declined in the course of time - the lower city at the foot of imperial city might have survived for a longer time[13]; but the ruins of the Achaemenidae remained as a witness to its ancient glory. It is probable that the principal town of the country, or at least of the district, was always in this neighborhood. About 200 BC the city Istakhr (properly Estakhr), five kilometers north of Persepolis, is the seat of the local governors. There the foundations of the second great Persian Empire were laid, and there Istakhr acquired special importance as the center of priestly wisdom and orthodoxy. The Sassanian kings have covered the face of the rocks in this neighborhood, and in part even the Achaemenian ruins, with their sculptures and inscriptions. They must themselves have built largely here, although never on the same scale of magnificence as their ancient predecessors. The Romans knew as little about Istakhr as the Greeks had known about Persepolis—and this despite the fact that for four hundred years the Sassanians maintained relations, friendly or hostile, with the empire. At the time of the Arabian conquest, Istakhr offered a desperate resistance. The city was still a place of considerable importance in the first century of Islam, although its greatness was speedily eclipsed by the new metropolis Shiraz. In the 10th century, Istakhr dwindled to insignificance, as may be seen from the descriptions of Istakhri, a native (c. 950), and of Mukaddasi (c. 985). During the following centuries, Istakhr gradually declined, until, as a city, it ceased to exist. In 1618, García de Silva Figueroa, King Philip III of Spain's ambassador to the court of Shah Abbas, the Safavid monarch, was the first Western traveller to correctly identify the ruins of Takht-e Jamshid as the location of Persepolis. The Dutch traveller Cornelis de Bruijn visited Persepolis in 1704. He was the first westerner who made drawings of Persepolis. The fruitful region was covered with villages till the frightful devastations of the 18th century; and even now it is, comparatively speaking, well cultivated. The "castle of Istakhr" played a conspicuous part several times during the Muslim period as a strong fortress. It was the middlemost and the highest of the three steep crags which rise from the valley of the Kur, at some distance to the west or northwest of Nakshi Rustam. Asian writers[who?] state that one of the Buyid (Buwaihid) sultans in the 10th century of the Flight constructed the great cisterns, which may yet be seen. Amongst others, James Morier and Eugène Flandin have visited them. W. Ouseley points out that this castle was still used in the 16th century, at least as a state prison. But when Pietro della Valle was there in 1621, it was already in ruins.

تخت جمشید، پارسه، پرسپولیس، پرسه پلیس، هزارستون و یا چهل منار که در

شهرستان مرودشت در شمال استان فارس (شمال شرقی شیراز) جای دارد، نام یکی از شهرهای باستانی ایران است که طی سالیان پیوسته، پایتخت باشکوه و تشریفاتی پادشاهی ایران در زمان امپراتوری هخامنشیان بوده‌است. در این شهر باستانی بنایی به نام تخت جمشید وجود دارد که در دوران زمامداری داریوش بزرگ، خشایارشا و اردشیر اول بنا شده‌است و به مدت حدود ۵۰ سال، مرکزی برای برگزاری مراسم آیینی و جشن‌ها به ویژه نوروز بوده‌است. در نخستین روز سال نو گروه‌های زیادی از کشورهای گوناگون به نمایندگی از ساتراپی‌ها یا استانداری‌ها با پیشکش‌هایی متنوع در تخت جمشید جمع می‌شدند و هدایای خود را به شاه پیشکش می‌کردند. بنیانگذار تخت جمشید داریوش بزرگ بود، البته پس از او پسرش خشایارشا و نوه‌اش اردشیر یکم با گسترش این مجموعه به بزرگی آن افزودند. بسیاری از آگاهی‌های موجود که در مورد پیشینه هخامنشیان و فرهنگ آنها در دسترس است به خاطر سنگ‌ نبشته‌‌هایی است که در این کاخ‌‌ها و بر روی دیواره‌ها و لوحه‌ها آن حکاکی شده‌است. باور تاریخدانان بر این است که اسکندر مقدونی سردار یونانی در ۳۳۰ پیش از میلاد، به ایران حمله کرد و تخت جمشید را به آتش کشید و احتمالاً بخش عظیمی از کتابها، فرهنگ و هنر هخامنشی را با اینکار نابود نمود. با این‌حال ویرانه‌های این مکان هنوز هم در شهرستان مرودشت در استان فارس برپا است و باستان شناسان از ویرانه‌های آن نشانه‌های آتش و هجوم را بر آن تأیید می‌کنند.

این مکان از سال ۱۹۷۹ یکی از آثار ثبت شدهٔ ایران در میراث جهانی یونسکو است.

نگاره قدیمی از تخت جمشید نام تخت جمشید در زمان ساخت «پارسَه» به معنای «شهر پارسیان» بود. یونانیان آن را پِرسپولیس (به یونانی یعنی «پارسه‌شهر») خوانده‌اند. در فارسی معاصر این بنا را تخت جمشید یا قصر شاهی جمشید پادشاه اسطوره‌ای ایران می‌نامند.

در شاهنامه فردوسی آمده‌است:

جمشید پادشاهی عادل و زیبارو بود که نوروز را بر پا داشت و هفتصد سال بر ایران پادشاهی کرد. اورنگ یا تخت شاهی او چنان بزرگ بود که دیوان به دوش می‌کشیدند. صدها سال پس از حمله اسکندر و اعراب و در زمانی که یاد و خاطره پادشاهان هخامنشی فراموش شده بود، مردمی که از نزدیکی خرابه‌های پارسه عبور می‌کردند، تصاویر حکاکی شدهٔ تخت شاهی را می‌دیدند که روی دست مردم بلند شده‌است و از آنجا که نمی‌توانستند خط میخی کتیبه‌های حک شده روی سنگ‌ها را بخوانند، می‌پنداشتند که این همان اورنگ جمشید است که فردوسی در شاهنامه خود از آن یاد کرده‌است. به همین خاطر نام این مکان را تخت جمشید نهادند. بعدها که باستان‌شناسان توانستند خط میخی کتیبه را ترجمه کنند، متوجه شدند که نام اصلی آن پارسه بوده‌است.[۳] در دوره اسلامی این مکان را محترم شمرده و آن را هزار ستون و چهل منار می‌نامیدند و با شخصیت‌هایی چون سلیمان نبی و جمشید ربطش می‌دادند. نام مشهور غربی این محل یعنی پِرسِه پلیس ریشه غریبی دارد. در زبان یونانی، پِرسِه پلیس و یا به صورت شاعرانه آن پِرسِپ تولیس (Perseptolis) لقبی است برای آتنه الهه خرد، صنعت و جنگ که ویران‌کنندهٔ شهرها معنی می‌دهد. این لقب را آشیل، شاعر یونانی سده پنجم پیش از زادروز، به حالت تجنیس و بازی با لغات، در مورد شهر پارسیان به کار برده‌است.[۱۰]

سازه و موقعیت مکانی تخت جمشید

پلکان ورودی تخت جمشید پلکان شمالی پلکان شرقی آرامگاه اردشیر سوم باروها دروازه کشورها خیابان سپاهیان دروازه ناتمام آپادانا کاخ صدستون کاخ سه‌در کاخ تچر کاخ هدیش خزانه شاهی کاخ ملکه و موزه پادگان ۳۲ ستون کاخ ج کاخ ه کاخ د تخت جمشید در مرکز استان فارس، ۱۰ کیلومتری شمال مرودشت و در ۵۷ کیلومتری شیراز قرار دارد. ارتفاع از سطح دریا تخت جمشید ۱۷۷۰ متر می‌باشد. طرف شرقی این مجموعه کاخ‌ها بر روی کوه رحمت و سه طرف دیگر در درون جلگه مرودشت پیش رفته‌است.[۱۱] تخت جمشید بر روی صفّه یا سکوی سنگی که ارتفاع آن بین ۸ تا ۱۸ متر بالاتر از سطح جلگهٔ مردوشت است، واقع شده‌است. ابعاد تخت جمشید ۴۵۵ متر (جبهه غربی)، ۳۰۰ متر (جبهه شمالی)، ۴۳۰ متر (جبهه شرقی)، ۳۹۰ متر (جبهه جنوبی) می‌باشد. همچنین طول تخت جمشید برابر با طول آکروپولیس در آتن است، اما عرض آن چهار تا پنج برابر آکروپولیس است.[۱۲][۱۳]

کتیبه بزرگ داریوش بزرگ بر دیوار جبهه جنوبی تخت جمشید، آشکارا گواهی می‌دهد که در این مکان هیچ بنایی از قبل وجود نداشته‌است.[۱۴] وسعت کامل کاخ‌های تخت جمشید ۱۲۵ هزار متر مربع است[۱۱][۱۵]

سنگ بنای نخستین

پلان و جزئیات ستون‌های تخت جمشید قدیمی‌ترین بخش تخت جمشید بر پایهٔ یافته‌های باستان‌شناسی مربوط به سال ۵۱۸ پیش از میلاد[۱۱] است.[۱۶] آنگونه که در منابع متعدد و گوناگون تاریخی آمده‌است ساخت تخت جمشید در حدود ۲۵ قرن پیش در دامنه غربی کوه رحمت یا میترا یا مهر و در زمان داریوش بزرگ آغاز گردید و سپس توسط جانشینان وی با تغییراتی در بنای اولیه آن ادامه یافت. بر اساس خشت‌نوشته‌های کشف شده در تخت جمشید در ساخت این بنای با شکوه معماران، هنرمندان، استادکاران، کارگران، زنان و مردان بی‌شماری شرکت داشتند که علاوه بر دریافت حقوق از مزایای بیمهٔ کارگری نیز استفاده می‌کردند. ساخت این مجموعهٔ بزرگ و زیبا بنا به روایتی ۱۲۰ سال به طول انجامید.[۳]

یکی از هنرهای معماری در تخت جمشید این است که نسبت ارتفاع سر درها به عرض آنها و همین طور نسبت ارتفاع ستون‌ها به فاصلهٔ بین دو ستون نسبت طلایی است. نسبت طلایی نسبت مهمی در هندسه است که در طبیعت وجود دارد. این نشانگر هنر ابرانیان باستان در معماری است.[۳]

پژوهش‌های باستان‌شناسی

اولین کاوش‌های علمی در تخت جمشید توسط ارنست امیل هرتزفلد آلمانی در ۱۹۳۱ صورت گرفت. وی توسط مؤسسه خاورشناسی دانشگاه شیکاگو فرستاده شده بود. یافته‌های وی هنوز در این مؤسسه نگه‌داری می‌شوند. هرتزفلد معتقد بود دلیل ساخت تخت جمشید نیاز به جوی شاهانه و باشکوه٬ ، نمادی برای امپراتوری پارس و مکانی برای جشن گرفتن وقایع خاص به خصوص نوروز بوده‌است.به دلایل تاریخی تخت جمشید در جایی که امپراتوری پارس پایه گذاشته شده بود ساخته شده‌است. هر چند در آن زمان مرکز امپراتوری نبوده‌است.

معماری تخت جمشید به دلیل استفاده از ستون‌های چوبی مورد توجه قرار گرفته‌است.معماران تخت جمشید فقط زمانی از سنگ استفاده کرده‌اند که بزرگترین سرو‌های لبنان یا ساج‌های هند اندازه‌های لازم برای تحمل سقف را نداشته‌اند.[۱۸] در حالی که ته ستون‌ها و سر ستون‌ها از سنگ بوده‌اند.[۳]


معماران و هنرمندان معماران، هنرمندان و متخصصان در ساخت تخت جمشید از ملل مختلف زیر نفوذ شاهان هخامنشیان مانند آشوریان، مصریان، اوراتوئیان، بابلیان، لودیان، ایونیان، هندوان، سکائیان و غیره تشکیل می‌شدند.[۱۹]

معماری حرفه‌ای در گذر زمان تعدادی از ستون‌های دروازه کاخ صد ستون در تخت جمشید حوادثی مثل زلزله را پشت سر گذاشته و سر پا مانده‌اند. آن‌ها در نگاه اول یکپارچه به نظر می‌رسند اما در حقیقت تکه تکه هستند و روی هم سوار شده‌اند. راز پایداری آن‌ها مقابل زمین لرزه در محل اتصال این تکه‌هاست، جایی که دو تکه ستون به وسیله سرب مذاب به هم متصل شده‌اند. این سرب علاوه بر محکم کردن اتصال دو تکه ستون، نقش مهمی برای مقاومت سازه در مقابل زمین لرزه داشته‌است. سرب فلز چکش خوار و نرمی است که هنگام بروز زمین لرزه از خودش واکنش نشان داده و خرد نمی‌شود، این همان نقشی است که در ساختمان‌های امروزی و مدرن بر عهده فنر لای ستون‌ها گذاشته می‌شود.[۲۰]

آرایش نقوش معماران و هنرمندانی که در ساخت تخت جمشید نقش داشتند، نقش‌ها را از سه طریق می‌آراستند. یکی چسباندن فلزهای گران‌بها به صورت رویهٔ تاج، گوشوار، طوق، یاره و نظایر آن به اصل نقش و توسط سوراخ‌هایی که در دو طرف شی مورد نظر برای گوهرنشانی می‌کندند. دوم نگاریدن و نقر کردن تزئینات اصلی لباس، تاج و کلاه با سوزن، به نحوی بسیار ظریف که نمونهٔ آن بر درگاه‌های کاخ داریوش (تچر) و حرمسرا وجود دارد. سوم رنگ‌آمیزی، که نمونه‌هایی از آن در کاخ سه دری و صد ستون موجود است.[۲۱]

سنجش درازا و شمارگان نوشتار اصلی: سنجش درازا و شمارگان در معماری تخت جمشید

عکسی از ارنست امیل هرتزفلد در تخت جمشید پژوهش‌های کرفتر، نیلندر، ا. هسه، خانم و آقای تیلیا و مایکل رف، مقیاس‌های طولی در تخت جمشید را روشن کرده‌است. کوچکترین واحد اندازه‌گیری یک انگشت بوده‌است که با مقیاس امروزی ۲۲ میلی‌متر می‌شود. واحدهای دیگر عبارت بودند از:

کف یا قبضه برابر ۴ انگشت یا ۸۷ میلی‌متر گام تخت جمشیدی برابر ۱۶ انگشت یا ۳۴۷ تا ۳۴۸ میلی‌متر ارش (گز) برابر ۲۴ انگشت یا ۵۲۱ تا ۵۲۲ میلی‌متر بهترین مورد برای بررسی از مقیاس گام تخت جمشیدی، پلکان شرقی آپادانا است که در یک نظر رابطه منطقی طول و عرض قسمت‌های آن بدین صورت مشخص می‌شود: جبههٔ پلکان را به طور کلی به قسمت شمالی (سان سربازان و بزرگان)، مرکزی (مهتابی جلو) و جنوبی (سان هدیه‌آوران) می‌توان تقسیم کرد. هر یک از آنها ۷۸ گام طول و ۹ گام بلندی دارد. قسمت میانی مهتابی جلو، ۹ گام بلندی و دو برابر آن طول دارد و دو شیب پلکان‌های متقارن آن هر یک قاعده‌ای به طول ۳۰ گام دارند. از لبهٔ مهتابی جلویی تا آغاز شیب هر یک از پلکان‌های متقارن مهتابی عقبی، درست ۷۸ گام می‌شود و در همه این اعداد ضریبی از عدد ۳ را که در ایران باستان مقدس بوده‌است، می‌یابیم. اعداد ۳، ۷ و ۹ اعدادی مقدس دانسته می‌شده‌اند و بررسی این نگاره موارد زیر را در تخت جمشید ثابت کرده‌است: آپادانا در مجموع ۷۲ ستون دارد که برابر ۷۲ فصل یسنای اوستا ۷۲ رشته کشتی (کستی) است که ایرانیان باستان به کمر می‌بسته‌اند. بر نقوش بارعام کاخ صد ستون و نقش‌نمای آرامگاه‌ها، پادشاه و شش تن از یارانش را نشان داده‌اند که درست مانند قرار گرفتن اهورامزدا در میان شش فرشته بزرگ در باور ایرانیان باستان است و تأییدکننده زرتشتی بودن هخامنشی‌ها است. پلکان بزرگ شمال‌غربی ۱۱۱ پله (یعنی سه بار عدد یک) دارد که حاصل ضرب ۳۷ در عدد ۳ است و شمار منزل‌های راه‌شاهی از شوش تا سارد هم درست ۱۱۱ بوده‌است.[۲۲]

پلکان‌های ورودی سکو و دروازهٔ ملل نوشتار اصلی: کاخ دروازه کشورها ورود سکو، دو پلکان است که روبروی یکدیگر و در بخش شمال غربی مجموعه قرار دارند که همچون دستانی است که آرنج خویش را خم کرده و بر آن است تا مشتاقان خود را از زمین بلند یکند و در سینهٔ خود جای دهد. این پلکان‌ها از هر طرف ۱۱۱ پله‌ٔ پهن و کوتاه(به ارتفاع ۱۰ سانتیمتر) دارند. بر خلاف عقیدهٔ بسیاری از مورخین که مدعی بودند ارتفاع کم پله‌ها به خاطر این بوده که اسب‌ها نیز بتوانند از پله‌ها بالا بروند، پله‌ها را کوتاهتر از معمول ساخته‌اند تا راحتی و ابهت میهمانان (که تصاویرشان با لباسهای فاخر و بلند بر دیوارهای تخت جمشید نقش بسته) هنگام بالا رفتن حفظ شود. بالای پلکان‌ها، بنای ورودی تخت جمشید، دروازه بزرگ یا دروازهٔ خشایارشا یا دروازه ملل، قرار گرفته‌است. ارتفاع این بنا ۱۰ متر است. این بنا یک ورودی اصلی و دو خروجی داشته‌است که امروزه بقایای دروازه‌های آن برجاست. بر دروازهٔ غربی و شرقی طرح مردان بالدار و بر و طرح دو گاو سنگی با سر انسانی حجاری شده‌است. این دروازه‌ها در قسمت فوقانی با شش کتیبهٔ میخی تزیین یافته‌اند. این کتیبه‌ها پس از ذکر نام اهورامزدا به اختصار بیان می‌کند که: «هر چه بدیده زیباست، به خواست اورمزد انجام پذیرفته‌است.»[۲۳]

دو دروازه خروجی یکی رو به جنوب و دیگری رو به شرق قرار دارند و دروازه جنوبی رو به کاخ آپادانا، یا کاخ بزرگ بار، دارد.

کاخ دروازه کشورها

پلکان ورودی تخت جمشید

نمای ورودی تخت جمشید پلکان‌های کاخ آپادانا

جزئیات حجاری‌های پلکان روبه‌شمال کاخ آپادانا که نظامیان هخامنشی را نمایش می‌دهد. کاخ آپادانا در شمال و شرق دارای دو مجموعه پلکان است. پلکان‌های شرقی این کاخ که از دو پلکان - یکی رو به شمال و یکی رو به جنوب - تشکیل شده‌اند، نقوش حجاری‌شده‌ای را در دیوار کنارهٔ خود دارند. پلکان رو به شمال نقش‌هایی از فرماندهان عالی‌رتبهٔ نظامی مادی و پارسی دارد در حالی که گل‌های نیلوفر آبی را در دست دارند، حجاری شده‌است. [۲۴] در جلوی فرماندهان نظامی افراد گارد جاویدان در حال ادای احترام دیده می‌شوند. در ردیف فوقانی همین دیواره، نقش افرادی در حالی که هدایایی به همراه دارند و به کاخ نزدیک می‌شوند، دیده می‌شود. [۲۴]

بر دیوارهٔ پلکان رو به جنوب تصاویری از نمایندگان کشورهای مختلف به همراه هدایایی که در دست دارند دیده می‌شود. هر بخش از این حجاری اختصاص به یکی از ملل دارد که در شکل زیر مشخص شده‌اند:

۱- مادی‌ها ۲- ایلامی‌ها ۳- پارت‌ها ۴- سغدی‌ها ۵- مصری‌ها ۶- باختری‌ها ۷- اهالی سیستان ۸- اهالی ارمنستان ۹- بابلی‌ها ۱۰- اهالی کلیکیه ۱۱- سکاهای کلاه‌تیزخود ۱۲- ایونی‌ها ۱۳- اهالی سمرقند ۱۴- فنیقی‌ها ۱۵- اهالی کاپادوکیه ۱۶- اهالی لیدی ۱۷- اراخوزی‌ها ۱۸- هندی‌ها ۱۹- اهالی مقدونیه ۲۰- اعراب ۲۱- آشوری‌ها ۲۲- لیبی‌ها ۲۳- اهالی حبشه[۲۴] کاخ‌ها و ساختمان‌ها

بازمانده‌های کاخ آپادانا

کاخ تچر

نمای جنوبی کاخ تچر

کاخ صد ستون کاخ آپادانا نوشتار اصلی: کاخ آپادانای تخت‌جمشید

سنگ‌نگاره هدیه‌آوران لودیه‌ای که در حال حمل پیشکش‌های خود برای پادشاه هخامنشی هستند. این سنگ‌نگاره در یکی از پلکان‌های کاخ آپادانای تخت جمشید سنگ‌تراشی شده‌است. کاخ آپادانا از قدیمی‌ترین کاخ‌های تخت جمشید است. این کاخ که به فرمان داریوش بزرگ بنا شده‌است، برای برگزاری جشن‌های نوروزی و پذیرش نمایندگان کشورهای وابسته به حضور پادشاه استفاده می‌شده‌است. این کاخ توسط پلکانی در قسمت جنوب غربی آن به «کاخ تچرا» یا «کاخ آینه» ارتباط می‌یابد. کاخ آپادانا از ۷۲ ستون تشکیل شده‌است که در حال حاضر ۱۴ ستون آن پابرجاست ته ستونهای ایوان کاخ گرد ولی ته ستونهای داخل کاخ مربع شکل است.[۲۴]

کاخ تچر نوشتار اصلی: کاخ تچر تچر یا تچرا به معنای خانه زمستانی است. این کاخ نیز به فرمان داریوش کبیر بنا شده و کاخ اختصاصی وی بوده‌است. روی کتیبه‌ای آمده: «من داریوش این تچر را ساختم.» این کاخ یک موزه خط به شمار می‌رود از پارسی باستان گرفته در این کاخ کتیبه وجود دارد تا خطوط پهلوی بالای ستون‌ها از نمای جلویی‌های مصری استفاده شده‌است. قسمت اصلی کاخ توسط داریوش بزرگ و ایوان و پلکان سنگی جنوبی توسط خشایارشا و پلکان سنگی غربی توسط اردشیر دوم بنا شده‌است.[۲۴]

کاخ هدیش نوشتار اصلی: کاخ هدیش این کاخ که کاخ خصوصی خشایارشا بوده‌است در مرتفع‌ترین قسمت صفهٔ تخت جمشید قرار دارد. این کاخ از طریق دو مجموعه پلکان به کاخ ملکه ارتباط دارد. احتمال می‌رود آتش سوزی از این مکان شروع شده باشد به خاطر نفرتی که آتنی‌ها از خشایارشا داشتند به خاطر به آتش کشیده شدن آتن به دست وی. رنگ زرد سنگ‌ها نشان دهنده تمام شدن آب درون سنگ‌ها به خاطر حرارت است. اینجا مکان کوچکی بوده ۶*۶ ستون قرار داشته‌است. به خاطر ویرانی شدید اطلاعات زیادی در مورد این کاخ در دسترس نیست خیلی‌ها از اینجا به عنوان کاخ مرموز نام برده‌اند. هدیش به معنای جای بلند است و چون خشایارشا نام زن دوم او هدیش بوده‌است نام کاخ خود را هدیش می‌گذارد این کاخ در جنوبی‌ترین قسمت صفه قرار دارد و قسمت‌های زیادی از کف از خود کوه‌است.[۲۴]

کاخ ملکه این کاخ توسط خشایارشا ساخته شده‌است و به نسبت سایر بناها در ارتفاع پایین‌تری قرار گرفته‌است. بخشی از این کاخ در سال ۱۹۳۱ توسط شرق‌شناس مشهور، پروفسور ارنست امیل هرتزفلد، خاکبرداری و از نو تجدیدبنا شد و امروزه به عنوان موزه و ادارهٔ مرکزی تأسیسات تخت جمشید مورد استفاده قرار گرفته‌است.[۲۴]

کاخ ه نوشتار اصلی: کاخ ه کاخ ه یا کاخ اچ یکی از کاخ‌های تخت جمشید است که در جنوب‌غربی تخت‌گاه و در غرب کاخ هدیش قرار گرفته‌است. پلکان منقوشی که از دو جانب به این کاخ راهبر است، اکنون حالتی نیمه ویران دارد. پلکان اصلی به گواهی قطعه مکتوبی که از آن به جای مانده، به بنایی تعلق دارد که خشایارشا آغاز و اردشیر یکم آن را تمام کرده‌است.[۲۴]

کاخ سه‌در نوشتار اصلی: کاخ سه‌در کاخ سه‌در، تالار شورا، دروازه شاهان، سه‌دروازه، سه دری یا کاخ مرکزی، در مرکز کوشک شاهی تخت‌جمشید قرار دارد. این کاخ توسط سه درگاه و چند راهرو به کاخ‌های دیگر راه می‌یابد و از این جهت آن را کاخ مرکزی و یا سه دری نیز می‌خوانند. چون بر پلکان‌های این کاخ، نجیب‌زادگان پارسی را نقش کرده‌اند که به حالتی دوستانه و غیر رسمی، برای ملاقات فرمانروا می‌روند و نیز به سبب نوع کاربری و موقعیت کاخ، گاهی آن را تالار شورا نیز نامیده‌اند. پیشتر بنای این کاخ را به داریوش بزرگ نسبت می‌دادند، اما دلایلی در درست است که ساخت کامل آن به وسیله اردشیر یکم صورت گرفته بوده‌است.

کاخ صدستون وسعت این کاخ در حدود ۴۶۰۰۰ فوت مربع (حدود ۴۳۰۰ متر مربع) است و سقف آن به‌وسیلهٔ صد ستون که هر کدام ۱۴ متر ارتفاع داشته‌اند، بالا نگه داشته می‌شده‌است. [۲۴]

کاخ شورا به این مکان کاخ شورا یا تالار مرکزی می‌گویند. احتمالاً شاه در اینجا با بزرگان به بحث و مشورت می‌پرداخته‌است. با توجه به نقوش حجاری شده، از یکی از دروازه‌ها شاه وارد می‌شده و از دو دروازه دیگر خارج می‌شده‌است. به این دلیل به این جا کاخ شورا می‌گویند که در اینجا دو سرستون انسان وجود داشته که جاهای دیگری نیست و سر انسان سمبل تفکر است.[۲۴]

آرامگاه‌های شاهنشاهان

آرامگاه اردشیر سوم در ضلع شرقی تخت جمشید

درون آرامگاه اردشیر سوم در فاصله ۶ و نیم کیلومتری از تخت جمشید نقش رستم قرار دارد. در نقش رستم آرامگاهای شاهنشاهانی مانند داریوش بزرگ ٫ خشایارشا ٫ اردشیر یکم و داریوش دوم واقع است. آرامگاه پنجمی هم هست که نیمه کاره باقی مانده و احتمالاً متعلق به داریوش سوم است.[۲۴]

ساختمان خزانهٔ شاهنشاهی این مجموعه مشتمل بر یک تالار ۹۹ ستونی، یک تالار صد ستونی، تعدادی سالن، اتاق و دو حیاط خلوت است. مجموعه ساختمان‌های خزانه توسط حصاری ضخیم و خیابانی پهن از مابقی قسمت‌ها جدا می‌شده‌است. بر اساس روایت مورخین یونان باستان پس از سقوط تخت جمشید اسکندر طلا، نقره و اشیای قیمتی خزانه تخت جمشید را که بزرگترین خزانه هخامنشیان بوده‌است با سه هزار شتر و تعداد زیادی اسب و قاطر به محل دیگری انتقال داده‌است. خزانه به فرمان داریوش بزرگ بنا شد و خشایارشا در آن اصلاحاتی به عمل آورده‌است. اکثر ظروف، مجسمه‌ها و به خصوص هشت لوح سنگی معروف خشایارشا از این محل به دست آمده‌است. در حفاری‌های علمی گذشته در این محل نیز تعداد زیادی الواح گلی به خط میخی و زبان عیلامی مربوط به دستمزد کارگران به دست آمده‌است. مجلس بار عام شاهی که در همین محل کشف شده، خشایارشا (نه داریوش بزرگ که پیشتر می‌پنداشتند) را نشان می‌دهد که با لباس تمام رسمی بر تخت نشسته‌است. عصای شاهی را در دست راست و گل نیلوفر آبی (لوتوس) را که نشانهٔ شاهان هخامنشی است به دست چپ گرفته‌است. پشت سر شاه ولیعهد با گل نیلوفر آبی در دست چپ ایستاده و دست راست خود را باحالت احترام بالا نگاه داشته‌است. سپس یکی از خواجگان دربار و بعد از او اسلحه‌دار شاه ایستاده‌اند. در مقابل شاه دو عودسوز قرار دارند و رییس تشریفات به حالت احترام گزارش می‌دهد. مراسم زیر یک شادروان (چادر سلطنتی) انجام می‌گرفته که در اطراف آن چهار نگهبان حضور دارند. بر اساس تحقیقات به عمل آمده جایگاه اصلی این نقش، بخش مرکزی پلکان آپادانا بوده‌است

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (280)

vinc107 on November 2, 2012


= Cinzia Anzalone = on November 2, 2012

Excellent photography! Really interesting. Like.

Fallingwater on November 3, 2012

An amazing, powerful image! -Fallingwater

Mariusz Banaszczyk on November 3, 2012

Super !

Mohsen Torabi on November 3, 2012


Joaquim Sierra on November 3, 2012

Great picture and amazing constructions, congratulations. Best regards from Catalonia, Joaquim

I like + Favorite

Søren Terp on November 5, 2012

Wonderful antique remnants - like and YS!

Brijales -NO Views- on December 4, 2012

Persépolis (persa antiguo تخت جمشید Parsa, Takht-e Jamshid o Minar Chehel) fue la capital ceremonial del Imperio Aqueménida (ca. 550-330 aC). Persépolis se encuentra a 70 km al noreste de la moderna ciudad de Shiraz, en la provincia de Fars de Irán moderno. En persa contemporáneo, el sitio es conocido como Takht-e Jamshid (trono de Jamshid). Los primeros restos de Persépolis fecha de alrededor de 515 aC. Para los antiguos persas, la ciudad era conocida como Parsa, que significa "la ciudad de los persas". Persépolis es una transliteración del griego πόλις Πέρσης (Perses polis: "persa ciudad"). La UNESCO declaró la ciudadela de Persépolis Patrimonio de la Humanidad en 1979

La evidencia arqueológica muestra que los primeros restos de Persépolis fecha de alrededor de 515 AC. André Godard, el arqueólogo francés que excavó Persépolis a principios de 1930, creyó que se trataba de Ciro el Grande (Kurosh) que eligió el sitio de Persépolis, sino que se trataba de Darío el Grande (Daryush) que construyó la terraza y los grandes palacios. Darío ordenó la construcción del Palacio Apadana y la Sala del Consejo (el Tripylon o sala de tres cerrada), el principal tesoro imperial y sus alrededores. Estos se completaron durante el reinado de su hijo, el rey Jerjes el Grande (Khashayar). Además de la construcción de los edificios en la terraza continuó hasta la caída de la dinastía aqueménida

Odorico de Pordenone pasa a través de Persépolis c.1320 en su camino a China. En 1474, Giosafat Barbaro visitó las ruinas de Persépolis, que él erróneamente pensaba que eran de origen judío. [3] Antonio de Gouveia de Portugal escribió sobre inscripciones cuneiformes tras su visita en 1602. Su primer informe escrito sobre Persia, la Jornada, se publicó en 1606. A lo largo de la década de 1800 y principios de 1900, una variedad de excavación aficionado produjo en el lugar, en algunos casos a gran escala. [4] Las primeras excavaciones científicas en Persépolis se llevaron a cabo por Ernst Herzfeld y Schmidt Erich representación del Instituto Oriental de la Universidad de Chicago. Ellos realizaron excavaciones durante ocho temporadas a partir de 1930 e incluyó otros sitios cercanos. [5] [6] [7] [8] [9] Herzfeld cree que las razones detrás de la construcción de Persépolis fueron la necesidad de un ambiente majestuoso, un símbolo para su imperio, y para celebrar eventos especiales, especialmente el "Nowruz". Por razones históricas, Persépolis fue construida en la dinastía aqueménida fue fundada, a pesar de que no era el centro del imperio en ese momento. Persepolitan arquitectura se caracteriza por el uso de columnas de madera. Arquitectos recurrieron a la piedra más grande sólo cuando los cedros del Líbano o los árboles de teca de la India no cumplía con los tamaños requeridos. Bases de columnas y capiteles eran de piedra, incluso en los ejes de madera, pero la existencia de capitales de madera es probable. Los edificios de Persépolis incluyen tres grupos generales: cuarteles militares, la tesorería y las salas de recepción y casas ocasionales para el Rey. Estructuras destaca, la gran escalera, la puerta de las naciones (Jerjes el Grande), el Palacio Apadana de Darío, la Sala de las Cien Columnas, el Salón Tripylon y Tachara Palacio de Darío, el Palacio Hadish de Jerjes, el palacio de Artajerjes III , el Tesoro Imperial, las Caballerizas Reales y la Casa Carro.

Persépolis es cerca de la pequeña Pulwar río, que desemboca en el río Kur (Cyrus / Kuroush). El sitio incluye una terraza de 125.000 metros cuadrados, en parte artificialmente construido y en parte cortada de una montaña, con su lado este se inclina en Kuh-e Rahmet ("La Montaña de la Misericordia"). Los otros tres lados están formados por paredes de retención, que varían en altura con la pendiente del terreno. De 5 a 13 metros en el lado oeste de una escalera doble, se inclina suavemente hacia arriba. Para crear la terraza nivel, las depresiones se llenaron con las rocas del suelo y pesado, que se unen entre sí con clips metálicos. Alrededor de 518 aC, la construcción de una amplia escalinata se inició. La escalera fue planeada para ser la entrada principal a la terraza de 20 metros sobre el suelo. La escalera doble, conocida como la escalera Persepolitan, fue construido en forma simétrica en el lado occidental de la Gran Muralla. Los 111 escalones eran 6,9 metros de ancho, con huellas de 31 centímetros y se eleva de 10 centímetros. En un principio, los pasos se cree que han sido construidos de manera que para los nobles y la realeza a subir a caballo. Las nuevas teorías sugieren que las bandas superficial permite dignatarios visitantes para mantener una apariencia regia durante el ascenso. La parte superior de las escaleras condujo a un pequeño patio en la parte norte-oriental de la terraza, frente a la Puerta de las Naciones. Gris piedra caliza fue el principal material de construcción utilizado en Persépolis. Después de roca natural había sido nivelado y rellenado de las depresiones, la terraza estaba preparado. Túneles principales para aguas residuales fueron excavados bajo tierra a través de la roca. Un gran tanque elevado de almacenamiento de agua fue tallada al pie oriental de la montaña. Profesor Olmstead sugirió la cisterna se construyó al mismo tiempo que la construcción de las torres comenzó. El plan desigual de la fundación de la terraza se comportaba como un castillo, cuyas paredes en ángulo permitido a sus defensores a dirigirse a cualquier sección del frente externo. Diodoro escribe que Persépolis tenía tres paredes con murallas, que todos tenían torres para proporcionar espacio de protección para el personal de defensa. El primer muro fue de 7 metros de altura, los medidores de segunda, 14 y la tercera pared, que abarcaba los cuatro costados, tenía 27 metros de altura, aunque hay presencia del muro existente en los tiempos modernos.

Ruinas de una serie de edificios colosales existen en la terraza. Todos están construidos de mármol gris oscuro. Quince de sus pilares estar intacto. Más tres pilares han sido re-erigida desde 1970. Varios de los edificios nunca se terminaron. F. Stolze ha demostrado que algunos de basura de albañil permanece. Estas ruinas, por lo cual se puede minar el nombre Chehel ("las columnas de cuarenta o minaretes") remonta al siglo 13, ahora se conocen como Takht-e Jamshid - تخت جمشید ("el trono de Jamshid"). Desde la época de Pietro della Valle, ha sido indiscutible que representan el Persépolis capturado y destruido en parte por Alejandro Magno (persa: Sekendar / árabe: Al-Eskender). Detrás de Takht-e Jamshid tres sepulturas excavadas en la roca en la ladera. Las fachadas, una de ellas es incompleta, están ricamente decoradas con relieves. Acerca NNE 13 km, en el lado opuesto de la Pulwar, se eleva una pared perpendicular de roca, en el que cuatro tumbas similares se cortan a una altura considerable desde el fondo del valle. Los persas modernos llaman a este lugar Naqsh-e Rustam - نقش رستم (que significa "la imagen de Rostam"), de los relieves sasánidas debajo de la apertura, que se necesita para ser una representación del héroe mítico Rostam. De ello puede deducirse a partir de las esculturas que los ocupantes de estos siete tumbas eran reyes. Una inscripción en una de las tumbas declara que es el de Hystaspis Darío, de quien Ctesias relata que su tumba estaba en la cara de una roca, y sólo se podía llegar por el uso de cuerdas. Ctesias menciona además, con respecto a una serie de reyes persas, ya sea que sus restos fueron llevados "a los persas", o que murieron allí.

La Puerta de las Naciones, en referencia a los temas del imperio, consistía en una gran sala que era un cuadrado de aproximadamente 25 metros (82 pies) de longitud, con cuatro columnas y su entrada en el Muro de los Lamentos. Había dos puertas, una al sur, que abrió sus puertas al patio Apadana y la otra daba a un largo camino hacia el este. Dispositivos pivotantes se encuentran en las esquinas interiores de las puertas indican que había dos puertas de hojas, probablemente de madera y cubiertos con láminas de metal adornado. Un par de Lamassus, los toros con las cabezas de los hombres con barba, de pie en el umbral occidental. Otro par, con alas y una cabeza Persa (Gopät-Shah), se encuentra en la entrada del este, para reflejar el poder del Imperio. Nombre de Jerjes fue escrita en tres idiomas y grabado en las entradas, informando a todos que él ordenó que se construyó.

Darío el Grande construyó el mayor palacio de Persépolis, en el lado occidental. Este palacio fue llamado el Apadana (el nombre de la raíz de la moderna "ayvan"). [Cita requerida] El Rey de Reyes lo utilizó para las audiencias oficiales. El trabajo comenzó en el año 515 antes de Cristo. Su hijo Jerjes I que completó 30 años después. El palacio tenía una gran sala en la forma de un cuadrado, cada lado 60 m de largo con setenta y dos columnas, trece de los cuales siguen en pie en la plataforma enorme. Cada columna es de 19 m de altura con un zócalo cuadrado y Tauro. Las columnas llevó el peso del techo vasta y pesada. La parte superior de las columnas estaban hechas de esculturas de animales tales como dos toros con cabeza, leones y águilas. Las columnas se unen entre sí con la ayuda de roble y vigas de cedro, que fueron traídas desde el Líbano. Las paredes estaban cubiertas con una capa de barro y estuco a una profundidad de 5 cm, que fue utilizado para el enlace, y luego se cubre con el estuco verdoso que se encuentra a lo largo de los palacios. A los lados del oeste, el norte y el este del palacio había tres pórticos rectangulares cada uno de los cuales tenía doce columnas en dos filas de seis. En el sur de la gran sala una serie de habitaciones fueron construidas para el almacenamiento. Dos grandes escaleras Persepolitan fueron construidos, simétricas entre sí y conectadas a los cimientos de piedra. Para proteger el techo de la erosión, drenajes verticales fueron construidas a través de las paredes de ladrillo. En las cuatro esquinas de Apadana, mirando hacia fuera, cuatro torres fueron construidas. Las paredes estaban decoradas con azulejos y con imágenes de leones, toros, y las flores. Darío ordenó a su nombre y los detalles de su imperio a ser escrito en oro y plata en placas, que fueron colocados en cajas de piedra cubiertas en las bases en las cuatro esquinas del palacio. Dos escaleras simétricas Persepolitan estilo fueron construidos en los lados norte y este de Apadana para compensar la diferencia de nivel. Dos otras escaleras de pie en el centro del edificio. Las vistas frontales externos del palacio estaban en relieve con las tallas de los Inmortales, los guardias de los Kings de élite. La escalinata norte se completó durante el reinado de Darío, pero la otra escalera se terminó mucho después.

Al lado de la Apadana, segundo edificio más grande de la terraza y los edificios finales, es la Sala del Trono o sala del Ejército Imperial de honor (también llamado "Cien Columnas Palace). Este 70x70 metros cuadrados sala fue iniciado por Jerjes y completado por su hijo Artajerjes I a finales del siglo V a. Sus ocho portadas de piedra están decoradas al sur y al norte con relieves de escenas trono y al este y al oeste, con escenas que representan al rey en combate con los monstruos. Two piedra colosal flanco toros el pórtico norte. La cabeza de uno de los toros ahora reside en el Oriental Institute de Chicago. [10] En el principio del reinado de Jerjes, el Salón del Trono se utiliza principalmente para las recepciones de los comandantes militares y representantes de todas las naciones sometidas de la imperio. Posteriormente la Sala del Trono sirve como un museo imperial.

Había otros palacios construidos. Estos incluían el palacio Tachara que fue construido bajo Darío I, y el Tesoro Imperial que fue iniciado por Darío en 510 aC y terminado por Jerjes en el año 480 antes de Cristo. El palacio Hadish por Jerjes I, ocupa el más alto nivel de la terraza y se encuentra en la roca viva. La Sala del Consejo, la Sala Tryplion, los palacios de D, G, H, almacenes, establos y cuartos, Gateway y un Unfinished Estructuras Diversas algunos de Persépolis se encuentra cerca de la esquina sur-este de la terraza, al pie de la montaña .

Es comúnmente aceptado que Ciro el Grande fue enterrado en Pasargada. Si bien es cierto que el cuerpo de Cambises II fue llevado a casa "a los persas", su lugar de enterramiento debe estar en algún lado de la de su padre. Ctesias se supone que era la costumbre de un rey para preparar su propia tumba en vida. De ahí que los reyes enterrados en Naghsh-e Rustam son probablemente Darío el Grande, Jerjes I, Artajerjes I y Darío II. Jerjes II, que reinó durante un tiempo muy corto, apenas podría haber obtenido tan espléndido monumento, y menos aún pudo el Sogdiano usurpador (Secydianus). Las dos tumbas realizadas tras Takhti Jamshid entonces pertenecería a Artajerjes II y III Artajerjes. El inconcluso es quizás el de Arses de Persia, que reinó en el más largo de los dos años, o, si no de él, luego la de Darío III (Codomannus), que es uno de aquellos cuyos cuerpos se dice que se han llevado "a la persas. " Otro pequeño grupo de ruinas en el mismo estilo que se encuentra en el pueblo de Hajjiäbäd, por Pulwar, caminata de una hora por encima de Takhti Jamshid. Estos formaron un solo edificio, que aún estaba intacto hace 900 años, y fue utilizado como la mezquita de la ciudad, entonces-actual de Istakhr. Ciro el Grande fue enterrado en Pasargada, que es mencionada por Ctesias como su propia ciudad. Dado que, a juzgar por las inscripciones, los edificios de Persépolis se inició con Darío I, que era probablemente bajo este rey, con quien el cetro pasó a una nueva rama de la casa real, que Persépolis se convirtió en la capital de Persia adecuada. En la residencia de los gobernantes del imperio, sin embargo, un lugar remoto en una difícil región alpina estaba lejos de cómodo. Verdaderas capitales del país fueron Susa, Ecbatana y Babilonia. Esto explica el hecho de que los griegos no estaban familiarizados con la ciudad hasta que Alejandro Magno tomó y saqueó la misma. En ese momento Alejandro quemado "los palacios" o "el palacio", universalmente cree ahora que las ruinas de Takhti Jamshid. De las investigaciones de Stolze parece que al menos uno de ellos, el castillo construido por Jerjes, presenta rastros evidentes de haber sido destruida por el fuego. La localidad descrita por Diodoro después Cleitarchus corresponde en los detalles importantes con Takhti Jamshid, por ejemplo, en el apoyo de la montaña en el este.

(Diod. 17.70.1-73.2) 17.70 (1) Persépolis fue la capital del reino de Persia. Alexander lo describió a los macedonios como la más odiosa de las ciudades de Asia, y se lo dio a sus soldados a saquear, todos menos los palacios. (2) + Fue la ciudad más rica bajo el sol y las casas privadas habían sido decoradas con todo tipo de riqueza a lo largo de los años. Los macedonios corrió hacia él, matando a todos los hombres a quienes se conocieron y saquear las residencias, muchas de las casas pertenecían a la gente común y se suministraron abundantemente con muebles y prendas de vestir de todo tipo .... 72 (1) Alexander celebró juegos en honor de sus victorias. Él realizó sacrificios costosos a los dioses y recibía a sus amigos generosamente. Mientras estaban comiendo y bebiendo el se ha avanzado mucho, ya que comenzó a ser un borracho locura se apoderó de las mentes de las personas intoxicadas. (2) En este punto, una de las mujeres presentes, los tailandeses por su nombre y por su origen ático, dijo que para Alexander sería la mejor de todas sus hazañas en Asia si se unió a ellos en una procesión triunfal, prendieron fuego a los palacios, y permitió manos de las mujeres en un minuto para extinguir los logros famosos de los persas. (3) Esto fue dicho a los hombres que eran todavía jóvenes y mareado por el vino, por lo que, como era de esperar, alguien gritó hacia fuera para formar y para encender antorchas, e instó a todos a tomar venganza por la destrucción de los templos griegos. (4) Otros tomaron el grito y dijo que se trataba de un hecho digno de Alexander solo. Cuando el rey se había incendiado en sus palabras, todos saltaron de sus lechos y pasó la palabra a lo largo para formar una procesión victoria [epinikion komon] en honor de Dionisio. (5) Inmediatamente antorchas muchos estaban reunidos. Músicos femeninos estuvieron presentes en el banquete, así que el rey condujo a todos hacia fuera para los komos con el sonido de las voces y flautas y pipas, la cortesana Thais lleva toda la actuación. (6) Ella fue la primera, después de que el rey, para lanzar su antorcha ardiente en el palacio. Como todos los demás hicieron lo mismo, de inmediato el área del palacio se consumió todo, tan grande era la conflagración. Fue de lo más notable que el acto impío de Jerjes, rey de los persas, en contra de la acrópolis de Atenas debería haber sido pagada en especie después de muchos años por una mujer, un ciudadano de la tierra que había sufrido, y en el deporte. (Curt. 5.6.1-7.12) 5.6 (1) En el día siguiente el rey convocó a los líderes de sus fuerzas y les informó de que "ninguna ciudad era más travieso de los griegos que la sede de los antiguos reyes de Persia .. . mediante su destrucción deberían ofrecer sacrificio a los espíritus de sus antepasados. "... 7 (1) Sin embargo, grandes dotes mentales de Alejandro, esa disposición noble, en la que superó a todos los reyes, que intrepidez en los peligros que encuentran, su prontitud en la formación y la realización de planes, su buena fe hacia los que han presentado a él, trato misericordioso de los prisioneros, la templanza, incluso en los placeres lícitos y de costumbre, se mancillada por un amor excesivo de vino. (2) En el momento mismo en que su enemigo y su rival por el trono se disponía a reanudar la guerra, cuando aquellos a quienes él había conquistado, pero últimamente eran sometidos y eran hostiles a la nueva norma, que tomó parte en los banquetes prolongados en los que las mujeres no estaban presentes, de hecho aquellos a los que sería un crimen para violar, pero, sin duda, las rameras que estaban acostumbrados a vivir con hombres armados con licencia que más convenía. (3) Uno de ellos, los tailandeses por su nombre, ella también borracho, declaró que el rey iba a ganar más adeptos entre todos los griegos, si se debe ordenar el palacio de los persas que se prendió fuego, que esto era de esperar por aquellos cuyo ciudades de los bárbaros habían destruido. (4) Cuando una prostituta borracha había dado su opinión sobre un asunto de tanta importancia, uno o dos, se cargan también con el vino, estuvo de acuerdo. El rey, también, más ávido de vino que pueda ejecutarla, exclamó: "¿Por qué no, entonces, vengar Grecia y aplicar las antorchas a la ciudad?" 5) Todo había calentado con el vino, y así surgió cuando tu bebe al fuego la ciudad que habían ahorrado cuando está armado. El rey fue el primero en lanzar un tizón en el palacio, a continuación, los invitados y los sirvientes y cortesanos. El palacio había sido construido en gran parte de madera de cedro, que rápidamente tomó fuego y extender la conflagración generalizada. (6) Cuando el ejército, que estaba acampado no lejos de la ciudad, vio el fuego, pensando que accidental, corrieron a dar la ayuda. (7) Pero cuando llegaron al vestíbulo del palacio, vieron al rey se acumulan en tizones. Por lo tanto, dejaron el agua que habían traído, y ellos también comenzaron a arrojar leña seca en el edificio en llamas. (8) Tal fue el fin de la capital de todo el Oriente. . . . (10) Los macedonios se avergonzaban que dan fama a la ciudad había sido destruida por el rey en un borracho deleitarse, por lo que el acto se tomó como serio, y lo obligaron a sí mismos a creer que era correcto que debe ser eliminado en exactamente eso manera. (Cleitarchus, FGrHist. 137, F. 11 (= Ateneo 13. 576d-e)) Y no Alejandro Magno tener con él Thais, la hetaira ateniense? Cleitarchus habla de ella como si hubiera sido la causa de la quema del palacio de Persépolis. Después de la muerte de Alejandro, este mismo Thais se casó con Ptolomeo, el primer rey de Egipto. Hay, sin embargo, una dificultad formidable. Diodoro dice que la roca en la parte trasera del palacio que contiene los sepulcros reales es tan fuerte que los cuerpos podrían ser elevado a su último lugar de descanso sólo por los aparatos mecánicos. Este no es el caso de las tumbas detrás Takhté Jamshid, a la que, como señala expresamente F. Stolze, uno puede fácilmente subir. Por otro lado, es estrictamente cierto de las fosas en Nakshi Rustam. Stolze en consecuencia comenzó la teoría de que el castillo real de Persépolis estaba cerca Nakshi Rustam, y se ha hundido en el transcurso del tiempo a montones sin forma de la tierra, en las que los restos pueden estar ocultos. Las vastas ruinas, sin embargo, de Takhti Jamshid, y la terraza construido con tanto trabajo, difícilmente puede ser otra cosa que las ruinas de los palacios, como los templos, los persas no tenía tal cosa, al menos en la época de Darío y Jerjes . Por otra parte, la tradición persa en un período muy remoto sabía de sólo tres maravillas arquitectónicas en esa región, que lo atribuyó a la fabulosa reina Humgi (Khumái) la tumba de Ciro en Pasargada, el edificio en HäjjIãbãd, y los de la gran terraza. Lo más seguro es identificar estos últimos con los palacios reales destruido por Alejandro. Cleitarchus, que apenas puede haber visitado el lugar mismo, con su imprudencia habitual de declaración, confundido las tumbas detrás de los palacios con los de Nakshi Rustam, de hecho parece imaginar que todos los sepulcros reales estaban en el mismo lugar.

Después de invadir Persia, Alejandro Magno envió a la fuerza principal de su ejército a Persépolis, en el año 330 antes de Cristo por el camino real. Alexander irrumpieron en el Pérsico Gates (en las modernas montañas Zagros), y rápidamente capturado Persépolis antes de su tesoro podría ser saqueados. Después de varios meses de Alejandro permitió a sus tropas a saquear Persépolis. Se produjo un incendio en el palacio oriental de Jerjes y se extendió al resto de la ciudad. No está claro si fue un accidente o un acto deliberado de venganza por el incendio de la Acrópolis de Atenas durante la Segunda Guerra helénica-persa. Muchos historiadores sostienen que mientras el ejército de Alejandro celebró con un simposio decidieron tomar venganza contra los persas. En ese caso, sería una combinación de los dos. El Libro de Arda Wiraz, una obra compuesta de Zoroastro en el siglo tercero o cuarto dC, también se describen los archivos que contiene "todo el Avesta y Zand, escrito en pieles de vaca preparada y con tinta de oro", que fueron destruidos. De hecho, en su obra La cronología de las naciones antiguas, el nativo escritor iraní Biruni indica falta de disponibilidad de algunos nativos fuentes iraníes historiográficas en los post-aqueménida era especialmente durante Ashkanian y agrega: ".. Y más que eso. Él (Alexander) quemaron la mayor parte de su código religioso, destruyó los maravillosos monumentos arquitectónicos en las montañas de Istakhr, hoy en día conocida como la mezquita de Salomón ben David, y los entregó a las llamas. Dicen que incluso en la actualidad las huellas de fuego son visibles en algunos lugares

En 316 aC Persépolis era todavía la capital de Persia como una provincia del gran imperio macedonio (véase Diod xix, 21 ss, 46,.. Probablemente después de Jerónimo de Cardia, que vivía cerca de 316). La ciudad debe haber disminuido gradualmente en el transcurso del tiempo - la ciudad baja a los pies de la ciudad imperial podría haber sobrevivido durante más tiempo [13], pero las ruinas de la aqueménidas quedó como un testimonio de su antigua gloria. Es probable que la principal ciudad del país, o al menos de la comarca, estuvo siempre en este barrio. Alrededor de 200 aC la ciudad Istakhr (debidamente Estakhr), a cinco kilómetros al norte de Persépolis, es la sede de los gobernadores locales. Allí, los cimientos de la segunda gran Imperio persa fueron puestos, y no Istakhr adquirido especial importancia como el centro de la sabiduría sacerdotal y la ortodoxia. Los reyes sasánidas han cubierto la cara de las rocas en este barrio, y en parte incluso las ruinas aqueménidas, con sus esculturas e inscripciones. Tienen que ellos mismos han construido en gran parte aquí, aunque no en la misma escala de magnificencia como sus antiguos predecesores. Los romanos sabían tan poco de Istakhr como los griegos habían conocido sobre Persepolis-y esto. Pesar de que durante cuatrocientos años los sasánidas, mantuvo relaciones amistosas u hostiles, con el imperio En el momento de la conquista árabe, Istakhr ofreció una resistencia desesperada. La ciudad seguía siendo un lugar de gran importancia en el primer siglo del Islam, a pesar de su grandeza fue rápidamente eclipsado por el Shiraz nueva metrópoli. En el siglo 10, Istakhr reducido a la insignificancia, como puede verse a partir de las descripciones de Istakhri, nativo (c. 950), y de Mukaddasi (c. 985). Durante los siglos siguientes, Istakhr disminuyó gradualmente, hasta que, como ciudad, que dejó de existir. En 1618, García de Silva Figueroa, el rey Felipe III de embajador de España en la corte de Shah Abbas, el monarca Safávida, fue el primer viajero occidental para identificar correctamente las ruinas de Takht-e Jamshid como la ubicación de Persépolis. El viajero holandés Cornelis de Bruijn visitado Persépolis en 1704. Él fue el primer occidental que hizo dibujos de Persépolis. La región estaba cubierta fructífero de pueblos hasta las devastaciones terribles del siglo 18, y que ahora es, comparativamente hablando, bien cultivado. El "castillo de Istakhr" jugó un papel sobresaliente en varias ocasiones durante la época musulmana como una fortaleza. Era las de en medio y la más alta de las tres peñas escarpadas que se elevan desde el valle del Kur, a cierta distancia al oeste o al noroeste de Nakshi Rustam. Escritores asiáticos [¿quién?] Afirman que uno de los buyí (Buwaihid) sultanes en el siglo 10 de la huida construyeron las cisternas grandes, que todavía puede ser visto. Entre otros, James Morier y Flandin Eugène han visitado. W. Ouseley señala que este castillo fue utilizado todavía en el siglo 16, al menos en una prisión estatal. Pero cuando Pietro della Valle estaba allí en 1621, ya estaba en ruinas.

Brijales -NO Views- on December 4, 2012


Avel-Breizh still be… on December 21, 2012

Great view of deep history.

Meilleurs vœux pour 2013. Eddie.

korsyka on December 28, 2012

Doskonałe pomniki starożytności. Like257 + F. Pozdrawiam.

Adler Dawx on December 29, 2012

Very interesting. Need to visit one day this Region! Like!

Jarda_M on December 29, 2012

L259 Interesting place and great photo.
Greetings from Czech Republic, Jarda_M

Doug Best on January 26, 2013

Great Historical Structure and Beautiful Composition!

Like and Fav#57!

Best Regards, Doug

F Bellisario on January 29, 2013

Alireza, beautiful photo compliments.

AcheG on February 17, 2013

Wonderful picture! LIKE !!

Konstantin Khrapko on March 13, 2013


©pintiliana50 on June 20, 2013

MI PIACE LK/265 deve essere un posto particolarmente interessante- Erano molto bravi gli antichi senza molti mezzi a disposizione creavano cose STRAORDINARIE

Saluti dal Friuli Italia ciao ciao mandi Paolo

Giancarlo Amadio on July 18, 2013

Very beautiful image compliments, greetings from Italy LIKE Gianni.

Bernard Chollet-Rica… on July 24, 2013

Wonderful image of a great historical place.


Best wishes. Bernard

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on August 20, 2012
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Taken on 2012/04/26 10:03:04
    • Exposure: 0.001s (1/1000)
    • Focal Length: 24.00mm
    • F/Stop: f/16.000
    • ISO Speed: ISO200
    • Exposure Bias: -2.67 EV
    • No flash