Eladio Cortizo
photos
on Google Maps
views
Andar istes vieiros sin presa e sin arelas, coma quen non tivese na ialma outro degaro que camiñar ás toas, deleixado do mundo, dos homes, das obrigas... Largar os ollos polo campo aberto, a solprender o voo dos papafigos ou a sombra das nubens silandeiras; pór ouvidos no zoar das vespas, na música das herbas que se falan ou na témera orquesta dos penedos. Andar, andar, andar, sin ter conta do tempo nin da vida, e coller o misterio en cada volta; deitarse logo baixo os ameneiros a platicar cos merlos, sabidores do segredo frescor dos canavales. Mergullarse no río a apreixar o tesouro das areas que escintilan ao sol coma brilantes; correr ispido polos outos millos, tripar as herbas e sentir o alento do seu recendo unxir o corpo todo....(Xosé M. Álvarez Blázquez)

Eladio Cortizo's conversations

Base dun Cabaz ou Cabaceiro, que ten a súa orixe na época castrexa en construcións suspendidas formadas por varas entretecidas. Os cabaceiros circulares móntanse sobre unha grade ou bastidor xeralmente de madeira, neste caso de pedra, que fai mesmo de tornarratos, con unha serie de furos ou buracos nos que se poñen unhas varas grosas. Por entre elas vanse tecendo outras e logo entre estas outras máis fracas, facendo que, como nos gueipos, vai a obra tomando forma redonda ó tempo que se aumenta pouco a pouco o diámetro, de tal xeito que o conxunto tome forma de tronco de cono invertido. Cóbrese cunha cuberta cónica de colmo moi lixeira, xa que é preciso retirala para botar no interior a colleita.

O Gran Pirineo ou can de montaña dos Pirineos, non se debe confundir co Mastín dos Pirineos, pois aínda que similar é unha raza totalmente diferente, é unha raza grande e maxestosa usada tradicionalmente para protexer o gando, principalmente as ovellas. É un can de tipo moloso por proceder a raza de Molosia (Epiro; Grecia). O pelaxe e moi groso e a cor xeralmente branca con manchas crema na cara. Unha das características diferenciais é que presenta seis dedos nas patas traseiras en lugar dos cinco habituais, para mellorar a tracción en terreos nevados. É unha raza empregada durante milenios por os pastores vascos no norte dos Pirineos e na parte sur francesa, chegando a ser can oficial da corte francesa ate a desaparición na Revolución Francesa. É leal, valente, excelente gardián e esforzado protector de todo o que considere dentro da familia, chegando a loitar contra osos pardo ate a morte por defender o dono. Son cas independentes, pacientes cos nenos e incapaces de facer mal os donos, pero esta actitude pode mudar cando se trata de defender calquera cousa que considere que está a seu cargo. É un gardián activo, dedicándose a vixiar por os arredores seguindo un patrón concéntrico e volvendo de cando en vez sobre os seus pasos, por iso si se ten nun xardín debe manterse completamente fechado. Son cas independentes e curiosos, o cal lle leva a non aceitar facilmente ordes, ignorando calquera que vaia encontra do seu propio criterio e o seu carácter precavido pode xerar incidentes con estraños. Sen ser agresivo é moi protector, actuando de forma progresiva, comezando con ladridos de advertencia, seguido de gruñidos cada vez máis guturais , chegando ate as ultimas consecuencias se o intruso o ignora, o que non é fácil tendo en conta o seu ladrido. A pesar deso gústalle recibir atencións dos donos, sobre todo dos nenos.

A freguesía de Eja, cuxo topónimo ven da palabra de orixe celta anégia, que significa río, está situada no local onde existiu unha cidade que foi conquistada aos Suevos pelo rei godo Leovixildo, no ano de 858. Naquel tempo chamábase Civitas Anégia. Tamén se coñece por Entre-os-Rios, por estar situada entre o Douro e o Támega, río que, como ben sabes, nace en Galiza, percorre parte do Norte de Portugal e desemboca neste lugar do río Douro, logo dun percurso de 145 km. Saúdos

Aínda que os de Moreiras digan “Trelle, Trellerma, Xestosa e Mugares, o demo leve eses catro lugares”, fica aí testemuña que paga a pena dar unha volta por esas terras, sen deixar de pasar polo san Bieito de Cova de Lobo que din é o máis milagreiro (cura as verrugas) e o penedo que defende do diaño maligno “O Tangaraño” que, segundo a crenza popular, atacaba os nenos pequenos deixándoos raquíticos e deformes, aínda que eu creo que unha boa alimentación é máis milagreira e cecas por iso vaise perdendo a crenza. Saúdos

O Támega nace na serra de San Mamede, no Alto de Talariño a 960 m de altura, preto da freguesía da Alberguería, no concello de Laza. O nome do río é pre-romano, dunha raíz indoeuropea “tam” (de cor escura), que aparece noutros hidrónimos galegos: Tambre, Támoga, Tamuxe, e tamén noutros países europeos, baste lembrar o británico Támese, en inglés Thames. Do nome do río deriva o do pobo dos tamagani, que sen dúbida habitaba o val de Monterrei. O río Támega (Tâmega en portugués), é un río internacional que nace en Galiza, percorre parte do Norte de Portugal e desemboca no río Douro, logo dun percurso de 145 km, sendo o único río galego, xunto cos seus afluentes, que pertence á Confederación hidrográfica do río Douro.Saúdos

Tags

Friends

  • loading Loading…

 

Eladio Cortizo's groups