The Pra Sat Khao Phra Wihan is THAILAND and not cambodian

อันนี้เรื่องจริง ครับท่าน หมูกระทะ ร้านนี้ เวลาท่านกินแล้วระวังเบิลผี แล้วเขาบอกว่า ขอโทษมันผิดพลาด เขาบวกให้เรา ตรวจสอบให้ดีก่อนจ่ายเงิน มันเรื่องของความชื่อสัตย์กับลูกค้า Phet Cha Buri road.

Unseen LIKE

Very nice.Elemer

บริเวณนี้ที่ขุดพบโครงกระดูก

ประวัติบ้านเขาสระนางสรง ต.นิคมเขาบ่อแก้ว อ.พยุหะคีรี จ.นครสวรรค์ มีว่าเมื่อสมัยรุ่นตา แม่ ปู่ ประมาณ 50 ปีที่แล้วมีเรื่องเล่ากันว่า มีสระอยู่เขา ช่วงเวลาเข้าพรรษาชาวบ้านได้ยิน กลอง ระนาด ปี่ แสงสว่างบนเขา เสียงดนตรี มีผู้เจ้าหญิงออกมาสรงน้ำ(อาบน้ำ)ที่สระนั้น และที่ช่วงต่อเขาจะมีน้ำตกช่องเข้า(ทุกวันนี้เรียกกันว่าช่วงเถ่า)เพราะมีทางข้ามเขาช่องทางเดินระหว่างหิน ทุกวันนี้ยังมีอยู่ สมัยก่อนใช้เดินข้ามกันช่องทางเข้านี้ เพื่อจะเดินทางไปหัวงิ้วไปสถานีรถไฟต้องผ่านช่องนี้กัน และชาวบ้านมาตักน้ำไปใช้ กินกันที่บริเวรนี้เช่นกัน ประมาณปี 2517-2519 ช่วยบ้านพบโครงกระดูกพร้อมอาวุธโบราณ มีกำไร ดาบ หอก มีโครงกระดูกประมาณ 10-15 คน ชาวบ้านไปขุดกันจนถนนเกือบพัง สาเหตุ ที่พบ มีลุงท่านหนึ่งไปเลี้ยวัวบริเวรนั้น สมันนนั้นมีป่าไฟ่ และรองน้ำทางน้ำไหลจากน้ำตก ลงเห็นคนเรียก ให้ไปหา โดยกวักมือเรียก ลุงแปลกใจมีใครเรียกก็ไปหา ไปพบเห็นหม้อดิน และเห็นโครงกระดูก ที่น้ำเซาะ ตอนนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น จะมืดแล้ว วันต่อมาชาวบ้านก็พากันไปขุดบริเวรนั้นกันรวมถึงข้าพเจ้าด้วยก็ไปขุดกัน พบโครงกระดูกและเราก็ขุดตาม โครงไปกันเรื่อยๆและกันสุดโครงนั้นมันมีแต่ดิน เข้าใจว่าคงกลายเป็นดินไปแล้ว และเราพูดคุยกันว่า แสดงว่าสมัยก่อน อาจจะเป็นทหารดินทางผ่านมาทางนี้แล้วรบกัน ฆ่ากันตาย เพราะโครงกระดูกอยู่แบบไม่เป็นที่มีทั่วไปบริเวรนั้น และอยู่ไม่ลึกมากอยู่ประมาณ 50 ซินติเมตร ถึง 1 เมตรเท่านนั้น ส่วนโครงกระดูกเอาไปไว้ที่วัด ส่วนดาบ กำไร ไม่แน่ใจว่าเอาไปไว้หรือเปล่า ทุกวันนี้ถนนเก่า ถูกสร้างทับไปแล้ว ทางน้ำตกกลายเป็นถนน เพราะกำนันสมัยนั้น เขารถดันดินเอาหินมาเท่เพื่อทำทางรถและทางเดินข้ามเขาเพื่อไปตลาดและสถานีรถไฟ จนถึงทุกวันนี้ ถนนเส้นนี้ไปได้ใช้งานมากเหมือนแต่ก่อน ประวัตินี้นายเฉลิม เจริญเขตต์เล่าให้ฟัง ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ วันที่เขียน เรื่องนี้วันที่ 13 ตุลาคม 2552

ประวัติบ้านเขาสระนางสรง ต.นิคมเขาบ่อแก้ว อ.พยุหะคีรี จ.นครสวรรค์ มีว่าเมื่อสมัยรุ่นตา แม่ ปู่ ประมาณ 50 ปีที่แล้วมีเรื่องเล่ากันว่า มีสระอยู่เขา ช่วงเวลาเข้าพรรษาชาวบ้านได้ยิน กลอง ระนาด ปี่ แสงสว่างบนเขา เสียงดนตรี มีผู้เจ้าหญิงออกมาสรงน้ำ(อาบน้ำ)ที่สระนั้น และที่ช่วงต่อเขาจะมีน้ำตกช่องเข้า(ทุกวันนี้เรียกกันว่าช่วงเถ่า)เพราะมีทางข้ามเขาช่องทางเดินระหว่างหิน ทุกวันนี้ยังมีอยู่ สมัยก่อนใช้เดินข้ามกันช่องทางเข้านี้ เพื่อจะเดินทางไปหัวงิ้วไปสถานีรถไฟต้องผ่านช่องนี้กัน และชาวบ้านมาตักน้ำไปใช้ กินกันที่บริเวรนี้เช่นกัน ประมาณปี 2517-2519 ช่วยบ้านพบโครงกระดูกพร้อมอาวุธโบราณ มีกำไร ดาบ หอก มีโครงกระดูกประมาณ 10-15 คน ชาวบ้านไปขุดกันจนถนนเกือบพัง สาเหตุ ที่พบ มีลุงท่านหนึ่งไปเลี้ยวัวบริเวรนั้น สมันนนั้นมีป่าไฟ่ และรองน้ำทางน้ำไหลจากน้ำตก ลงเห็นคนเรียก ให้ไปหา โดยกวักมือเรียก ลุงแปลกใจมีใครเรียกก็ไปหา ไปพบเห็นหม้อดิน และเห็นโครงกระดูก ที่น้ำเซาะ ตอนนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น จะมืดแล้ว วันต่อมาชาวบ้านก็พากันไปขุดบริเวรนั้นกันรวมถึงข้าพเจ้าด้วยก็ไปขุดกัน พบโครงกระดูกและเราก็ขุดตาม โครงไปกันเรื่อยๆและกันสุดโครงนั้นมันมีแต่ดิน เข้าใจว่าคงกลายเป็นดินไปแล้ว และเราพูดคุยกันว่า แสดงว่าสมัยก่อน อาจจะเป็นทหารดินทางผ่านมาทางนี้แล้วรบกัน ฆ่ากันตาย เพราะโครงกระดูกอยู่แบบไม่เป็นที่มีทั่วไปบริเวรนั้น และอยู่ไม่ลึกมากอยู่ประมาณ 50 ซินติเมตร ถึง 1 เมตรเท่านนั้น ส่วนโครงกระดูกเอาไปไว้ที่วัด ส่วนดาบ กำไร ไม่แน่ใจว่าเอาไปไว้หรือเปล่า ทุกวันนี้ถนนเก่า ถูกสร้างทับไปแล้ว ทางน้ำตกกลายเป็นถนน เพราะกำนันสมัยนั้น เขารถดันดินเอาหินมาเท่เพื่อทำทางรถและทางเดินข้ามเขาเพื่อไปตลาดและสถานีรถไฟ จนถึงทุกวันนี้ ถนนเส้นนี้ไปได้ใช้งานมากเหมือนแต่ก่อน ประวัตินี้นายเฉลิม เจริญเขตต์เล่าให้ฟัง ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ วันที่เขียน เรื่องนี้วันที่ 13 ตุลาคม 2552

ประวัติบ้านเขาสระนางสรง ต.นิคมเขาบ่อแก้ว อ.พยุหะคีรี จ.นครสวรรค์ มีว่าเมื่อสมัยรุ่นตา แม่ ปู่ ประมาณ 50 ปีที่แล้วมีเรื่องเล่ากันว่า มีสระอยู่เขา ช่วงเวลาเข้าพรรษาชาวบ้านได้ยิน กลอง ระนาด ปี่ แสงสว่างบนเขา เสียงดนตรี มีผู้เจ้าหญิงออกมาสรงน้ำ(อาบน้ำ)ที่สระนั้น และที่ช่วงต่อเขาจะมีน้ำตกช่องเข้า(ทุกวันนี้เรียกกันว่าช่วงเถ่า)เพราะมีทางข้ามเขาช่องทางเดินระหว่างหิน ทุกวันนี้ยังมีอยู่ สมัยก่อนใช้เดินข้ามกันช่องทางเข้านี้ เพื่อจะเดินทางไปหัวงิ้วไปสถานีรถไฟต้องผ่านช่องนี้กัน และชาวบ้านมาตักน้ำไปใช้ กินกันที่บริเวรนี้เช่นกัน ประมาณปี 2517-2519 ช่วยบ้านพบโครงกระดูกพร้อมอาวุธโบราณ มีกำไร ดาบ หอก มีโครงกระดูกประมาณ 10-15 คน ชาวบ้านไปขุดกันจนถนนเกือบพัง สาเหตุ ที่พบ มีลุงท่านหนึ่งไปเลี้ยวัวบริเวรนั้น สมันนนั้นมีป่าไฟ่ และรองน้ำทางน้ำไหลจากน้ำตก ลงเห็นคนเรียก ให้ไปหา โดยกวักมือเรียก ลุงแปลกใจมีใครเรียกก็ไปหา ไปพบเห็นหม้อดิน และเห็นโครงกระดูก ที่น้ำเซาะ ตอนนั้นเวลาประมาณ 6 โมงเย็น จะมืดแล้ว วันต่อมาชาวบ้านก็พากันไปขุดบริเวรนั้นกันรวมถึงข้าพเจ้าด้วยก็ไปขุดกัน พบโครงกระดูกและเราก็ขุดตาม โครงไปกันเรื่อยๆและกันสุดโครงนั้นมันมีแต่ดิน เข้าใจว่าคงกลายเป็นดินไปแล้ว และเราพูดคุยกันว่า แสดงว่าสมัยก่อน อาจจะเป็นทหารดินทางผ่านมาทางนี้แล้วรบกัน ฆ่ากันตาย เพราะโครงกระดูกอยู่แบบไม่เป็นที่มีทั่วไปบริเวรนั้น และอยู่ไม่ลึกมากอยู่ประมาณ 50 ซินติเมตร ถึง 1 เมตรเท่านนั้น ส่วนโครงกระดูกเอาไปไว้ที่วัด ส่วนดาบ กำไร ไม่แน่ใจว่าเอาไปไว้หรือเปล่า ทุกวันนี้ถนนเก่า ถูกสร้างทับไปแล้ว ทางน้ำตกกลายเป็นถนน เพราะกำนันสมัยนั้น เขารถดันดินเอาหินมาเท่เพื่อทำทางรถและทางเดินข้ามเขาเพื่อไปตลาดและสถานีรถไฟ จนถึงทุกวันนี้ ถนนเส้นนี้ไปได้ใช้งานมากเหมือนแต่ก่อน ประวัตินี้นายเฉลิม เจริญเขตต์เล่าให้ฟัง ตอนนี้ยังมีชีวิตอยู่ วันที่เขียน เรื่องนี้วันที่ 13 ตุลาคม 2552

Thank you very ครับ we changed ありがとうございました非常に我々が変更ครับ

ความสำเร็จรูปภาพ. ฉันต้องการเก็บรายละเอียดเกี่ยวกับสถาบันนี้! สวัสดีจากโรมาเนีย! Picture success. I would like to put details about this institution! Greetings from Romania!