Eladio Cortizo
photos
on Google Maps
views
Andar istes vieiros sin presa e sin arelas, coma quen non tivese na ialma outro degaro que camiñar ás toas, deleixado do mundo, dos homes, das obrigas... Largar os ollos polo campo aberto, a solprender o voo dos papafigos ou a sombra das nubens silandeiras; pór ouvidos no zoar das vespas, na música das herbas que se falan ou na témera orquesta dos penedos. Andar, andar, andar, sin ter conta do tempo nin da vida, e coller o misterio en cada volta; deitarse logo baixo os ameneiros a platicar cos merlos, sabidores do segredo frescor dos canavales. Mergullarse no río a apreixar o tesouro das areas que escintilan ao sol coma brilantes; correr ispido polos outos millos, tripar as herbas e sentir o alento do seu recendo unxir o corpo todo....(Xosé M. Álvarez Blázquez)

Eladio Cortizo's conversations

Amigo Suso, ista é a información que figura no cartaz que alí colocou o Concello de Toques: O dolmen do Forno dos Mouros é un dos exemplos máis fermosos e mellor conservados dos monumentos megalíticos galegos. Situado na Serra do Bocelo, preto da aldea da Moruxosa e a unha altitude de 713 m, foi obxecto de varias escavacións arqueolóxicas realizadas pola Universidade de Santiago entre os anos 1987 e 1989. É a serra do Bocelo unha zona moi rica en restos megalíticos xa que foron catalogados 32 mámoas ou túmulos, a maioría aliñados co Camiño Real que cruza a crista da Serra en sentido NE-SO. O Forno dos Mouros é o máis espectacular destes restos. Este monumento sepulcral datado no III milenio a.c., é unha estrutura megalítica con cámara poligonal formada por unha lousa horizontal sostida por sete piares (ortostatos). A lousa da cuberta aparece fracturada pola súa parte setentrional. A cámara consta dun corredor de acceso de dous tramos e representacións pictóricas no seu interior, nas que destacan motivos en zig-zag en cores vermella e negra dispostas sobre fondo branco. Nas sucesivas campañas de escavacións que se levaron a cabo apareceu material lítico e cerámico. Destacan restos dunha peza excepcional, un vaso campaniforme cordado, con influencias decorativas vinculadas á Bretaña francesa, que demostran as complexas redes de circulación existente no III milenio. No verán do ano 2009, o Forno dos Mouros foi obxecto dunha actuación realizada por un equipo do C.E.S.I.C. co fin de velar pola conservación do mesmo, acondicionar o seu contorno e deter a deterioración das pinturas, para o cal se levou a cabo o soterramento preventivo destas. Nesta mesma intervención tamén se reforzou a estabilidade do conxunto. Saúdos

O esteiro do Miño é unha extensa zona húmeda de gran valor ecolóxico e está situado na desembocadura do Miño, comprende os municipios da Guarda e O Rosal, con 1668 ha. Ademais de pertencer á Rede Natura 2000 (LIC) está incluída desde 1965 na “Lista de zonas de húmidas de Europa e Norte de África de importancia internacional". Así mesmo está recoñecido como Zona de Especial Protección para as Aves (ZEPA), e foi declarado como Zona de Especial Protección dos Valores Naturais (ZEPVN). As augas do Esteiro do Miño, polo seu carácter salobre, permiten a convivencia de especies mariñas e fluviais, resultando unha diversidade floral e faunística excepcional, garzas, parrulos, mazaricos... O carrizal é considerado un dos máis importantes de Galicia pola súa diversidade ecolóxica. Na ribeira do río, o piñeiral conforma un agradable paseo mesturándose cos carballos, sobreiras, xestas ou acacias. Ademais o Esteiro do Miño pertence a zona protexida do Baixo Miño, e é o espazo natural ca maior superficie protexida da comarca con case 3.000 ha, baixo a catalogación de Lugar de Importancia Comunitaria (LIC), Rede Natura 2000. Abrangue os municipios de A Guarda, O Rosal, Tomiño, Tui, Salvaterra de Miño, Arbo, As Neves, A Cañiza, Crecente e Padrenda. A horizontalidade do terreo permite a existencia de prados ó lado do río navegable, con illas como a de Goián ou a Canosa.

O antigo Colexio Apóstolo, logo instituto N'un Alves e máis tarde Colexio de María Inmaculada foi propiedade da Compañía de Xesús. O antigo almacén de importación-exportación da familia Español pasou as mans dos xesuítas en 1875 e dende aquela foron moitos os profesores e eruditos que pasaron pola Pasaxe: o pai Baltasar Merino (botánico) o pai Arguelles (naturalista) ou o pai Eugenio Jalhay (arqueólogo). O colexio da Pasaxe foi xerme da actual Universidade de Deusto e Seminario de Camillas. O colexio contou con medios técnicos dos máis avanzados, instalouse un dos primeiros observatorios de Galicia, o segundo teléfono do Municipio e antes de chegar a luz eléctrica o municipio en 1900 os PP Xesuítas dispuñan de luz eléctrica grazas a un xerador mercado en Alemaña. En 1916 os PP Xesuítas alugaron as instalacións aos PP Xesuítas de Portugal que viñan de ser expulsados do seu país mentres o Colexio Apóstolo Santiago trasladouse a Vigo. Comezan 26 anos de estancia dos xesuítas portugueses en Camposancos, como Instituto N'un Alves, nome que por obriga do goberno español tiveron que substituír polo de Colexio María Inmaculada. Na II República os xesuítas deben abandonalo colexio. Queda nas mans do Estado asumindo o concello obriga de velar pola súa conservación. Durante a guerra funcionou como cárcere chegando a contar con máis de 3000 presos.

Sao Gens è uma freguesia do Concelho de Fafe Destrito de Braga que possui Algumas variedades de pontos de interesse arqueologicos sendo os mais importantes a torre sineira da igreja de SaoBartolomeu de Sao gens sendo essa tambem romanica e com alguns desenhos gravados ainda por decifrar,exestiu um grande Mosteiro em redor da mesma,Caminho que ligavam esta Terra a Roma ainda sao visivais tais como campanarios e pontes,mas antes de tudo isso esta terra ja era habitada na idade do ferro que tambem ainda existem vestigios visiveis... Metendo a historia de lado temos uma Terra a descobrir com um acolhimento das associassoes religiosas e publicas sempre disponiveis tais como quem la vive.

Grazas, Eladio e Daniel. Sexa miñato ou ratoiro hai o está espreitando.

Houbo ata 28 telleiras nas beiras desta enseada, dende Castrelo a O Grove, perfectamente integradas na paisaxe, que tiveron a súa importancia socioeconómica, tanto polo emprego xerado nelas como polo servizo que os seus embarcadoiros prestaban a comunidade. A temporada nas telleiras duraba dende abril a outubro, traballando de sol a sol. Os traballos incluían a extracción do barro, o seu amasado (axudándose de cabalos ou bois), a elaboración da tella ou ladrillo, o secado, a cocción no forno e o transporte en lanchas de vela dende o embarcadoiro. A dureza deste traballo resúmese no dito da xente que o desempeñou: “comemos o pan que amasou o demo”. Os ladrillos e tellas fabricados nas telleiras teñen unha inconfundible aparencia artesanal, de feito que cada peza considerase unha obra única. Mesmo cada telleiro tiña unha marca propia, un remate recoñecible fronte ao traballo doutra cuadrilla. Todo isto permite distinguir estes materiais dos seus equivalentes modernos, moito máis homoxéneos. Baixo a súa rústica aparencia, os aparellos e utensilios empregados nas telleiras amosan adaptacións tecnolóxicas, evolucionando ao longo do tempo. Estes materiais representan un rico patrimonio etnográfico.

“Subida à Calcedónia, uma das coroas de glória cá da serra. A tarde estava como um veludo, e as fragas, amolecidas pela luz, pareciam broas de pão a arrefecer. Do alto, a paisagem à volta era dum aconchego de berço. Muros sucessivos de cristas - círculos concêntricos de esterilidade – envolviam e preservavam a solidão.” Gerez, 6 de Agosto de 1952 – Miguel Torga, Diário VII

As tentacións, de todo tipo, pendían sobre a cabeza dos cristiáns, sempre vixiando agochadas nos tellados e agardando o intre de caer sobre os incautos e apropiarse da súa alma. A salvación parecía clara: traspasar a porta e penetrar no recinto sagrado. No caso do canzorro quinto, dos catorce que conserva Garabás, representa un porco, animal omnívoro asociado a luxuria, a pereza e a gula. Saúdos

Sobre uma serra inacessivél está situado o tal castelo, em forma prolongada, diviso em dous de pedra de cantaria. Não sei quem possa defender entrada, nem passagem, e o préstomo que lhe julgo é servir para ninhos de águias (onde há muitas) e covil de ladrões. Oa moradores de Castro, gente indómita e intratavél, estão aliançados com os galegos. (Brandão, 1758)

Tags

Friends

  • loading Loading…

 

Eladio Cortizo's groups