This is how your name and profile photo will appear on Panoramio if you connect this Google+ account.
You cannot switch to a different account later.
Learn more.
My father, Constandinos Balikas, was born here in the late 1800's.
He migrated to America in the early 1900's at the age of 16. He came to New York city where he pedaled fruit on the street during the day and washed dishes in a restaurant at night. He and his two brothers, Nikitas and Nick, started businesses in MIami beach, Fl and Atlanta, Ga. My Nouno, Nick Pefines, who was first cousins with my father, sponsored him.
The Greek Orthodox community in Atlanta, Ga. at the Annunciation Cathedral have many parishioners whose roots are from Nedoussa. They started an organization, Agia Ekaterini society, which is still active in Atlanta.
My son, Constantine Tsagaris, along with his cousins, Alexander and Jason Fell, were in Nedoussa summer 2009. They met relatives who showed them the home where my father grew up, the Balikas house. They told him the story of my grandfather, Thanassi Balikas, who was taken up to the mountain top and killed by the Germans.
My father never returned to Greece to visit his family. He would send his mother and sister money every month so they could survive. He provided the dowry for his three nieces.
IF you have roots from this village, please get in touch with me at elenitsagaris7@gmail.com.
Ούλα τα κάστρα τά ειδα, τα σεργιάνισα.
Σαν της Ωριάς το κάστρο, κάστρο δεν είδα.
Τούρκοι το πολεμάγαν χρόνους δώδεκα,
χρόνους, μήνους δεκατρείς - Ρωμιοπούλα μου να ζεις.
Τίποτα δεν του κάναν, δε ημπορούσανε.
Κι ένα μικρό Τουρκόπουλο Ρωμιογέννητο.
Λίτρες βαμπάκι βάνει αντίς για γκαστριά.
Στην πόρτα πάει, μιλάει και βαριά βογγάει.
-Ανοίχτε την γ-καημένη, τη βαριόμοιρη,
γιατ’ είμαι γκαστρωμένη και στο μήνα μου.
Όσο ν’ ανοίξει η πόρτα χίλιοι εμπήκανε.
Όσο να καλανοίξει το πατήσανε…
Οι περισσότεροι μελετητές του δημοτικού τραγουδιού το κατατάσσουν στις Παραλογές, ενώ ο Νικόλαος Πολίτης στα Ακριτικά (Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού, σελ.88). Όπως παρατηρεί ο ίδιος, σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν διάσπαρτα πολλά φρούρια, που καλούνται «Κάστρα της Ωριάς». Με τα φρούρια αυτά συνδέονται πολλοί θρύλοι για την άλωσή τους με δόλο από τους Τούρκους. Ο Πολίτης, λοιπόν, πιστεύει ότι η διάδοση του τραγουδιού αφενός και των θρύλλων αφετέρου δείχνει ότι αυτό προήλθε από κάποιο παλαιό πρότυπο, με αφετηρία κάποιο ιστορικό γεγονός. Όμως, ούτε ο τόπος και το φρούριο στο οποίο αναφερόταν το αρχέτυπο είναι εύκολο να εξακριβωθούν και να ταυτιστούν. Γι’ αυτό και οι τόσες παραλλαγές του τραγουδιού.
Όπως συμβαίνει και με το θρυλικό κάστρο του Αρακλόβου, πολλοί τόποι έχουν διεκδικήσει κατά καιρούς το Κάστρο της Ωριάς (Λινίσταινα Ολυμπίας, Ξεροκάμπι Αγίου Πέτρου Κυνουρίας κ.ά.).
Ένας από τους τόπους που καυχιούνται τοποθετώντας σ’ ένα τους κάστρο το πολυθρύλητο Κάστρο της Ωριάς είναι και τα Κοντοβούνια. Οι Κοντοβουνήσιοι το τοποθετούν ανάμεσα από τα χωριά Λαντζουνάτο και Παλαιόκαστρο (Ξεροκάσι), στο γνωστό φρούριο Σαφλαούρο.
Το Σαφλαούρο, όπως έχω αναφέρει σε διεξοδική μελέτη μου για τα κάστρα των Κοντοβουνίων στην εφημερίδα «Μεσσηνιακά Νέα»(για το Σαφλαούρο βλ. Εφημ.: «Μεσσηνιακά Νέα», φ.φ. 70, Οκτ. 2000 κ.ε.), είναι ένα από τα μικρότερα αλλά και από τα πιο καλά οχυρωμένα κάστρα της περιοχής.
Είναι χτισμένο σ’ έναν εξαιρετικά απόκρημνο και οχυρό κωνικό λόφο (819 μ.). Παρόλο που οι διαστάσεις του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες, το κάστρο φαντάαζει επιβλητικό, με δυνατή οχύρωση και θαυμάσια αρχιτεκτονική. Σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση τμήματα του τείχους και συγκεκριμένα πολεμόπυργοι, υπόγειες δεξαμενές και δύο εντυπωσιακές υπόγειες θολωτές αίθουσες στη βόρεια πλευρά του περιβόλου του. Σε πολλά σημεία του μας αποκαλύπτονται οι υπόγειες δίοδοι με τις οποίες επικοινωνούσαν όλοι οι εσωτερικοί χώροι του κάστρου. Μάλιστα, η παράδοση θέλει μία από αυτές τις υπόγειες στοές να έχει πλάτος 5 μ. και συνολικό μήκος 100 μ.!
Το Σαφλαούρο ήταν ένα κάστρο με εξαιρετικά μεγάλη στρατηγική σημασία, γιατί δέσποζε σε ένα επίκαιρο και πολύ σπουδαίο πέρασμα. Ακριβώς πάνω στο υποχρεωτικό πέρασμα από την εύφορη μεσσηνιακή πεδιάδα προς το οροπέδιο της Τριπύλης (Φράγγικες βαρωνείες Καλαμάτας κα Αρκαδιάς αντίστοιχα).
Όλα τα ιστορικά στοιχεία συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι το Σαφλαούρο, όπως και τα υπόλοιπα κάστρα στα Κοντοβούνια, ήταν ένα βυζαντινό κάστρο που θεμελιώθηκε κατά την αντίστοιχη περίοδο, αλλά χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια και από άλλους κατακτητές, Φράγκους, Τούρκους κι Ενετούς. Η μορφή με την οποία διασώζεται φαίνεται είναι έργο των τελευταίων.
Η άποψη ότι το Σαφλαούρο ταυτίζεται με το περιώνυμο κάστρο της Ωριάς συντηρήθηκε τόσο από την επιχώρια παράδοση όσο και από πολλούς ερευνητές (Βλ. Κοσμά Ε. Αντωνόπουλου, Η Τριφυλία, Κυπαρισσία, χ.χ. , σ.σ.82-9). Σύμφωνα, λοιπόν, με την παράδοση και τους ιστορικούς μελετητές, το παραπάνω ιστορικό τραγούδι του Κάστρου της Ωριάς αναφέρεται στην πολιορκία και την άλωση του κάστρου από τους Τούρκους, κατά την δεύτερη Τουρκοκρατία, δηλαδή το 1715. Το κάστρο αποτέλεσε τότε την Ακρόπολη των Κοντοβουνίων. Έγινε τόσο το κύριο σημείο αντίστασης των Κοντοβουνήσιων ενάντια στο Τούρκο εισβολέα όσο και το καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού. Σύμφωνα με την παράδοση, όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, απ’ όλα τα Κοντοβούνια και τα Τριπυλοχώρια, κλείστηκαν με τις οικογένειές τους στο κάστρο.
Ό,τι όμως δε μπόρεσε να καταφέρει η στενή πολιορκία, το κατάφερε ένα τέχνασμα των Τούρκων, με το οποίο ξεγέλασαν τους πολιορκημένους. Έντυσαν έναν Τουρκάραπα γυναίκα και τον έβαλαν να περιφέρεται έξω από το κάστρο κάνοντας την ετοιμόγεννη, μαζί μ’ έναν ακόμη Τούρκο, που είχε ντυθεί χωρικός. Τα κλάματα του συνοδού της συγκίνησαν την ψυχή μιας παπαδιάς, που είχε βγει από το κάστρο και είχε κατέβει στο Στρογγύλημα, για να φέρει νερό στους πολιορκημένους. Τους λυπήθηκε και τους έβαλε μέσα. Από τη βιασύνη της, όμως, άφησε έξω μία γάτα, η οποία άρχισε το νιαούρισμα μπροστά από την κρυφή πόρτα. Οι Τούρκοι άκουσαν το ζώο, βρήκαν τη μυστική είσοδο και μπήκαν στο κάστρο. Είναι η καταραμένη εκείνη τρύπα, που ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι δείχνουν ως«Τρούπα του Αράπη».
Τους περισσότερους από τους Κοντοβουνήσιους που συνέλαβαν οι Τούρκοι στο κάστρο τούς κατέβασαν κάτω στο ξωκλήσι τ’ Αϊ-Θανάση, στο Αλώνι. Τους έδεσαν, τους πέταξαν πάνω στις πλάκες τ’ αλωνιού και τους υπέβαλαν στο βασανιστήριο του αλωνισμού, όπως και τα σιτηρά. Οι γνωστές μας τουρκικές θηριωδίες και βαρβαρότητες ωχριούν μπροστά σε αυτό το ασύλληπτο μαρτύριο των Κοντοβουνήσιων. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί πως αντιλαλούσαν οι γύρω λόγγοι και τα καταρράχια από τις οιμωγές των άτυχων ανθρώπων. Τους υπόλοιπους, όσους βρήκαν κρυμμένους μέσα στα υπόγεια του κάστρου, τους απέκλεισαν εκεί και τους έκαψαν ζωντανούς.
(Από το βιβλίο "Λαογραφικά των Κοντοβουνίων - Μνημεία του λόγου" του δάσκαλου και συγγραφέα Δημητρίου Γρηγ. Μουγγού, έκδ. Εξωραϊστικού Συλλόγου Αετοφωλιάς, Αθήνα 2007)
Loading…
Thomas Mel's conversations
...................
My father, Constandinos Balikas, was born here in the late 1800's. He migrated to America in the early 1900's at the age of 16. He came to New York city where he pedaled fruit on the street during the day and washed dishes in a restaurant at night. He and his two brothers, Nikitas and Nick, started businesses in MIami beach, Fl and Atlanta, Ga. My Nouno, Nick Pefines, who was first cousins with my father, sponsored him. The Greek Orthodox community in Atlanta, Ga. at the Annunciation Cathedral have many parishioners whose roots are from Nedoussa. They started an organization, Agia Ekaterini society, which is still active in Atlanta. My son, Constantine Tsagaris, along with his cousins, Alexander and Jason Fell, were in Nedoussa summer 2009. They met relatives who showed them the home where my father grew up, the Balikas house. They told him the story of my grandfather, Thanassi Balikas, who was taken up to the mountain top and killed by the Germans. My father never returned to Greece to visit his family. He would send his mother and sister money every month so they could survive. He provided the dowry for his three nieces. IF you have roots from this village, please get in touch with me at elenitsagaris7@gmail.com.
to xwrioudaki mas!!!!!!!!!!!!!!!
Παρασκευά,
Καλά Χριστούγεννα κι
Ευτυχισμένος ο Καινούργιος Χρόνος! :-))
Ούλα τα κάστρα τά ειδα, τα σεργιάνισα. Σαν της Ωριάς το κάστρο, κάστρο δεν είδα. Τούρκοι το πολεμάγαν χρόνους δώδεκα, χρόνους, μήνους δεκατρείς - Ρωμιοπούλα μου να ζεις. Τίποτα δεν του κάναν, δε ημπορούσανε. Κι ένα μικρό Τουρκόπουλο Ρωμιογέννητο. Λίτρες βαμπάκι βάνει αντίς για γκαστριά. Στην πόρτα πάει, μιλάει και βαριά βογγάει. -Ανοίχτε την γ-καημένη, τη βαριόμοιρη, γιατ’ είμαι γκαστρωμένη και στο μήνα μου. Όσο ν’ ανοίξει η πόρτα χίλιοι εμπήκανε. Όσο να καλανοίξει το πατήσανε…
Οι περισσότεροι μελετητές του δημοτικού τραγουδιού το κατατάσσουν στις Παραλογές, ενώ ο Νικόλαος Πολίτης στα Ακριτικά (Εκλογαί από τα τραγούδια του ελληνικού λαού, σελ.88). Όπως παρατηρεί ο ίδιος, σε όλη την Ελλάδα υπάρχουν διάσπαρτα πολλά φρούρια, που καλούνται «Κάστρα της Ωριάς». Με τα φρούρια αυτά συνδέονται πολλοί θρύλοι για την άλωσή τους με δόλο από τους Τούρκους. Ο Πολίτης, λοιπόν, πιστεύει ότι η διάδοση του τραγουδιού αφενός και των θρύλλων αφετέρου δείχνει ότι αυτό προήλθε από κάποιο παλαιό πρότυπο, με αφετηρία κάποιο ιστορικό γεγονός. Όμως, ούτε ο τόπος και το φρούριο στο οποίο αναφερόταν το αρχέτυπο είναι εύκολο να εξακριβωθούν και να ταυτιστούν. Γι’ αυτό και οι τόσες παραλλαγές του τραγουδιού. Όπως συμβαίνει και με το θρυλικό κάστρο του Αρακλόβου, πολλοί τόποι έχουν διεκδικήσει κατά καιρούς το Κάστρο της Ωριάς (Λινίσταινα Ολυμπίας, Ξεροκάμπι Αγίου Πέτρου Κυνουρίας κ.ά.). Ένας από τους τόπους που καυχιούνται τοποθετώντας σ’ ένα τους κάστρο το πολυθρύλητο Κάστρο της Ωριάς είναι και τα Κοντοβούνια. Οι Κοντοβουνήσιοι το τοποθετούν ανάμεσα από τα χωριά Λαντζουνάτο και Παλαιόκαστρο (Ξεροκάσι), στο γνωστό φρούριο Σαφλαούρο. Το Σαφλαούρο, όπως έχω αναφέρει σε διεξοδική μελέτη μου για τα κάστρα των Κοντοβουνίων στην εφημερίδα «Μεσσηνιακά Νέα»(για το Σαφλαούρο βλ. Εφημ.: «Μεσσηνιακά Νέα», φ.φ. 70, Οκτ. 2000 κ.ε.), είναι ένα από τα μικρότερα αλλά και από τα πιο καλά οχυρωμένα κάστρα της περιοχής. Είναι χτισμένο σ’ έναν εξαιρετικά απόκρημνο και οχυρό κωνικό λόφο (819 μ.). Παρόλο που οι διαστάσεις του δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλες, το κάστρο φαντάαζει επιβλητικό, με δυνατή οχύρωση και θαυμάσια αρχιτεκτονική. Σώζονται σε αρκετά καλή κατάσταση τμήματα του τείχους και συγκεκριμένα πολεμόπυργοι, υπόγειες δεξαμενές και δύο εντυπωσιακές υπόγειες θολωτές αίθουσες στη βόρεια πλευρά του περιβόλου του. Σε πολλά σημεία του μας αποκαλύπτονται οι υπόγειες δίοδοι με τις οποίες επικοινωνούσαν όλοι οι εσωτερικοί χώροι του κάστρου. Μάλιστα, η παράδοση θέλει μία από αυτές τις υπόγειες στοές να έχει πλάτος 5 μ. και συνολικό μήκος 100 μ.! Το Σαφλαούρο ήταν ένα κάστρο με εξαιρετικά μεγάλη στρατηγική σημασία, γιατί δέσποζε σε ένα επίκαιρο και πολύ σπουδαίο πέρασμα. Ακριβώς πάνω στο υποχρεωτικό πέρασμα από την εύφορη μεσσηνιακή πεδιάδα προς το οροπέδιο της Τριπύλης (Φράγγικες βαρωνείες Καλαμάτας κα Αρκαδιάς αντίστοιχα). Όλα τα ιστορικά στοιχεία συνηγορούν υπέρ της άποψης ότι το Σαφλαούρο, όπως και τα υπόλοιπα κάστρα στα Κοντοβούνια, ήταν ένα βυζαντινό κάστρο που θεμελιώθηκε κατά την αντίστοιχη περίοδο, αλλά χρησιμοποιήθηκε στη συνέχεια και από άλλους κατακτητές, Φράγκους, Τούρκους κι Ενετούς. Η μορφή με την οποία διασώζεται φαίνεται είναι έργο των τελευταίων. Η άποψη ότι το Σαφλαούρο ταυτίζεται με το περιώνυμο κάστρο της Ωριάς συντηρήθηκε τόσο από την επιχώρια παράδοση όσο και από πολλούς ερευνητές (Βλ. Κοσμά Ε. Αντωνόπουλου, Η Τριφυλία, Κυπαρισσία, χ.χ. , σ.σ.82-9). Σύμφωνα, λοιπόν, με την παράδοση και τους ιστορικούς μελετητές, το παραπάνω ιστορικό τραγούδι του Κάστρου της Ωριάς αναφέρεται στην πολιορκία και την άλωση του κάστρου από τους Τούρκους, κατά την δεύτερη Τουρκοκρατία, δηλαδή το 1715. Το κάστρο αποτέλεσε τότε την Ακρόπολη των Κοντοβουνίων. Έγινε τόσο το κύριο σημείο αντίστασης των Κοντοβουνήσιων ενάντια στο Τούρκο εισβολέα όσο και το καταφύγιο του άμαχου πληθυσμού. Σύμφωνα με την παράδοση, όλοι οι κάτοικοι της περιοχής, απ’ όλα τα Κοντοβούνια και τα Τριπυλοχώρια, κλείστηκαν με τις οικογένειές τους στο κάστρο. Ό,τι όμως δε μπόρεσε να καταφέρει η στενή πολιορκία, το κατάφερε ένα τέχνασμα των Τούρκων, με το οποίο ξεγέλασαν τους πολιορκημένους. Έντυσαν έναν Τουρκάραπα γυναίκα και τον έβαλαν να περιφέρεται έξω από το κάστρο κάνοντας την ετοιμόγεννη, μαζί μ’ έναν ακόμη Τούρκο, που είχε ντυθεί χωρικός. Τα κλάματα του συνοδού της συγκίνησαν την ψυχή μιας παπαδιάς, που είχε βγει από το κάστρο και είχε κατέβει στο Στρογγύλημα, για να φέρει νερό στους πολιορκημένους. Τους λυπήθηκε και τους έβαλε μέσα. Από τη βιασύνη της, όμως, άφησε έξω μία γάτα, η οποία άρχισε το νιαούρισμα μπροστά από την κρυφή πόρτα. Οι Τούρκοι άκουσαν το ζώο, βρήκαν τη μυστική είσοδο και μπήκαν στο κάστρο. Είναι η καταραμένη εκείνη τρύπα, που ακόμη και σήμερα οι ντόπιοι δείχνουν ως«Τρούπα του Αράπη». Τους περισσότερους από τους Κοντοβουνήσιους που συνέλαβαν οι Τούρκοι στο κάστρο τούς κατέβασαν κάτω στο ξωκλήσι τ’ Αϊ-Θανάση, στο Αλώνι. Τους έδεσαν, τους πέταξαν πάνω στις πλάκες τ’ αλωνιού και τους υπέβαλαν στο βασανιστήριο του αλωνισμού, όπως και τα σιτηρά. Οι γνωστές μας τουρκικές θηριωδίες και βαρβαρότητες ωχριούν μπροστά σε αυτό το ασύλληπτο μαρτύριο των Κοντοβουνήσιων. Ο καθένας μπορεί να φανταστεί πως αντιλαλούσαν οι γύρω λόγγοι και τα καταρράχια από τις οιμωγές των άτυχων ανθρώπων. Τους υπόλοιπους, όσους βρήκαν κρυμμένους μέσα στα υπόγεια του κάστρου, τους απέκλεισαν εκεί και τους έκαψαν ζωντανούς.
(Από το βιβλίο "Λαογραφικά των Κοντοβουνίων - Μνημεία του λόγου" του δάσκαλου και συγγραφέα Δημητρίου Γρηγ. Μουγγού, έκδ. Εξωραϊστικού Συλλόγου Αετοφωλιάς, Αθήνα 2007)
Καλό μήνα σου εύχομαι Θωμά...!!!
Σ' ευχαριστώ πολύ Παρασκευά που με θυμήθηκες...να 'σαι καλα....!!
Θωμά καληνυχτίζω...!!!
Δεν λέω για τον Άγιο Λουκά, για αυτήν λέω...!!!
Κάνε κλίκ στο όψη και θα δείς...!!!