Franz Liszt

Selected for Google Maps and Google Earth

Franz Liszt, T.O.S.F. (German: [fʁant͡s lɪst]; Hungarian: Liszt Ferencz; October 22, 1811 – July 31, 1886), in modern use Liszt Ferenc[n 1] (Hungarian pronunciation: [list ˈfɛrɛnt͡s]); from 1859 to 1867 officially Franz Ritter von Liszt,[n 2] was a 19th-century Hungarian composer, virtuoso pianist, conductor, teacher and Franciscan tertiary. Liszt gained renown in Europe during the early nineteenth century for his virtuosic skill as a pianist. He was said by his contemporaries to have been the most technically advanced pianist of his age, and in the 1840s he was considered by some to be perhaps the greatest pianist of all time. Liszt was also a well-known and influential composer, piano teacher and conductor. He was a benefactor to other composers, including Richard Wagner, Hector Berlioz, Camille Saint-Saëns, Edvard Grieg and Alexander Borodin. As a composer, Liszt was one of the most prominent representatives of the "Neudeutsche Schule" ("New German School"). He left behind an extensive and diverse body of work in which he influenced his forward-looking contemporaries and anticipated some 20th-century ideas and trends. Some of his most notable contributions were the invention of the symphonic poem, developing the concept of thematic transformation as part of his experiments in musical form and making radical departures in harmony. He also played an important role in popularizing a wide array of music by transcribing it for piano.

The earliest known ancestor of Liszt is his great-grandfather, Sebastian List who was one of the thousands of German migrant serfs locally migrating within the Austrian Empire's territories (around the area now constituting Lower Austria and Hungary) in the first half of the 18th century. Sebastian was a cotter ("Söllner"), said to be born in Rajka (Ragendorf), Moson County, Kingdom of Hungary, around 1703,[6] where he died on January 7, 1793.[7][8] Liszt's grandfather was an overseer on several Esterházy estates; he could play the piano, violin and organ.[9] The Liszt clan dispersed throughout Austria and Hungary and gradually lost touch with one another.[10]

Anna Liszt, née Maria Anna Lager (portrait by Julius Ludwig Sebbers between 1826 and 1837). Franz Liszt was born to Anna Liszt (née Maria Anna Lager)[6] and Adam Liszt on October 22, 1811, in the village of Doborján (German: Raiding) in Sopron County, in the Kingdom of Hungary.[n 3] Liszt's father played the piano, violin, cello and guitar. He had been in the service of Prince Nikolaus II Esterházy and knew Haydn, Hummel and Beethoven personally. At age six, Franz began listening attentively to his father's piano playing and showed an interest in both sacred and Romani music. Adam began teaching him the piano at age seven, and Franz began composing in an elementary manner when he was eight. He appeared in concerts at Sopron and Pressburg (Hungarian: Pozsony; present-day Bratislava, Slovakia) in October and November 1820 at age 9. After the concerts, a group of wealthy sponsors offered to finance Franz's musical education abroad. In Vienna, Liszt received piano lessons from Carl Czerny, who in his own youth had been a student of Beethoven and Hummel. He also received lessons in composition from Antonio Salieri, who was then music director of the Viennese court. His public debut in Vienna on December 1, 1822, at a concert at the "Landständischer Saal," was a great success. He was greeted in Austrian and Hungarian aristocratic circles and also met Beethoven and Schubert.[n 4] In spring 1823, when the one-year leave of absence came to an end, Adam Liszt asked Prince Esterházy in vain for two more years. Adam Liszt therefore took his leave of the Prince's services. At the end of April 1823, the family returned to Hungary for the last time. At the end of May 1823, the family went to Vienna again. Towards the end of 1823 or early 1824, Liszt's first composition to be published, his Variation on a Waltz by Diabelli (now S. 147), appeared as Variation 24 in Part II of Vaterländischer Künstlerverein. This anthology, commissioned by Anton Diabelli, includes 50 variations on his waltz by 50 different composers (Part II), Part I being taken up by Beethoven's 33 variations on the same theme, which are now separately better known simply as his Diabelli Variations, Op. 120. Liszt's inclusion in the Diabelli project—he was described in it as "an 11 year old boy, born in Hungary"—was almost certainly at the instigation of Czerny, his teacher and also a participant. Liszt was the only child composer in the anthology.


Franz Liszt (Liszt Ferenc en hongrois) est un compositeur, transcripteur et pianiste virtuose hongrois (de l'Empire d'Autriche), né à Doborján (aujourd'hui Raiding, en Autriche) le 22 octobre 1811 et mort à Bayreuth (Allemagne) le 31 juillet 1886. Liszt est le père de la technique pianistique moderne et du récital. Avec lui naissent l’impressionnisme au piano, le piano orchestral — Mazeppa, la quatrième Étude d'exécution transcendante — et le piano littéraire — les Années de pèlerinage. Innovateur et promoteur de l'« œuvre d'art de l'avenir » (la « musique de l'avenir » étant une invention des journalistes de l'époque) Liszt influença et soutint plusieurs figures majeures du XIXe siècle musical : Richard Wagner, Hector Berlioz, Camille Saint-Saëns, Bedrich Smetana, Edvard Grieg et Alexandre Borodine. Aussi féconde que diverse, son œuvre a inspiré plusieurs courants majeurs de la musique moderne, qu'il s'agisse de l'impressionnisme, de la renaissance du folklore, de la musique de film ou du dodécaphonisme sériel.

Franz Liszt grandit dans un milieu familial plutôt mélomane. De 1804 à 1809, son père, Adam Liszt a servi comme second violoncelle dans l'orchestre Esterházy. Chargé à partir de 1809 de l'administration du cheptel ovin de Raiding, Adam Liszt organise des soirées musicales avec quelques interprètes locaux. De santé fragile, Franz Liszt manque à plusieurs reprises de succomber à des fièvres. À six ans, il chante de mémoire le thème du Concerto en ut dièse mineur de Ries que son père a joué quelques heures plus tôt. Adam Liszt décide de lui enseigner le piano. En moins de deux ans, Liszt aborde l'essentiel de l'œuvre de Jean-Sébastien Bach, Wolfgang Amadeus Mozart et Ludwig van Beethoven. Conscient de ces progrès, Adam Liszt souhaite faire de son fils un enfant prodige, sur le modèle du jeune Mozart. Grâce au soutien financier de quelques nobles hongrois, la famille Liszt s'installe à Vienne en 1822. Franz Liszt suit les cours de piano de Carl Czerny et les cours de composition d'Antonio Salieri. Ainsi préparé, il donne son premier concert public à la Landständischer Saal le 1er décembre 1822. Organisé quelque mois plus tard, le concert de la Redoutensaal a inspiré une légende biographique populaire : Beethoven serait venu l'embrasser sur scène. En réalité, Beethoven n'a pas assisté à ce concert. Il semblerait néanmoins qu'il ait écouté Liszt chez Czerny et l'ait chaleureusement félicité pour la qualité de son jeu. Devenu un pianiste reconnu, Liszt entreprend une tournée européenne en 1823. Elle est interrompue par un long séjour à Paris. Échouant à intégrer l’École royale de musique et de déclamation du fait de son statut d'étranger, Liszt multiplie les concerts privés et publics. Le 7 mars 1824, il joue au Théâtre-Italien. Son interprétation séduit la presse parisienne. Il est désormais couramment connu sous le sobriquet de petit Litz. Liszt étudie parallèlement la composition avec Anton Reicha et Ferdinando Paër. Il écrit un opéra, Don Sanche ou le Château de l'amour qui ne connaît qu'un succès mitigé. Il conçoit également une série de douze études, première esquisse des futures Études d'exécution transcendantes. De 1824 à 1827, Liszt effectue de nombreuses tournées en Angleterre et en France. Celles-ci rapportent à Adam Liszt un revenu important : il dispose vers 1827 d'un capital de 60 000 francs qu'il investit chez les Esterházy. Au cours de l'été 1827, Liszt tombe malade et séjourne dans une ville d'eau, Boulogne-sur-mer. Il se rétablit, mais son père meurt. En l'absence de l'autorité paternelle, Franz Liszt met fin à sa carrière d'enfant prodige.


فرانتس لیست (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۸۱۱ درگذشت ۳۱ ژوئیه ۱۸۸۶) (به آلمانی: Franz Liszt) از بزرگ‌ترین آهنگسازان دوره رمانتیک است.

در ۱۸۱۱ در دهکده کوچکی به نام دوبوریان نزدیک شوپرون در مجارستان که امروزه محل شهر رایدینگ در اتریش کنونی است به دنیا آمد. پدر و پدر بزرگ فرانتس لیست مباشر املاک دربار کنت استرهازی و هر دو نوازنده بودند. پدر بزرگ، پیانو، ویلن و ارگ می‌زد، و پدر علاوه بر پیانو نوازندهٔ ویولنسل و گیتار نیز بود. لیست نوازندگی پیانو را از هفت سالگی نزد پدر آموخت و از هشت سالگی در جشن‌ها و مهمانی‌های محلی هنرنمایی می‌کرد. با همین هنرنمایی‌ها بود که تنی چند از متمولان زادگاهش برآن شدند تا هزینهٔ آموزش موسیقی کودک با استعداد را در وین تأمین کنند. هایدن و بتهوون از دوستان پدر فرانتس بودند و پدر با تکیه بر کمک هزینهٔ تحصیل فرزندش از کارفرمایان استرهازی مرخصی گرفت و همراه پسر راهی وین شد، جایی که گفته می‌شود بتهوون با شنیدن صدای پیانوی کودک بر پیشانی او بوسه زد. فرانتس سال‌ها بعد در سال‌های اوج کمال هنری وقتی شنید حمایت مالی کافی در بُن، زادگاه بتهوون، برای ساختن تندیس برنزی آهنگساز نشده، با اجرای شش کنسرت بزرگ در وین و کشیدن صدها تن از مشتاقان به سالن‌های اجرای برنامه، هزینهٔ بنای یادبود بتهوون را تأمین کرد.

فرانتس لیست در نوجوانی پدرش را از دست می‌دهد درنتیجه برای فراهم کردن هزینهٔ زندگی خود و مادرش معلم پیانو شد. پس از مدتی دلباختهٔ یکی از شاگردانش به نام کارولین دو سن کری شد پدر او وزیر شارل دهم پادشاه فرانسه بود. و او به دلیل گستاخی از خانهٔ رانده شد. لیست به دلیل پریشانی به مذهب رو آورد، اما با وجودی که مدارج لازم برای رسیدن به مقام کشیشی را تا کسب عنوان «آبه لیست» طی کرد، اما این راه را ادامه نداد. برخی منتقدان او می‌گفتند که «کفش‌های براق و جوراب‌های رنگین مجالس رقص او از زیر ردای آهنگ‌های مذهبی و عرفانی‌اش بیرون می‌زد.» وی پس از ناامیدی از کارولین دو سن کری با کنتس داگو، نویسندهٔ فرانسوی که آثارش را به نام دانیل استرن منتشر می‌کرد، طرح دوستی ریخت. آشنایی‌اش با فلیسیته دولامینه، کشیش آزاداندیش و فیلسوف مشرب فرانسوی هم تقریبأ در همین دوره رخ داد. تأثیر این دو تن بر لیست دورهٔ تازه‌ای از خلاقیت او را با بیست و پنج قطعهٔ کوتاه اما غنی پیانو به نام «سال‌های زیارت» شکوفا کرد. «سال‌های زیارت» حاصل مشاهدات لیست در سفر به سوییس و ایتالیا همراه با کنتس داگو است که شوهر خود را ترک کرد تا زندگی تازه‌ای را در کنار لیست آغاز کند. در این قطعات که در قالب یادداشت‌های روزانه طرح ریزی شده، لیست به جنبه‌های مختلف سفر می‌پردازد و با دیدن زیبایی‌های طبیعی و بناهای تاریخی، گاه با لحنی توصیفی و گاه شاعرانه و مذهبی احساسات پرشورش را دربارهٔ توفان، چشمه‌های جوشان، ناقوس ژنو، درد وطن، راه رفتن قدیس‌ها بر روی آب و تأملاتی در بارهٔ شخصیت‌های تاریخی مانند ویلهلم تل، دانته و پترارک به زبان موسیقی بیان می‌کند. زندگی در کنار کنتس داگو که شش سال از لیست بزرگ‌تر بود تقریبأ همین مدت به درازا کشید و سه فرزند از آن‌ها به دنیا آمد که جز کوزیما دو تن دیگر در جوانی در اثر سل درگذشتند. بازگشت لیست به صحنه کنسرت و سفرهای بی‌شمارش به گوشه و کنار اروپا و شایعاتی که در اطراف دیدار و مجالستش با زنان جوان از جمله ماری دوپلسی معشوقهٔ آلکساندر دومای پسر و الهام بخش او در مادام کاملیا بر سر زبان‌ها افتاده بود، به سردی روابط کنتس و در نهایت جدایی‌اش از لیست و رو آوردنش به نوشتن کتاب‌های تاریخی و فلسفی انجامید. در این زمان لیست به هر جا که پا می‌گذاشت با استقبال رو به رو می‌شد، به حریم شاهان راه می‌یافت و نشان و مدال افتخار کسب می‌کرد. در روسیه هنگام اجرای کنسرت در کی‌یف با یکی دیگر از زن‌های زندگی اش شاهزاده کارولین سین ویتگنشتاین آشنا شد و بعد از سفر به کشورهای حوزه بالکان و ترکیه برای اقامت زمستانی نزد شاهزاده ویتگنشتاین برگشت. فرانتس لیست در این زمان نزدیک به سی سال داشت و در اوج مهارت نوازندگی اش قرار داشت، او در تاریخ موسیقی کلاسیک نخستین هنرمندی است که جرأت کرد کنسرت کامل با ساز تنها برگزار کند و محبوبیتی در حد ستارگان موسیقی پاپ و راک امروزی را در قرن نوزدهم تجربه کند. فرانتس لیست با نوآوری‌ها و با نواختن آثار خودش در کنار آثار باخ، اسکارلاتی، موتسارت، بتهوون، شوپن، شوبرت وشومان، و سرودها و آوازهای ملی و محلی هر سرزمین که به آن پا می‌گذاشت، مخاطبانش را مسحور و زنان و دختران جوان را چنان از خود بی‌خود می‌کرد که هاینریش هاینه، شاعر نامدار آلمانی در مجموعه گزارش‌هایی که زیر عنوان موسیقی روز برای روزنامه‌ها می‌نوشت، اصطلاح مشهور «جنون لیست» (به آلمانی: Lisztomania)‏ را در مورد او و کنسرت‌هایش بکار می‌برد.

لیست در سال‌های آغاز فعالیتش گزیده‌کار بود و تنها شاگردانی را که رگه استعدادی در آن‌ها تشخیص می‌داد می‌پذیرفت. اما در واپسین سال‌های زندگی که به آرامش و ثروت رسیده بود درِ خانه‌اش به روی همه باز بود و به کودک، پیر و جوان آموزش رایگان می‌داد. لیست آخرین سال‌های زندگی‌اش را در وایمار و در کنار کوزیما و واگنر گذراند و از آن‌ها حمایت کرد. مرگ واگنر که بیست و چهار سال از دخترش بزرگ‌تر بود بر اثر حمله قلبی در سفر ونیز، بعد از مرگ خواهر و برادر کوزیما (دو فرزند دیگر لیست) در جوانی برای هر دو گران و ضربهٔ سخت دیگری بود. پدر و دختر در وایمار، جایی که واگنر به مقام نیمه‌خدایی رسیده بود احساس تنهایی می‌کردند. لیست با پدیرفتن شاگردان بیشتر و کوزیما با به عهده گرفتن ریاست تئاتر و جشنواره وایمار به قصد حفظ و اشاعه میراث واگنر کوشیدند کمبود او و خلأ زندگی خود را جبران کنند. در این زمان بسیاری از شاگردان لیست به عنوان نوازنده، آهنگساز و رهبر ارکستر وارد صحنه شده بودند و درِ خانه او بیش از پیش به روی هنردوستان و شاگردان بی‌شمارش باز بود. شاگردانی که بسیاری از آن‌ها را یک بار هانس فون بولو شوهر اول کوزیما از سر خشم به علف‌های هرز باغچه تشبیه کرده بود. اما لیست به این انتقادها بی توجه بود و می‌گفت به همهٔ شاگردانش افتخار می‌کند. شاگردانی که از میانشان آهنگسازانی چون، ژرژ بیزه، کامی سن سان، بدریش اسمتانا، ایزاک آلبنتیز و... برخاستند.


Franz Liszt (Raiding, Imperio austríaco (actual hungría), 22 de octubre de 1811 – Bayreuth, Imperio alemán, 31 de julio de 1886) fue un compositor húngaro romántico, un virtuoso pianista y profesor. Su nombre en húngaro era Liszt Ferencz,nota 1 según el uso moderno Liszt Ferenc,nota 2 y desde 1859 hasta 1865 fue conocido oficialmente como Franz Ritter von Liszt.nota 3 Liszt se hizo famoso en toda Europa durante el siglo XIX por su gran habilidad como intérprete. Sus contemporáneos afirmaban que era el pianista técnicamente más avanzado de su época y quizás el más grande de todos los tiempos.1 También fue un importante e influyente compositor, un profesor de piano notable, un director de orquesta que contribuyó significativamente al desarrollo moderno del arte y un benefactor de otros compositores y artistas, intérpretes o ejecutantes, en particular de Richard Wagner, Hector Berlioz, Camille Saint-Saëns, Edvard Grieg y Aleksandr Borodín. Como compositor, fue uno de los más destacados representantes de la «Nueva Escuela Alemana» («Neudeutsche Schule»). Compuso una extensa y variada cantidad de obras para piano (rapsodia, estudios, transcripciones, etc.), en estilo concertante para piano y orquesta y también una extensa producción orquestal. Influyó a sus contemporáneos y sucesores y anticipó algunas ideas y tendencias del siglo XX. Algunas de sus contribuciones más notables fueron la invención del poema sinfónico, desarrollando el concepto de transformación temática como parte de sus experimentos en la forma musical, y hacer desviaciones radicales en la armonía.


Franz Liszt [list], im Ungarischen Liszt Ferencz, wie er sich auch selbst schrieb, oder in neuerer Schreibweise Ferenc[1] (* 22. Oktober 1811 in Raiding/Doborján, damals ungarisches Kronland des Kaisertums Österreich, heute Burgenland; † 31. Juli 1886 in Bayreuth), war ein österreichisch-ungarischer Komponist, Pianist, Dirigent, Theaterleiter, Musiklehrer und Schriftsteller. Liszt war einer der prominentesten Klaviervirtuosen und einer der produktivsten Komponisten des 19. Jahrhunderts. Er hat in vielen unterschiedlichen Stilen und Gattungen komponiert, war mit seinen Sinfonischen Dichtungen ein Wegbereiter der „programmatischen Musik“ und wird mit seinen Hauptwerken zur Neudeutschen Schule gezählt. Er war Mitbegründer des Allgemeinen Deutschen Musikvereins. Im Alter von 54 Jahren empfing Liszt in Rom die niederen Weihen und den Titel Abbé.


Franz Liszt, conosciuto in ungherese come Ferenc Liszt[1], e in tedesco anche come Franz von Liszt (Raiding, 22 ottobre 1811 – Bayreuth, 31 luglio 1886), è stato un compositore, pianista, direttore d'orchestra e organista ungherese. Studiò e suonò a Vienna e Parigi, viaggiò in tutta l'Europa tenendo concerti un po' ovunque. Fu uno dei grandi virtuosi del pianoforte dell'Ottocento, rivoluzionò la tecnica pianistica e il rapporto tra pubblico ed esecutore. Fu legato a Fryderyk Chopin da amicizia e stima. Nel 1865 divenne accolito nell'ordine francescano della Chiesa cattolica. Era il suocero di Richard Wagner, avendo quest'ultimo sposato sua figlia Cosima. È stato inoltre abate nella Cattedrale di Albano Laziale (Roma).


Show more
Show less
Save Cancel Want to use bold, italic, links?

Comments (26)

« Previous12Next »
ewelinaa on September 22, 2013

great photo

LIKE

Greetings

loamvalley on September 22, 2013

The great musician, very nice sculpture, very good photo -- LIKE19 and best regards again, Felix

starMAN on September 23, 2013

Der Grosse Meister!

VG MAN

Gabor Retei on September 24, 2013

Beautiful photo of F. Liszt'statue A.J., a very nice shot!

"Like"

Greetings from Vancouver, Gabe

Fernanda Veloso on September 24, 2013

Belo busto. Like. Fernanda.

tombraidervienna / N… on September 25, 2013

Great musicians and nice bust!

LIKE

Greetings from Austria Heinz

« Previous12Next »

Sign up to comment. Sign in if you already did it.

Photo details

  • Uploaded on September 18, 2013
  • Attribution
    by Alireza Javaheri
    • Camera: NIKON CORPORATION NIKON D7000
    • Taken on 2011/09/24 19:41:29
    • Exposure: 0.033s (1/30)
    • Focal Length: 48.00mm
    • F/Stop: f/4.800
    • ISO Speed: ISO640
    • Exposure Bias: 0.00 EV
    • Flash fired

Groups