Abiyaneh

Selected for Google Maps and Google Earth

Abyaneh is a famous historic Iranian village near the city of Natanz in Isfahan Province. Characterized by a peculiar reddish hue, the village is one of the oldest in Iran, attracting numerous native and foreign tourists year-round, especially during traditional feasts and ceremonies. An Abyunaki woman typically wears a white long scarf (covering the shoulders and upper trunk) which has a colourful pattern and an under-knee skirt. Abyunaki people have persistently maintained this traditional costume despite pressures from time to time by the government trying to change it. Abyaneh also resisted conversion to Islam throughout the ages, and stayed Zoroastrian until it was forced to convert to Shi'ite Islam in the time of the Safavid dynasty, as were many other villages and towns that had held onto the Zoroastrian religion until then. On top of the village sits the ruins of a Sasanid era fort. Since June 2005, the village has been undergoing archaeological excavations for the first time ever, as a result of an agreement between Abyaneh Research Center and the Archaeology Research Center of the Iranian Cultural Heritage and Tourism Organization


۴۰ کیلومتری شمال غربی نطنز، در دامنه کوه کرکس است. این روستا به اعتبار معماری بومی و بناهای تاریخی پرتنوعش از روستاهای استثنایی ایران است. ابیانه نقطه‌‏ای خوش منظره و خوش آب و هوا و دارای موقعیت طبیعی مساعدی است. در زبان محلی به ابیانه «ویوناً (Viuna) می‌گویند.»وی«(Vi) به‌معنای بید و»ویانه«(Viyane) به‌معنای بیدستان است (ابیانه در گذشته بیدستان بوده‌است). در طول زمان»ویوناً به به «ابیانه» دگرگون شده‌است. نوشته و اثری که قدمت زمانی ابیانه را دقیقاً معلوم کند در دست نیست؛ ولی قدمت هزار و پانصد ساله را برای آن تخمین می‌زنند و آن را از کهن‌ترین زیست‌گاه‌های انسانی در حاشیه دشت کویر ایران می‌دانند. آثار و بناهای تاریخی که در ابیانه وجود دارد مربوط به دوره‌های ساسانی، سلجوقی، صفوی و قاجار است. این آثار نشان دهنده قدمت تاریخی این زیست‌گاه انسانی است. شمار خانه‌های ابیانه در سرشماری سال ۱۳۶۱ برابر با ۵۰۰ واحد برآورد شده؛ این خانه‏ها تماماً بر روی دامنه پرشیبی در شمال رودخانه برزرود بنا شده‌است، ابیانه در وهلهٔ اول روستایی چند طبقه به‌نظر می‌آید که در بعضی موارد تا چهار طبقهٔ آن‌را می‏توان مشاهده کرد. اتاق‌های ابیانه به پنجره‌‏های چوبی ارسی مانند مجهزند و اغلب دارای ایوان‌ها و طارمی‌های چوبی پیش آمدهٔ مشرف بر کوچه‌های تنگ و تاریک‌اند که خود به صورت مناظر جالبی درآمده‌اند. نمای خارجی دیوارهای خانه‏های ابیانه با خاک سرخی که معدن آن در مجاورت روستاست پوشیده شده. از آنجا که در دامنه‌های شیبدار ابیانه فضای کافی برای ساختن خانه‏های موردنیاز وجود ندارد در این روستا چنین رسم شده‌است که هر خانواده انبار غار مانندی در تپه‌های یک کیلومتری روستا، در کنار جاده و نرسیده به ابیانه ایجاد نماید. این غارها که در دل تپه‏ها حفر شده‌اند و از بیرون تنها درهای کوتاه و محقر آن نمودار است برای نگهداری دام‌ها و نیز آذوقهٔ زمستانی و اشیای غیرضروری مورد استفاده قرار می‌گیرد. زندگی مردم ابیانه کشاورزی و باغداری و دامداری است که با روش‌های سنتی اداره می‌شود. بیشتر زنان در امور اقتصادی با مردان همکاری دارند. ابیانه دارای هفت رشته قنات است که برای آبیاری مزارع و باغات مورد استفاده قرار می‌گیرد. گندم، جو، سیب‌زمینی و انواع میوه به‌خصوص سیب، آلو، گلابی، زردآلو، بادام و گردو در ابیانه به‌دست می‌آید. در سال‌های اخیر قالی‌بافی در ابیانه رواج پیدا کرده و نزدیک به ۳۰ کارگاه قالی‌بافی در آنجا دایر شده‌است. در گذشته گیوه ‏بافی از جمله مشغله‏های پردرآمد زن‌های ابیانه بوده‌است که امروزه تا حدی متروک شده. مردم ابیانه به‌سبب کوهستانی بودن منطقه و دور بودن محل آن‌ها از مراکز پرجمعیت و راه‌های ارتباطی، قرن‌ها در انزوا زیسته و در نتیجه بسیاری از آداب و رسوم قومی و سنتی و از جمله زبان و لهجهٔ قدیم خود را حفظ کرده‌اند. زبان مردم ابیانه از زبان‌های ایرانی شمال غربی که البته در طول زمان دچار تغییر و تحولات زیادی شده و اکنون فقط تعداد کمی از واژه‌های اصیل پهلوی در گویش آنان شنیده می‌شود.[۱] لباس سنتی آن‌ها، هنوز هم میان آن‌ها رواج دارد و در حفظ آن تاکید و تعصب از خود نشان می‌دهند، در مردان شلوار گشاد و درازی از پارچهٔ سیاه(دوید) و در زن‌ها پیراهن بلندی از پارچه‏های گلدار و رنگارنگ است. علاوه بر این، زن‌های ابیانه معمولاً چارقدهای سفیدرنگی بر سر دارند. قدیم‌ترین اثر تاریخی ابیانه آتشکده‌ای است که مانند دیگر بناهای ده در سراشیبی قرار گرفته‌است. آتشکده ابیانه را نمونه‌ای از معابد زردشتی دانسته‌اند که در جوامع کوهستانی ساخته می‌شد. اثر تاریخی دیگر این روستا مسجد جامع آن و قدیم‌ترین اثر تاریخی این مسجد منبر چوبی منبت‌کاری آن است که در سال ۴۶۶ هجری قمری ساخته شده‌است. مسجد قدیمی دیگر ابیانه مسجد برزله است که دارای فضای دلبازی است و روی لنگه در شرقی آن سال ۷۰۱ هـ. ق. نوشته شده‌است که مربوط به دوره ایلخانان است. مسجد تاریخی دیگر ابیانه مسجد حاجتگاه است که کنار صخره‌ای در کوهستان بنا شده و بر در ورودی شبستان آن تاریخ ۹۵۲هـ. ق. مشاهده می‌شود. روستای ابیانه دارای دو زیارتگاه است: یکی مرقد شاهزاده عیسی و شاهزاده یحیی در جنوب روستا که به گفته اهالی فرزندان امام موسی کاظم بوده‌اند؛ و زیارتگاه دیگر ابیانه هینزا نامیده می‌شود. ابیانه سه قلعه دارد که عبارتند از: ۱- پال همونه یا تخت‌هامان که در جنوب غربی ابیانه قرار دارد و متعلق به محله بالا و یوسمون است. این قلعه حدود ۲۰۰ سال پیش ساخته شده‌است. و سند ساخت آن نیز وجود دارد. در این سند سهم افراد در ساخت قلعه مشخص شده‌است. ۲- هرده که در شمال شرقی روستا قرار دارد و به محله هرده تعلق دارد. ۳- پاله که در شمال غربی روستا قرار دارد و به محله پل تعلق دارد. این قلعه‌ها مربوط به دوره‌های یاغیگری بوده که مردم برای حفظ امنیت خود در مقابل یاغی‌های محلی ساخته‌اند و در آن به نوبت کشیک می‌داده‌اند. زیارتگاه هینزا این زیارتگاه در جنوب شرقی ابیانه در دره باریکی قرار دارد. در دل صخره‌های این دره، تو رفتگی وجود دارد که ساختمان امامزاده در جلوی آن ساخته شده‌است، و تو رفتگی نیز همانند غاری، جزیی از ساختمان زیارتگاه شده‌است. ظاهراً این زیارتگاه مربوط به بی بی زبیده خاتون، بنت موسی بن جعفر (ع) است. اهالی عنوان می‌کنند که بی بی زبیده خاتون تحت تعقیب بوده و مردم ابیانه وی رادر این اتاقک پناه داده، سپس به روستای هنجن برده‌اند. در هنجن نیز زیارتگاه بزرگی متعلق به ایشان ساخته شده‌است. زیارتگاه هینزا در واقع گذرگاه بی بی زبیده خاتون است. برخی نیز عنوان کردند که این زیارتگاه مربوط به زمان آناهیتا است.[۲] طبق باور مردم این مکان معجزه نما است و در آن مراسم خاصی برگزار می‌شود. زیارتگاه شاهزاده یحیی (ع) و شاهزاده عیسی (ع) این زیارتگاه که در شرق ابیانه در محله هرده قرار دارد، بقعه شاهزاده یحیی و شاهزاده عیسی، فرزندان امام موسی بن جعفر (ع) است و برخلاف ساختمان‌های روستا دارای حیاط مرکزی است و آب نمای بزرگی که از شاخه اصلی نهر روستا سیراب می‌شود در وسط آن قرار دارد. این زیارتگاه گنبد هشت ضلعی باکاشی کاری فیروزه‌ای دارد. رواق حرم منقش به کتیبه‌هایی است که اخیراٌ مرمت شده‌است. ایوان جنوبی آن به تپه جنوبی ابیانه مشرف است. در ضریح زیارتگاه نوشته‌ای وجود ندارد؛ ولی در سقف بنا تاریخ‌های مرمت بنا و اشعار و آیاتی نوشته شده‌است. عنوان می‌شود که در پشت تخته‌های سقف قیمت انواع غلات، چون جو و گندم در زمان گذشته را نوشته‌اند. منبری چوبی و قدیمی نیز در ایوان جنوبی زیارتگاه قرار دارد. این زیارتگاه در سال ۱۳۸۶ توسط اهالی ابیانه و جمع آوری مبالغ میلیونی بازسازی شده‌است. ابیانه دارای یازده مسجد است که یکی از این مساجد قدیمی به نام مسجد جامع ابیانه (ملقب به میان ده) به شرح زیر می‌باشد: مسجد جامع - این مسجد در محله «میون ده» (میان ده) قرار دارد و دارای دو شبستان است که شبستان قدیمی آن به وسیله دری کوتاه به کوچه اصلی راه دارد. کف آن شبستان چوبی است. در دیوار جنوبی این شبستان، محراب چوبی قدیمی قرار دارد که جزو آثار تاریخی با ارزش روستای ابیانه‌است که تاریخ ساخت آن به سال ۴۷۷ ه. ق بر می‌گردد. روی این محراب نقش گل وبوته کنده کاری شده و با خطوط برجسته کوفی سوره «یس» در آن حک شده‌است. برخی نیز عقیده دارند به خط میخی نیز نوشته دارد. این مسجد منبری چوبی دارد که مربوط به دوره سلجوقیان است و تاریخ ساخت آن ۴۶۶ ه. ق است، روی این منبر نقوش گل وبوته، گل هشت پر و کتیبه‌هایی به خط کوفی وجود دارد. در ورودی مسجد نیز با نقش گل و بوته و خطوط برجسته، کنده کاری شده‌است. این در، یک بار نیز مورد سرقت قرار گرفته‌است. شبستان جدید این مسجد سالن بزرگی است که در محوطه میانی آن نورگیری در سقف قرار گرفته‌است. در این سالن ستون‌هایی با سرستون کنده کاری شده قرار دارد. سقف این سالن به صورت تخته پوش از چوب گردو است که با نقوش منظم هندسی قاب بندی شده‌است. این سقف از نوع کرکس پوش است (به شکل بال گسترده کرکس است)


Abyāneh (persisch ‏ابیانه‎) ist ein historisches Dorf in der Provinz Isfahan im Iran. Es liegt 55 km von Kaschan entfernt. Der in rötlichen Farben gehaltene und folglich als Rotes Dorf bekannte, stufenförmig angelegte Ort liegt an den Hängen des Karkas-Gebirges am Barzrud-Fluss. Er gehört zu den ältesten des Landes. Schmale Gassen und steile Wege führen durch das Dorf. Kleine Wildbäche fließen durch Abyāneh. Im Ortskern verlaufen diese teilweise gedeckelt unter den Straßen und Häusern des Ortes. Die Häuser im Zentrum des Dorfes sind recht uniform gebaut und bestehen traditionell aus einem Fachwerkgefüge von Bauholz, Lehm und beigemischtem Stroh. Die Türen der Häuser schmücken oftmals Verzierungen und eingravierte Gedichte. Regeneinwirkung beansprucht das Baumaterial sehr stark, so dass die Lehmabdachungen einer ständigen Erneuerung bedürfen. Restaurierung der Dächer: Mit Zement "unzweckmäßig" gedeckte Häuser in Abyāneh Allerdings verursachen die in jüngster Zeit vermehrt auf den Dächern im Betonguss und mittels Zementverbund durchgeführten Restaurierungsarbeiten - nicht nur in Abyāneh - an den traditionellen Lehmgebäuden Schäden, die schon relativ kurzfristig zur Zerstörung der Bausubstanz führen können, da die Widerlager der Lehmwände zum einen der Belastung nicht standhalten, zum anderen werden derart ausgeführte Dächer leicht durch Regenwasser irreparabel unterspült. Zu den Sehenswürdigkeiten von Abyāneh gehören neben dem historischen Ortskern ein zoroastrischer Feuertempel und drei Forts aus der Sassanidenzeit, weiterhin eine Pilgerstätte und 8 Moscheen. Aus dem 11. Jahrhundert stammt die Jame-Moschee, aus der Zeit der Ilkhane die Porzaleh-Moschee. Weitere Sehenswürdigkeiten sind die Häuser von Gholam Nader Schah und von Nayeb Hossein Kaschi aus der Kadscharenzeit. Abyāneh wurde oft als "Eintrittstor" zur iranischen Geschichte bezeichnet. So geht die lokale Tracht noch auf einen Kleidungsstil aus der Antike zurück, der sich über die Jahrtausende trotz wiederholter Änderungsversuche halten konnte. Zur typischen weiblichen Kleidung gehört ein langer weißer Schal mit einem farbigen Blumenmuster, der die Schultern und den oberen Teil des Rumpfes bedeckt, außerdem ein knielanger Rock. Der Kleidungsstil hebt sich von dem der angrenzenden Dörfer ab, so dass die Bewohner von Abyāneh deutlich erkannt werden können. Die gebildeten Bewohner der Stadt sprechen außerdem einen parthischen Pahlavi-Dialekt. Bis zur Safawidenherrschaft hielt sich in Abyāneh der zoroastrische Glaube. Seit 2005 werden in Abyaneh archäologische Untersuchungen durch die Iranische Organisation für das kulturelle Erbe und den Tourismus (ICHTO) durchgeführt


Abyaneh (en persan : ابيانه) est un village montagnard de la région de Natanz, proche de Kashan, province d'Isfahan, en Iran. Abyaneh se caractérise par la couleur ocre de ses maisons, liée à la richesse du sol en oxyde ferreux. Les maisons sont en effet construites en briques de terre sechées, assemblées par un mortier d'eau, de paille, et de terre réalisant un pisé. Le village est également connu pour les couleurs vives et bariolées des costumes traditionnels portés par les femmes du village, dont les origines sont très anciennes. Une forteresse Sassanide surplombe le village. Les maigres revenus des habitants sont tirés essentiellement d'une agriculture montagnarde rendue difficile par la configuration des lieux, et de la vente aux touristes des produits et artisanats locaux. Véritable tracteur animal, peu coûteux, l'âne est utilisé pour toutes sortes de tâches sur les sentiers pentus impropres au passage de véhicules motorisés. Maison d'Abyaneh Conscient de la valeur patrimoniale du village qui compte parmi les plus anciens du pays, l'Organisation de l'héritage culturel d'Iran a lancé depuis 1995 un programme de restauration des maisons dont certaines sont en piètre état, ainsi qu'un programme de fouilles archéologiques.

Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (134)

stedinger85 on February 21, 2013

Beautiful picture and very interesting information - Like 121

Best wishes from Germany

Gerhard

Karl-Heinz Bassemir on February 22, 2013

Lovely scenery, very well composed! Like 122! Greetings from Germany Berlin, Karl-Heinz

Audrone on February 22, 2013

Impressive, well taken, L Regards.

matsljungberg on February 24, 2013

Very good view of the village. Like. Greetings from Sweden, Mats.

H.İbrahim Üzmezoğlu on February 26, 2013

Mükemmel çekim.Çok güzel görüntü.LIKE.Selamlar

Erol Barutçugil on February 26, 2013

Very interesting panoramic view from the charming village. Like. Greetings.Erol

Kalev Vask on February 26, 2013

Well captured interesting village. Like and best wishes, Kalev

Charo Perez Torrego on March 7, 2013

Beautiful village, and shot!!! And very interesting information. I like this photo.

Greetings.

AcheG on March 9, 2013

Very good view of village. I like 130

Pedro# on June 28, 2013

Abiyaneh sound a interesting place. Nice shot ~LIKE~ Regards Pedro#

Lolita PB - Views No… on July 12, 2013

Merci pour vos témoignages très artistiques ! L+F.

Ove Ilsøe on July 24, 2013

Great composition. Nice view. Like. BR Ove

Christolène on August 8, 2013

Belle vue, commentaire très intéressant.
J'aime.
Christolène.

Sergey Brandys on February 11, 2014

Beautiful cityscape! Perfect shot. Best Regards, Sergey.

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on January 21, 2013
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D7000
    • Taken on 2011/12/15 17:26:39
    • Exposure: 0.017s (1/60)
    • Focal Length: 105.00mm
    • F/Stop: f/5.600
    • ISO Speed: ISO400
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • No flash

Groups