Eladio Cortizo
photos
on Google Maps
views
Andar istes vieiros sin presa e sin arelas, coma quen non tivese na ialma outro degaro que camiñar ás toas, deleixado do mundo, dos homes, das obrigas... Largar os ollos polo campo aberto, a solprender o voo dos papafigos ou a sombra das nubens silandeiras; pór ouvidos no zoar das vespas, na música das herbas que se falan ou na témera orquesta dos penedos. Andar, andar, andar, sin ter conta do tempo nin da vida, e coller o misterio en cada volta; deitarse logo baixo os ameneiros a platicar cos merlos, sabidores do segredo frescor dos canavales. Mergullarse no río a apreixar o tesouro das areas que escintilan ao sol coma brilantes; correr ispido polos outos millos, tripar as herbas e sentir o alento do seu recendo unxir o corpo todo....(Xosé M. Álvarez Blázquez)
« Previous12345678...668669Next »

Eladio Cortizo's conversations

Eu penso que se len bastante ben:"ES EL INFIERNO UN PENAR / Y UN PARA SIEMPRE MORIR / QUE NO SE PUEDE SUFRIR / Y NO SE PUEDE ACABAR" e " ALMA QUE HAY INFIERNO SÉ / EN ESTO NO HAY QUE DUDAR / Y QUE DIOS HA DE FALTAR / ANTES QUE FALTE ES DE FÉ".Pero ainda lles rentaba máis o Purgatorio.Saúdos

A denominación de ponte romana foi por situarse en principio o paso da Vía Nova ou XVIII do itinerario de Antonino que unía Astorga con Braga. O parecer o vale do río Mao non ofrecía dificultade para ser salvado por esa vía, pero non existen sitios ideais para levantar, con pouca obra, unha ponte adecuada. Por tanto o punto idóneo para cruzar este río está na estrada de Vilariño Frío a Vigueira de Abaixo, uns 250 metros augas arriba da ponte da citada estrada, o lado dun pontón de madeira. Por Vilariño frío pasaba o Camiño Real e a ponte é, posiblemente e coincido contigo, do século XVII polas súas características construtivas. Saúdos

Moi boas, acabo de atopar de casualidade a tua extensa galería. E ante todo felicitarte polo grandioso recorrido que nos amosas das terras galegas e norte de portugal. Notase que che gosta moito sendeirismo. Encantame a tua galería porque amosa eses recunchos máxicos, alonxados das guías turísticas que so o boca a boca consegue achegar ó viaxante. Esta foto é un bo exemplo delo. O outro día achegueime por alí e quedei pampo con esta misteriosa e aillada construcción. Por certo agregote gostosamente os meus fotografos favoritos. Agardo manter contanto contigo e recomendarnos visualmente novos e máxicos lugares. Un saudo dende Ourense.

Interesante comentario elcorty. Xa o faraons facian eso

As mellores terras do Ribeiro quedaron asolagadas no ano 1969 por o encoro de Castrelo de Miño. A paisaxe, traumatizada pola chea, mudou de cara e o río Miño quedou cortado e xamais voltaron a Ourense cidade, subindo o río, os salmóns, nin as anguías, nin os sables, nin os sabalos, nin as lampreas, nin os barbos, nin un longo etc...

Nos anos 60 construíronse grandes encoros que, en beneficio teoricamente dos galegos, ían producir enerxía que despois consumiriamos. O único que se conseguiu foi unha explotación irracional dos nosos recursos. A cola do encoro de Belesar chega a 50 km do muro, asolagando terras fértis e unha fermosa vila na ribeira do Miño, Portomarín, que fora declarada Conxunto Histórico-Artístico en 1946. Tiña unha ponte romana e unha igrexa que levaron pedra a pedra para o novo emprazamento da vila, pero que aínda así semella estar disconforme co lugar, lonxe do contexto e fora da concordia que tinha cando estaba perto do río. O 9 de xaneiro de 1963 celebrouse por última vez a feira no vello Portomaín, mentras as augas do encoro comenzaban a inundar a milenaria vila. A subida do río, acelerada polas intensas choivas, sorprendeu a moitos veciños que fixeron a mudanza de maneira atropelada e desordenada, que non fixo senón incrementar a consternación xeral, e xerar dias de tristeza e lágrimas. Hoxe todo esta cuberto polas augas do Encoro de Belesar que asolagou tantas realidades vivas.

Cruceiro e Peto das ánimas: Peto de tipo aberto que mostra pegado un enorme e artístico cruceiro que ten tódalas sinais de ser o que inspirou ó escultor Cerviño no Santo Cristo dos Aflixidos de Covelo, pois mostra moitísimas con as deste, coa particularidade que o de Margarida é máis antigo. O tope da cruz vai coroado por unha pomba. Á fronte, Cristo cravado, cunha cabeza case recta e un frade, San Francisco, que se achega a el cun cáliz. O fuste da columna, alto e esvelto, é octogonal e vai minguando de perímetro a medida que se levanta. O capitel mostra por cada lado unha cabeza dun anxo, pero debaixo dos pés de San Salvador ten unha caveira. Cruz cilíndrica da que colga un Cristo baixo o " INRI ". Polo reverso da cruz hai unha virxe, de pé, na que dous anxos sosteñen unha coroa. A metade do pao obsérvanse dúas santas en oposición, unha delas coa palma do martelo. Este cruceiro aparece datado no ano 1794, isto é 105 anos antes de que Cerviño fixese o de Covelo, atopando na distribución artística dos elementos e na simboloxía desta obra os mesmos compoñentes que despois utilizaría o canteiro de Cotobade no monumental cruceiro realizado en 1899 na praza do Concello . O retablo aparece colocado ó pé do varal, sobre un cubo no que se apoia, e pola parte de atrás. É de pedra e sen cores. Nel aparecen Santo Antonio que ata o seu hábito cun cordón do que valen duas ánimas para conseguir liberarse das lápidas do Purgatorio. Nun plano inferior hai tres ánimas máis nas que se percibe claramente o seu estado eclesiástico, pois ben, polo corte especial do pelo ou polos gorros que levan, mirase que se trata dun frade, un bispo e un cura. O ano de construcción aparece por diante, 1794. Mostra certo culto porque o caixón das limosnas aínda funciona. Un peto cun cruceiro non é, sen dúbida, unha grande orixinalidade. Non obstante este tena por estar no peto de ánimas pola parte traseira do cruceiro . A situación normal é ao contrario: o peto sempre por diante.

Sta. Mariña de Augas Santas en Ourense xunto con Sta. Eulalia de Bóveda en Lugo, posuen en común elementos do culto a Cibeles, moi estendido por todo o territorio peninsular nos primeiros séculos da nosa era. As orixes de ambos santuarios son anteriores a romanización, en Bóveda a "Pena Piador", que cantaba como un paxaro invisible os devotos e en Augas Santas, ainda hoxe, podemos ouvir e ver a enorme rocha que repenica coma unha campá e a "Santa Pedra" que posue forma de orella e que escoita as peticións cara o máis alá. Na Roma dos séculos II e III d.C. as "Attideia" celebrábanse con grande esplendor e a partir de Antonino o seu culto tivo ritos segredos. A cerimonia arredor da que xiraba o proceso iniciático era o bautismo de sangue que o neófito recibia do sacrificio de un touro, Taurobolium (caza de touro con rede), ou de un carneiro, Criobolium (caza do carneiro). Ámbolos dous santuarios acondicionan a sua forma arquitectónica o lugar donde o devoto recibia o bautismo de sangue con propiedades curativas. No ritual fríxio, tanto o touro como o carneiro eran degolados na parte superior, emplazando madeiras perforadas sobor das que colocaban o animal no intre do sacrificio. Na cripta da parte inferior atopábase o devoto nunha piscina sobor do chan de pedra que recollia o sangue o través dun sumidairo e sempre con auga corrente para sanear o santuario para novo uso. O exterior do conxunto evidencia unha edificación con unha nave para protexer o lugar do sacrificio e os que o practicaban, asi como as escadas para comunicar os dous niveis. Posteriormente coa chegada do cristianismo o culto do bautismo de sangue desapareceu. Resulta complicado interpretar o culto milenario sobor de todo por as transicións de unhas relixións a outras. Partindo dun santuario celta ou indíxena até o actual enclave de veneración a santa, exemplo cultural mariano milagroso, vanse modificando os cultos. Dende as tres estatuas de Guerreiros Galaicos atopadas no castro, a pedra formosa, relacionada con cultos relativos a auga, con termas que tiñan propiedades terapéuticas e finalidade pseudorelixiosa, a árbore, símbolo espiritual, como proba a rexeneración primaveral cíclica representada nas festas dos maios na cultura tradicional campesiña galega, o culto as pedras, abaladoiras, sanadoras ou dos mouros, facendo de Galiza un país de pedras máxicas e contra o que non poideron nin concilios, nin homilías, nin excomuñóns, chantando cruces por riba delas coa clara idea de apropiación da igrexa católica dos lugares de culto paganos dos que non se poido desligar a tradición popular. As prácticas relixiosas romanas fixeron anteriormente algo semellante, non tan agresivo, pero xa San Martiño de Dumio aconsellaba que se derrubara o menor número posible de lugares pagáns e que enriba deles se poñan reliquias para mudar o obxectivo, engadindo o martirio dunha santa de orixe local fai máis efectivo a implantación do culto chegado de fora mantendo os lugares de culto e os elementos rituais, tendo a eclosión no século XI e considerando asentada a tradición no XVI. Na lenda, na que a filla de Teódulo, procer romano na Limia e tal vez sacerdote pagán, foi deixada o coidado dunha criada cristiá e que o prefeto romano Olibrio, despois de ser rexitado por ela, recluíuna, someteuna a torturas e tentou queimala e afogala sin éxito, decidindo o final decapitala e cando o verdugo lle cortou a cabeza esta deu tres saltos e naquel lugar saiu unha fonte, pero a cronoloxía de Sta. Mariña non coincide coa xeografía e actualmente está aceptado que se trata dunha trasposición de elementos tomados de textos clásicos, xa que a primeira documentación estaba en grego, mantendo vivos ritos milenariso, eso si, de forma cada vez máis distorsionada.

O Garrano é un tipo de equino ben caracterizado e un importante patrimonio xenético que contribue o mantemento da biodiversidade, valorización de zonas económicas deprimidas, mantemento dos valores do medio rural e padagoxía da natureza, actuando como elemento do medio ambiente que urxe protexer. Descende da fauna glacial paleolítica e de equinos introducidos posteriormente polos celtas, o que deu orixe o cabalo tipo celta das rexións montañosas miñota, galaico-asturiana e vasco-navarra, representado hoxe por: Garrano, Cabalo Galego de Monte, Asturcon, entre outros. A análise etimolóxica da palabra "garrano" reforza a hipótese da influencia celta, pois deriva de garra, vocábulo pre-romano con radical é garr, orixen de garrán e que en céltico gaélico significa cabalo. O longo dos séculos as suas aptitudes naturais foron aproveitadas con éxito na vida rural do sistema agrícola de minifundio. Foi declarada como raza ameazada e hoxe estanse a levar traballos de recuperación da raza pola Asociación de Criadores da Raça Garrana na área da rexión montañosa do noroeste portugués, incluindo grande parte do Parque Nacional Peneda-Gerês.

O millo é un dos productos fundamentais do campo na Galiza e norte de Portugal, o que non é de estrañar se se ten en conta que, en realidade, o que ocorreu foi que veu a sustituir a outra planta semellante: o paínzo. Xa na cultura dos castros era cultivado o paínzo, como o comproba o achádego de sementes torradas destes grans que, procedentes das citanias, se gardan no Museu Leite de Vasconcellos, Portugal. É de supor que o uso do paínzo se non interrompeu xa que o atopamos moito despois citado no século XIII, no Cancioneiro da Vaticana, e a el alude, sen dúbida, unha miniatura das Cántigas de Alfonso X que representa uns canastros cheos de espigas. Foi bastante despois do descubrimento das Americas que veu o millo a Galiza. Polos traballos de Bouza Brey sabemos que o primeiro millo veu no ano 1604 traído polo Almirante Don Gonzalo de Castro e a súa muller Dona Magdalena de Luaces. O millo veu en dúas arcas pelo menos; unha perdeuse no século pasado, mais a outra consérvase en Casariego, no oeste de Asturias, de donde era o Almirante. Este gran trouxérono de Florida e el sementouno na súa terra namentras a muller o facia en Mondoñedo, a súa patria. Pouco a pouco foi inzando o millo e xa no primeiro tercio do século XVII aparece documentado nas provincias de Lugo e a Coruña, entrando na de Ourense xa ben andado o século e non aparecendo quizais nalguhas terras da montaña. Seguramente este gran trouxo consigo o nome indíxena de maíz, mais ese nome non prendeu aquí e déuselle o mesmo que tiña o vexetal ó que viña sustituir: millo. Entón, para distinguir un do outro, modificáronse os nomes, chamándolle o vello paínzo, millo miúdo, millo dos paxaros...e ó novo millón, millote, millo grande, millo gordo, millo graudo e aínda curiosa forma, influida polo nome indíxena, de maínzo. Logo, o ir predominando, quedou o nome de millo para o importado e o de paínzo ou millo miúdo para o outro, que xa hoxe case que non se cultiva, sementándose algún pé por curiosidade nada máis. (Xaquín Lorenzo :A Terra - Editorial Galaxia)

Tags

Friends

  • loading Loading…

 

Eladio Cortizo's groups