Panoramio - Photos by wicherek

wicherek

view on map

596

photos

212

on Google Maps

210177

views

Sprawianie przyjemności psychice, napełnia radością i energią, daje poczucie sensu i cel :) Wszyscy znamy budowlę pokrytą białym marmurem, ale gdy się wyłoni, gdy ujrzymy aleję i baseny fontanny, to zapiera dech w piersiach. Boże naprawdę tu jestem... to niewiarygodne, to nie obrazek w książce, aż trudno pozbierać własne myśli. Jest majestatyczna, symetryczna, czysta i wydaje się być bardzo daleko. Dopiero podchodząc coraz bliżej, oswajając się z jej widokiem, kiedy trzeba zdjąć buty, by wejść wyżej, na marmurowy rozgrzany indyjskim słońcem biały marmur, dopiero wtedy podnosząc głowę, zdajemy sobie sprawę z jej wielkości, majestatu, potężnego pomnika ku czci miłości:) Kiedy stawia się kroki bosymi stopami, czuje się taką bliskość, a wszelkie wyobrażenia o tym miejscu pryskają, tego nie można sobie wcześniej wyobrazić. To przeżycie, kiedy idzie się dookoła budowli, mija kolejne ściany i nisze, to prawie jak słyszeć za każdym zakrętem - podziwiaj mnie, patrz jaka jestem piękna i ogromna! Wewnątrz pełne skupienie i szmer ludzi podziwiających mauzoleum. Na zewnątrz jest ciągły ruch, ludzie z uśmiechem, z zadartymi głowami, pragną zapamiętać każdy widok, nacieszyć się obecnością w tak słynnym miejscu. I chęć zapamiętania tych wrażeń na całe życie, i uświadomienie sobie, że JESTEM TU NAPRAWDĘ, że marzenia się spełniają, że gra kolorów zachodu słońca jest ciągła, pytanie, czy mam wystarczająco dobre zdjęcia, czy może jeszcze pójść i z innej strony sfotografować, jak długo patrzeć, aby się napatrzeć... wchłonąć atmosferę i radość którą się tu czuje, bo o powrocie w to miejsce, chyba już nikt nie myśli w tej chwili. I oddalając się od niej, mijając punkt widokowy, nie chce się iść dalej, a stojąc przy wyjściu, trzyma jeszcze swym widokiem, i każdy wyciąga aparat po raz ostatni, by przywołać wszystkie wspomnienia będąc już w domu. Tadż Mahal, ja tam naprawdę byłam, brzmi jak bajka, wspomnienia są bezcenne :)