Eladio Cortizo
photos
on Google Maps
views
Andar istes vieiros sin presa e sin arelas, coma quen non tivese na ialma outro degaro que camiñar ás toas, deleixado do mundo, dos homes, das obrigas... Largar os ollos polo campo aberto, a solprender o voo dos papafigos ou a sombra das nubens silandeiras; pór ouvidos no zoar das vespas, na música das herbas que se falan ou na témera orquesta dos penedos. Andar, andar, andar, sin ter conta do tempo nin da vida, e coller o misterio en cada volta; deitarse logo baixo os ameneiros a platicar cos merlos, sabidores do segredo frescor dos canavales. Mergullarse no río a apreixar o tesouro das areas que escintilan ao sol coma brilantes; correr ispido polos outos millos, tripar as herbas e sentir o alento do seu recendo unxir o corpo todo....(Xosé M. Álvarez Blázquez)

Eladio Cortizo's conversations

O Castiñeiro de Pombariños (Castanea sativa), situado no Souto de Rozavales no concello de Manzaneda na provincia de Ourense, é o castiñeiro non podado de maior circunferencia de Galiza, con un perímetro de 13.85 m e una idade estimada de 1100 anos. Árbore incluída no catálogo de árbores senlleiras declarado Patrimonio de Galiza

Nas dúas marxes do río Navea abondan soutos con castiñeiros históricos, tanto en San Xoán do Río como no lado de Trives. En Pena Folenche hai unha ruta dos sequeiros ben interesante pero é en San Martiño de Manzaneda no Souto de Rozavales onde se atopa o castiñeiro de Pumbariños, a árbore de maior perímetro de Galiza e unha idade que sobrepasa os 500 anos. Saúdos

Grazas "elcorty". Mellor explicación non daría eu. Saúdos de Suso.

Trátase dun poboado castrexo da época romana, fundado no século I d.C. con un período de ocupación ate o século V. Hai unha base dun monumento romano da época Flavia e na parte superior destaca a muralla do século I cuxa entrada era flanqueada por dúas torres onde estaban dúas estatuas de dous guerreiros galaicos, hoxe no Museo Municipal de Penafiel. Saúdos

A Capela de San Xes de Francelos é unha pequena e sinxela capela que orixinariamente pertencía a un antigo mosteiro medieval hoxe en día desaparecido. Na actualidade é o resultado de diversas reconstrucións que alteraron totalmente a fábrica orixinal. A súa importancia e valor residen en que nas reconstrucións aproveitáronse elementos decorativos e arquitectónicos prerrománicos procedentes das edificacións anteriores. Os elementos que conforman o vano de acceso a actual capela deberon corresponder ao orixinal arco triunfal que daba paso á ábsida desde a nave, como apuntaron entre outros autores Lorenzo Fernández e García Álvarez. A fachada sitúase ao abeiro dun adro cuberto cun tellado de madeira apoiado sobre pilastras, magníficos vestixios dun estilo pouco conservado en Galiza. A porta principal componse dun arco de ferradura de dovelaxe asimétrico e que se veu modificado coa introdución dun lintel adovelado. O conxunto acusa unha evidente afinidade co estilo visigótico. Nas obras de restauración descubriron que o arco non realiza función construtiva (por dentro hai cachotería, as dovelas non chegan ao interior) polo que se especula que se trate dunha reposición. O arco apoiase sobre dúas semicolumnas de fuste monolítico decoradas con ondulantes motivos vexetais e encostadas ás xambas. A decoración lévanos de novo ao estilo visigodo e o feito de que as columnas se atopen adosadas ás xambas ao arte asturiano prerrománico. Os fustes apóianse en bases compostas por plinto, dous boceis e unha semi-escocia. Os orificios nas basas poderían corresponder á existencia dun cancel de peche. Os capiteis son entregos e en forma de ábaco rectilíneo decorado por catro filas de carnosas follas, pertencendo a unha tipoloxía dexenerada do tipo visigodo. No extremo superior dereito do capitel dereito pódese ver un corpo circular e baixo este outra figura en forma de S. A decoración dos capiteis prolóngase en relevos gravados directamente no perpiaño semellantes aos de San Xoán de Camba (Castro Caldelas). En ambos os lados aparecen representados unha personaxe aureolada montada nun asno que leva na man un posible ramo e figuras con túnicas saíndolle ao paso (dúas no da dereita e unha no da esquerda). Son de talla moi plana co fondo rebaixado e enmárcanse por un resalte recto e axustado as figuras en pé. Sobre a interpretación desta representación existen varias teorías que coinciden en sinalar que se trata de escenas bíblicas: .-Unha primeira teoría defende que representan a Entrada de Xesús en Xerusalén e o outro a Fuxida a Exipto. .-Unha segunda teoría defende que un representa a Entrada de Xesús en Xerusalén e o outro a Balaan detido polo Anxo. .-Unha terceira considera que se trata dun desdobramento da mesma escena, ben a Entrada en Xerusalén ou ben a Fuxida a Exipto. O vano dereito presenta un arco de medio punto e tápase cunha celosía en pedra de 90 cm de ancho e 146,5 cm de alto. A celosía presenta un calado de dúas rosáceas de oito pétalos superpostos e trianguliños intercalados entre as follas, e na cima tres arquiños de ferradura. A celosía enmárcase cunha moldura de 3 cm de ancho cun baquetón soguedado e enmarcado a súa vez por un tallo serpenteante con acios, e no mais alto catro aves enfrontadas por parellas picando nos acios. O estilo ou estilos desta peza dividen aos autores, xa que algúns ven influencias visigodas, outros mozárabes e outros do arte asturiano serodio. Saúdos

Tags

Friends

  • loading Loading…

 

Eladio Cortizo's groups