هرمِ من! خاك پاك جدا مانده من، آسمان تو چه رنگ است امروز؟ آفتابی ست هوا؟ یا گرفته است هنوز ؟ من در این غربت تنها كه جدا مانده ام از تو، آفتابی به سرم نیست. دلم آنجاست هنوز منِ گمگشته را،تو گم نكني! تو مرا خط نزني،من به پايت گيرم. دلم آنجاست، مادرانم، پدرانم همه دلخوشي من، ری‌رايم! هرمِ من! خانه اجدادي من، عاقبت خاك تو شود خانه جاويدي من، شوم همسايه اي جنب رفيق. هرمِ من! چند سالي است كه دگر از بهاران خبرت نيست، چه شده است تورا ! صبحگاهي پيش به ديدنت آمدم، مرا غمگين كردي، پريشان بودي. دور بودي از خودت ! بو ميداد همه حرفاي مردمانت، بو ميداد همه دلهايشان، همه عشق ها، رفاقت ها! هيچكس خودش نبود، هر كه بر جاي كسي ديگر بود آسمان هم آنجا مثل ديروز نبود. من شنيدم كه "ياسين" هم دل پرخوني داشت، از دوشاخش اشك مي ريخت همه فصول سال. نه خبراز باغ گپي ست، نه بهاري دل خَش. ولي آرام باش،حوصله كن! من بهار دگر را خواب ديدم، "خدارا چه ديده اي"! هرمِ من! جنوب من، عطش وجود من، تيرماه را يادت هست! وقتي خورشيد در يك قدمي ناز ميكرد، شوقِ ديدار همسايه ها بود كه نسيمي ميشود و مي وزيد كه اسفند را در تير تجربه مي كرديم. هرم من، گنجه ي صدقفل خاطرات من! ساعت پنج عصر را يادت هست! غروب كه ميشود تمام آرامش را در يك سفره جمع ميكرديم و شب همه ي همسايه ها به دورش حلقه ميزدند. سحرگاهان هم چه خوش ندايي از مسجد به دل ميرسيد. يادت مي آيد شب عيد، خواب در چشمان نبود،چه انتظاري كه صبح عيد شود! چه شوق زنده اي در بچه ها بود. طنين كوچه ها عيدمباركي بود، همه نو، همرنگ بودند. هرمِ من! اين نامه ي مرا، حرف و بغض مرا براي مردمانت زمزمه كن كه بياييم دل به دل هم دهيم و كوچه هاي محبت را خانه به خانه بكوبيم. از نخلستان هايي كه فصلهاست به ديدنشان نرفته ايم، اما هنوز بيدار مانده اند،"مهرباني را بياموزيم" . هرِم من، خاك من، خطه آزاده من من به تو خوشنودم هنوز. همه تنهايي من، همه چشمان مني پس بيا آشتي كن با خود با همه مهرباني ها... هرمِ من! دوست دارم كه بيايم دست در دست نسيم قدمي بردارم به همه كوچه ي عشقت گل دهم دست به همه خوبانت بوسه زنم دستان همه پيرانت هرمِ من! هر كه خواهد دور باشد، دور باد چشم ديدن ندارد، كور باد من يكي در سينه ام ميگيرمت روزهاي روشني مي بينمت. 'روزهاي خوش ديروزي در راه است' "ری‌را"