Thalassokipos The secret paradise of Sithonia

συμφωνώ απόλυτα με τόν thomas

Εφαρμογές της θεωρίας του Μοναδικού Αριστοτέλη στο πάρκο των Σταγίρων του δήμου Ακάνθου – Σταγίρων . Κατ’ εμέ επιβάλλεται όλα τα σχολεία να το επισκεφθούν.

Παλαιοχριστιανική βασιλική του επισκόπου Σοφρωνίου στην περιοχή του Αγ. Γεωργίου της Νικήτης Χαλκιδικής.

Παλαιοχριστιανική βασιλική, από τις αρχαιότερες της Μακεδονίας, η οποία χτίστηκε στο πρώτο μισό του 5ου μ.Χ. αιώνα. Ήταν τρίκλιτη ξυλόστεγη και ελληνιστικού τύπου, δηλαδή είχε στο μεσαίο κλίτος τη στέγη υπερυψωμένη. Η βασιλική του επισκόπου Σωφρονίου συγκροτεί ένα μεγάλο παλαιοχριστιανικό σύνολο, το οποίο συντίθεται με αρμονικές χαράξεις και το συνολικό του μήκος φτάνει τα 48μ. Εκτός από τον κυρίως ναό και το νάρθηκα φέρει βαπτιστήριο, εξωνάρθηκα, αίθριο και προκτίσματα. Διατηρεί το ψηφιδωτό δάπεδο, τα σπάνια μαρμαροθετήματα - opus sectile -, υπολείμματα τοιχογραφιών και σημαντικό μέρος των αρχιτεκτονικών γλυπτών - κίονες, κιονόκρανα, θωράκια πεσσίσκους κ.λ.- τα οποία ήδη αναστηλώνονται. Οι τοίχοι της διατηρούνται σε ύψος από 0,60 μ. ως 1,80 μ. Από τη διακόσμηση ξεχωρίζουν τα υπέροχα μαρμαροθετήματα, τα ανάγλυφα θωράκια και τα εξαιρετικής τέχνης ψηφιδωτά, από τα οποία αξίζει να παρατηρήσετε τα δύο ελάφια (αρσενικό και θηλυκό) που πλησιάζουν να ποιούν νερό από ένα αγγείο, το οποίο συμβολίζει την αλήθεια του Χριστιανισμού.

Δίπλα στα ελάφια σώθηκε και μία επιγραφή που αναφέρει ότι ο ναός χτίστηκε στον καιρό του επισκόπου Σοφρωνίου, του αρχαιότερου γνωστού επισκόπου. Η εκκλησία καταστράφηκε τον 6ο μ.Χ. αι., μάλλον από σεισμό και σκεπάστηκε με χώμα.

Οι ανασκαφές άρχισαν συστηματικά από το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσ/νίκης με υπεύθυνο του έργου τον καθηγητή της Αρχιτεκτονικής σχολής κ. Νικονάνο Ν. Η 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων συντηρεί το ψηφιδωτό δάπεδο, τα μαρμαροθετήματα και τις τοιχογραφίες και αναστηλώνει τα αρχιτεκτονικά μέλη

Περιοχή Αγίου Παύλου Νικήτης. Υπάρχει το εξωκκλήσι του Αγίου Παύλου με διαμορφωμένο εξωτερικό χώρο ελεύθερο σε κάθε επισκέπτη, με καθαρό τρεχούμενο νερό και και μοναδική θέα του τορωναίου κόλπου και της χερσονήσου της Κασσάνδρας.

Εκατό μέτρα δυτικά από το Γεν. Νοσοκ. Χαλκιδικής Περιαστικός δρόμος Πολυγύρου

Η Φιάλη αγιασμού της Ι.Μ. Ιβήρων κατασκευάσθηκε το 1863 κι η διακόσμησή της είναι δυτικότροπη εικονοκλαστική στο θόλο και έγινε το 1878

Πυξίδα στο άλσος του Αριστοτέλη στη γενέτειρά του στα Στάγειρα Χαλκιδικής. Στο επάνω μέρος της πυξίδας διαβάζετε το γεωγραφικό στίγμα που βρίσκεστε και στη πλάτη της πυξίδας μπορείτε να δείτε της απόσταση και την κατεύθυνση διαφόρων πόλεων από τα Στάγειρα.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Δ. ΔΗΜΑΡΑ ( ΧΟΡΕΥΤΙΚΑ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΝΙΚΗΤΗΣ) ΕΚΔΟΣΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΥ ΣΙΘΩΝΙΑΣ

Εδώ και χιλιάδες χρόνια ο τόπος αυτός κατοικείται συνεχώς από Μεταμόρφωση μέχρι τον Τριπόταμο. Οι σπουδαιότεροι προϊστορικοί οικισμοί ήταν στο Καστρί στις Σπαθιές, στα Λαγόμαντρα, στα Κοκκινόια, Παλαιόκαστο, Βέτρυνο. Στα κλασσικά χρόνια ( 5ος - 4ος αιών, π.Χ. ) υπάρχουν οι οικισμοί Καστροί, Λαγόμαντρα, Βέτρυνο. Στο καστρί υπήρχε η αρχαία Γαλυψόςπου την αναφέρει ο Ηρόδοτος. Στα ελληνιστικά χρόνια ( 3ος - 2ος αιών, π.Χ. ) δημιουργείται ένα οικισμός στην περιοχή του Άη Γιώργη, όπου υπήρχε ιερό αφιερωμένο στούς Διόσκουρους, που ήταν προστάτες των ναυτικών. Το χωριό αυτό αναπτύσεται στα Ρωμαϊκάχρόνια ( 2ος αιών, π.Χ. - 4ος αιών, μ.Χ.) και δημιουργείται ένα νέο στην Ελιά. Μεγάλη ανάπτυξη παρουσιάζει τον 5ο - 6ο αιώνα μ.Χ. όπως φαίνεται από τις ανασκαφές που έγιναν το 1971 - 1979 όπου βρέθηκε η παλαιοχριστιανική βασιλική του Σωφρονίου. Ανατολικά του ναού υπήρχε το νεκροταφείο με θολωτούς τάφους. Το 13ο αιώνα υπάρχει το χωριό 'Αγιος Φωκάς και το 14 αιώνα υπάρχει η Ψαλλίδα και οι μικροικισμοί Αγ.Παύλος, Παντιλιάς ( Αγ. Παντελεήμων ),Πικροσύκια, Φουρνί, Αμυγδαλούδα, Πυργούδι. Το τέλος του 14 ου αιώνα και στις αρχές του 15 ου οι κάτοικοι της περιοχής " Νεακίτου " oικειοποιήθηκαν τα Ξενοφωντινά κτήματα και γίνεται χωριό χωρίς εξάρτηση από μοναστήρι. Στα χρόνια αυτά αρχίζει η εξέλιξη του ονόματος του χωριού : Γή του Νεακίτου - Νεακίτου - Νεκίτου - Νικήτου - Νικήτα - Νικίτη - Νικήτη.Το 1821 η Νικήτη είναι από τα πρώτα χωριά που παίρνουν μέρος στον αγώνα. Το χειμώνα του 1821-22 οι Νικητιανοί εγκαταλείπουν το χωριό και οι Τούρκοι το πυρπολούν. Το 1827 επιστρέφουν από τα νησιά πολλοί Νικητιανοί. Το 1854 λαμβάνουν μέρος πάλι στον αγώνα με τον Τάσο Καρατάσο.Το 1867 κτίστηκε ο ενοριακός ναός του Αγίου Νικήτα όταν μητροπολίτης ήταν ο Κασσανδρείας Χρύσανθος.Ο ναός κάηκε στον εμφύλιο και ξανακτίστηκε απ΄τους κατοίκους. Η συμμετοχή των Νικητιανών στον Μακεδονικό Αγώνα ήταν σημαντική. Πολλά παλικάρια επάνδρωσαν τα σώματα των Μακεδονομάχων. Στις αρχές Οκτωβρίου του 1912 η Νικήτη ήταν πάλι ελεύθερη, μετά από 482 χρόνια σκλαβιάς. Από το 1950 αρχίζει μια ραγδαία εξάπλωση του χωριού προς τη θάλασσα. Το 1970 ο παραδοσιακός οικισμός παρουσιάζεται αρκετά εγκατελλειμένος. Σήμερα η Νικήτη ( 2008 ) έχει 3000 περίπου κατοίκους, είναι το πρώτο μελισσοκομικό χωριό της Ελλάδας με πανελλήνια παραγωγή 10 % . Ειναι έδρα του Δήμου Σιθωνίας.

ΕΠΙΣΗΜΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΝΑΤΑ " Η ΠΑΛΙΑ ΝΙΚΗΤΗ " ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΚΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ ΝΕΩΝ ΝΙΚΗΤΗΣ " Ο ΣΙΘΩΝ "

Οσον αφορά την επίσημη ονομασία του χωριού, από την εποχή της αναγνώρισης της κοινότητας το1918 εξακολουθούσε να εμφανίζεται στους χάρτες και στα διάφορα επίσημα έγγραφα ως κοινότητα " Νικήτα " μέχρι και το έτος 1988. Το έτος αυτό το σφάλμα αποκταστάθηκε μετά από σχετικό υπόμνημα που υπέβαλε ο αρχαιολόγος Ιωακείμ Παπάγγελος προς το Συμβούλιο Τοπωνυμίων του Υπουργείου Εσωτερικών, το οποίο ενέκρινε την μετονομασία της κοινότητος Νικήτα της επαρχίας και του Νομού Χαλκιδικής σε κοινότητα Νικήτης (η). Η μετονομασία ενεκρίθει με το υπ' αρ. 261 Προεδρικό Διάταγμα που δημοσιεύθηκε στο υπ' αρ. 119/7-6-88 ΦΕΚ, τ. Α'. Εκτοτε το χωριό ονομάζεται και επισήμως ΝΙΚΗΤΗ και από την η Ιανουαρίου 1999 αποτελεί την έδρα του δήμου Σιθωνίας.

Εκκλησία Κοιμήσεως Θεοτόκου ( Παναγούδα ) δίπλα από το νεκροταφείο στο παλιό Χωριό . Υπάρχει χώρος φύλαξης οστών των νεκρών. Η εκκλησία της Κοιμήσεως, κτισμένη από τους καλόγερους του λαυριώτικου μετοχιού τον 13ο με 14ο Αιώνα αποτελούσε κόσμημα βυζαντινής τέχνης, ήταν ναός του μετοχιού και είναι άγνωστο σε ποιόν ήταν αφιερωμένος. Σχεδόν διπλάσιος ως προς το πλάτος, σε σχέση με τον σημερινό , το εσωτερικό του ήταν κατάγραφο με σκηνές από την Αγία Γραφή την Δευτέρα Παρουσία και παραστάσεις Αγίων. Η εκκλησία αυτή κάηκε δύο φορές, μία από τους Τούρκους μετά από την άτυχη επανάσταση του 1854 και μία κοντά στα 1900, με αποτέλεσμα να καταστραφούν οι πιο πολλές τοιχογραφίες. Μετά την τελευταία πυρκαγιά γκρεμίστηκα οι εξωτερικοί τοίχοι με αποτέλεσμα η εκκλησία να αποκτήσει το σημερινό της μέγεθος ( περιορίστηκε στο μεσαίο κλίτος της αρχικής ) και οι τοιχογραφίες να εκτίθενται στις καιρικές συνθήκες και να καταστρέφονται. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσίαζε η τοιχογραφία της Αποκάλυψης στην πρόσοψη της εκκλησίας, που καταστράφηκε από αμελή κατασκευή προστατευτικού στεγάστρου. Επίσης από έλλειψη στοιχειώδους προστασίας καταστράφηκαν με τον καιρό και οι υπόλοιπες τοιχογραφίες. Στις μέρες μας μόνο μία μισοκατεστραμμένη τοιχογραφία στη νότια εξωτερική πλευρά της εκκλησίας , που απεικονίζει τηνμετάληψη της Μαρίας της Αιγυπτίας από τον Άγιο Ζωσιμά, έμεινε να θυμίζει το παλιό αριστούργημα των μοναχών. Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιάννη Κανατά < η παλιά Νικήτη > εκδοσης της Ε.Ε.Ν.Ν. ο ΣΙΘΩΝ.