Ο κρύος αέρας κ’ οι σκιές της νυχτός έσβησαν απ το φωτοφόρο ψαλίδισμα των νυχτερινών πέπλων ,εκει συναντήθηκε το μέσα του και το έξω του φως και απλώθηκε χωρίς όρια γύρω του. Χαμογελούσε στο ένα που είναι όλα, η ευτυχία η ζωή ύπαρξη. … 1.3.☼*4

Είδε πίσω απ βουνά τα αγαπημένα , τα γινωμένα ιερά να χει βασιλέψει ο ήλιος. Για τη θλίψη του θα τραγουδήσει για το δικό του βουνό .Όσο και να λάμπει μέσα του ο ήλιος ,δεν μπορεί να σβήσει ,να αποδιώξει τούτο το κενό ,του γαλάζιου που πετρώνει η νύχτα Δεν ξεγελά την ερημιά του με το πρίμο αγέρι της ευτυχίας, ούτε και ψεύδεται ,αν σύντομα χαθεί ο ουράνιος αγρός, η χρυσοκόκκινη φωτιά της δύσης, της δικής του ανατολής θάναι η ευτυχία του και αν σβήσει και αυτή ,στο λόφο θα καταφύγει στο γκρεμό με τη μεγάλη έλξη. … 1.3.☼*4

Όταν άνοιξε τα μάτια του στον κόσμο κ’ είδε του ήλιου την ομορφιά , αποφάσισε να μείνει πάντα μές στη φεγγοβολή του , να ανεβεί στην κορυφή του βουνού να τον κοιτάξει κατάματα. Ανασαίνει τους φθόγγους τους θεικούς του και στάζει ευτυχία η λάμψη τους Είναι η πατρίδα του ,ο λαός του ο πλανήτης του. Ένα χαμόγελο έγινε η ψυχή του μες στις ακτίνες του. Έχει ανάγκη να υπάρχει να του στέλνει τη δύναμη του τον νιώθει μια πέτρα στέρεη να ακουμπά τη ψυχή του. Το γεφύρι κλειδώθηκε μα πρέπει να το διαβεί , το ποτάμι φέρνει κατεβασιές συνεχώς και βιάζει το χρόνο. Η σκέψη του παίζει μες το κρανίο σαν αστραπή να πηδήσει στο πρώτο σκαλοπάτι του να ανεβεί ένα ένα από κάτω ως πάνω τα λοξά σκαλοπάτια του και όποιος και αν είναι ο χρησμός. … 1.3.☼*4

Είναι δυνατόν η ευρωπαϊκή νέα γενιά να υποφέρει στα παιδικά της τα δωμάτια και να περιφέρεται ακόμα ζωντανός ο Σόρος και η παρέα του; Κρεμασμένοι στους φανούς των πλατειών θα έπρεπε να είναι οι τοκογλύφοι αυτού του κόσμου …”Όρμα”, φωνάζει η φύση. Ο νεαρός “βλαστός” θα βρει τον δρόμο του προς τον ήλιο ακόμα κι αν πρέπει να τρυπήσει σκληρούς “κορμούς” και “πέτρες” …Nothing personal, όπως θα έλεγαν και οι Αγγλοσάξονες. Όταν πρέπει να πεθάνει το παλιό, για να ζήσει το νέο, δεν υπάρχει κανένας ενδοιασμός …Καμία δεύτερη σκέψη …Αυτό πρέπει να γίνει, για να συντηρηθεί η ζωή …και αυτό γίνεται πάντα.
Ούτε ίσα με τα νεαρά ποντίκια δεν είναι ο σύγχρονος άνθρωπος …Με τα ποντίκια, τα οποία δεν θα δέχονταν να γίνουν η χαμένη “γενιά” των υπονόμων, επειδή τα προηγούμενα είχαν κρύψει τις προμήθειες στα λημέρια τους …Επειδή είχαν “διασφαλίσει” τις συντάξεις τους με δάνεια, τα οποία θα υποθήκευαν τις ζωές των επομένων. Ετοιμάζονται να φύγουν οι νέοι από την Ελλάδα, επειδή έτσι θέλει ο τουρίστας Γιωργάκης; Νέοι δεν μπορούν να κάνουν οικογένειες, επειδή ο μπουχέσας Βενιζέλος “νομοθέτησε” πως μόνον αυτός πρέπει να επιβιώσει; Πώς είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά; Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι —που τα “φάγανε”— να είναι αυτοί, οι οποίοι θα αναλάβουν να μας σώσουν από τα χρέη; Από ποιους θα μας σώσουν; …Από τους εαυτούς τους; Ο Βενιζέλος, ο οποίος υπέγραφε τη διαφθορά του 2004, είναι συνονόματος με τον Βενιζέλο που υπέγραψε το Μνημόνιο, εξαιτίας της διαφθοράς του 2004; Ο Μαρκογιαννάκης, ο οποίος σήμερα παριστάνει τον πρόεδρο της προανακριτικής για τη λίστα Λαγκάρτ, είναι συνονόματος με τον Μαρκογιαννάκη, ο οποίος γλίτωσε τη φυλακή, εξαιτίας του νόμου περί ευθύνης υπουργών; Τρόμος έπρεπε να τους πιάνει όλους αυτούς τους αποτυχημένους —οι οποίοι μας οδήγησαν στην καταστροφή— και μόνον από το άκουσμα της ανάσας των θυμωμένων νέων. Δεν μιλάμε για βία. Δεν χρειάζεται βία ο ισχυρός. Ο ισχυρός είναι τέτοιος, γιατί η φύση μοιράζει την ισχύ με τη σειρά στις γενεές. Ο ισχυρός είναι τέτοιος, γιατί μπορεί να τα πάρει όλα για λογαριασμό του, χωρίς να μπορεί να του αντισταθεί κανείς. Ο ισχυρός σου παίρνει την εξουσία και μετά εσύ περιμένεις το έλεός του. Γιατί δεν ανατρέπεται αυτή η γενιά που μας κατέστρεψε; …Γιατί την ψηφίζουν οι γέροι συνταξιούχοι, θα έλεγε ένας καλοπροαίρετος παρατηρητής …Γιατί κάποιοι αφήνουν τους γέρους συνταξιούχους να πάνε να τους ψηφίσουν, θα λέγαμε εμείς. Αυτοί οι συνταξιούχοι είναι που δίνουν ακόμα πολιτική δύναμη στα χρεοκοπημένα κόμματα της Μεταπολίτευσης …Εκεί χάνει τη μάχη η νέα γενιά. Θέλει όμως και την χάνει, γιατί φοβάται τις συνέπειες της νίκης της. Αυτό, το οποίο λέμε είναι δεδομένο. Είναι προφανές πως δεν δίνει τη μάχη εκεί που πρέπει, φοβούμενη μήπως και νικήσει. Δεν δίνει τη μάχη στο πραγματικό πεδίο που την συμφέρει και είναι τα σπίτια και όχι οι δρόμοι …Τι θα πει “τους ψηφίζουν οι συνταξιούχοι”; …Να μην τους αφήσεις να πάνε να ψηφίσουν, όταν δίνεις τη μάχη σου. Να τους πείσεις πως δεν είναι τα πράγματα έτσι όπως τα λένε στα Megaλα κανάλια …Να τους κλειδώσεις στα δωμάτιά τους, όταν έχει εκλογές …Ας σου κάνουν μήνυση …Έτσι δίνονται οι μάχες …Έτσι δίνονταν πάντα. Είναι δυνατόν ν’ αφήσεις τους γέροντες να καταστρέψουν εσένα και τα μικρά παιδιά σου; Όμως, αυτή η μάχη δεν γίνεται. Γιατί; Γιατί η νέα γενιά “τρέμει” κι αυτή για τις συντάξεις …Είναι οι συντάξεις των γονιών της και πολλές φορές το μοναδικό τους οικογενειακό εισόδημα. Τους αφήνουν να πάνε να ψηφίσουν, για να έχουν οι ίδιοι τη συνείδησή τους καθαρή. Να έχουν το άλλοθί τους, εφόσον οι γέροι φαίνονται ότι τους “καταστρέφουν,” ενώ αυτοί “αγωνίζονται” γενναία στο δρόμο. Όταν είσαι πονηρός, πάντα την πατάς. Το αποτέλεσμα είναι αυτό το οποίο βλέπουμε …Αφήνεις τους συνταξιούχους —οι οποίοι δικαίως παίρνουν συντάξεις— να βοηθούν με τις ψήφους τους αυτούς, οι οποίοι τακτοποιούν τις συντάξεις τους εις βάρος των επομένων. Αυτή είναι η δύναμη της Τρόικας και των δωσίλογων της γενιάς του Πολυτεχνείου …Ελέγχουν τα ασφαλιστικά ταμεία και τρομοκρατούν τους συνταξιούχους …Ελέγχουν τα ταμεία και βαστάνε “ομήρους” τους μια μεγάλη κοινωνική μερίδα. Με αυτήν την εξουσία απειλούν τους συνταξιούχους, οι οποίοι είναι οι γονείς της νέας γενιάς — και άρα των εχθρών τους. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν τους υπολογίζουν ως εχθρούς. Έχοντας πάρει τον έλεγχο των ασφαλιστικών ταμείων, μπορούν και κάνουν ό,τι θέλουν. Έχουν το έλεγχο του εθνικού μας “κουμπαρά” …Τον έλεγχο των ταμείων με τα πραγματικά χρήματα, που έχουν καταθέσει οι συνταξιούχοι. Με τα δικά τους χρήματα τούς απειλούν με τις συντάξεις τους, προκειμένου να μπορέσουν με τα Μνημόνια και τα δάνεια να εξασφαλίσουν τις δικές τους. Γι’ αυτόν τον λόγο δεν γίνονται μάχες στα σπίτια. Αν τα ταμεία αφεθούν σε μια απλή τεχνοκρατική διαχείριση —και απαλλαγμένα από τα πασοκόσκυλα τύπου Σπυρόπουλου—, το πολιτικό σκηνικό θα καταρρεύσει μέσα σε λίγες ημέρες. Χρήματα, για τα λίγα χρόνια που απομένουν για τις συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων, έτσι κι αλλιώς υπάρχουν. Χρήματα, για τη γενιά που μας κατέστρεψε, δεν υπάρχουν. Γι’ αυτά τα χρήματα γίνονται τα Μνημόνια, τα οποία υποθηκεύουν το μέλλον της νέας γενιάς. Γι’ αυτόν τον λόγο κάνουν όλοι τα κορόιδα. Τρομάζει η γιαγιά για τη σύνταξή της, αλλά τρομάζουν πολύ περισσότερο τα παιδιά της, τα οποία ακόμα παριστάνουν τα παιδιά. Μετά από τα λάθη της γενιάς του Πολυτεχνείου και του γαλλικού Μάη και όλων των άλλων ηλιθίων της Ευρώπης, έπρεπε να έχουν ακολουθήσει ανατροπές. Η γενιά των σαραντάρηδων έπρεπε σήμερα να έχει την απόλυτη εξουσία σε ολόκληρη την Ευρώπη των χρεών. Η κρίση χρέους έπρεπε να σημάνει την πτώση αυτών που χρεοκόπησαν τους λαούς και τα κράτη. Η γενιά του Πολυτεχνείου έπρεπε τώρα να είναι στην άκρη, “δαρμένη” και “ταπεινωμένη” και να περιμένει να δει τον “λογαριασμό” για τα λάθη της. Διαμαρτύρονται οι σημερινοί νέοι και στις διαμαρτυρίες τους έχουν λιγότερο πάθος από τις Gay Parade. Εκφράζουν μικρότερη απειλή και από τις καταλήψεις των σχολείων. Στα τριανταφεύγα τους παίρνουν τύμπανα και φωνάζουν “τραγουδάκια”, όπως κάνουν στα σχολεία τα παιδιά, τα οποία κάνουν καταλήψεις και περιμένουν τη λύση από τον διευθυντή. Γελάει ο Πλανήτης με την αδυναμία της νέας γενιάς να εκφράσει έναν διεκδικητικό λόγο και να δείξει απειλητική …Τζάμπα το παράστημα …Τζάμπα τα γυμναστήρια, η καλή διατροφή και τα νιάτα …Κάνουν μια βόλτα πάνω-κάτω, για να κάνουν την επαναστατική τους “γυμναστική” και μετά η εξουσία τούς στέλνει στα σπίτια τους …Είναι “πολιτισμένοι” …Ξεγυμνώνονται ή κάνουν χάπενινγκ, για να δείξουν στην εξουσία με συμβολισμούς τι συμβαίνει …Όλα εκ του ασφαλούς. Την ευθύνη για την αθλιότητα τη “φορτώνουν” στη γιαγιά, η οποία αγωνιά για τη σύνταξή της και την “δουλεύει” η Τρέμη και ο Πρετεντέρης …Οι “επαναστάτες” έχουν καθαρή τη συνείδησή τους …Δεν τους ψήφισαν …Θα βγάλουν και τις φωτογραφίες τους, για να τις ανεβάσουν στο Facebook με τον υπότιτλο …”ήμουν κι εγώ εκεί” …Μηδέν κόστος, μηδέν ρίσκο …άσε που μπορεί να μας δει και κανένας κυνηγός ταλέντων. Με αυτόν τον “αγωνιστικό” τρόπο προσπαθεί η νεολαία να λύσει τα προβλήματά της …Με “συμβολισμούς” …Χωρίς γνώση και χωρίς εναλλακτικές προτάσεις …Βγαίνουν στους δρόμους κι ό,τι προκύψει …Ζητούν λύση από την εξουσία, εφόσον αυτοί δεν διαθέτουν πρόταση. Αυτά τα γνωρίζουν εκείνοι που τους “κατασκεύασαν” και τους ελέγχουν απόλυτα. Μόλις αποφασίσει η εξουσία ότι “εκτονώθηκαν” αρκετά στις διαδηλώσεις, στέλνει τους γνωστούς παρακρατικούς να πετάνε πέτρες στα ΜΑΤ, για να διαλύσουν τις πορείες …Μετά, πίσω σπίτι, να μετράνε τι περισσεύει από τη σύνταξη της γιαγιάς, για να πάνε για καφέ …Τόσα “πτυχία” κουβαλάνε πάνω τους …Να μην ξεκουραστούν;. ... ... . ... 1.3.☼*9

Είδε πίσω απ βουνά τα αγαπημένα , τα γινωμένα ιερά να χει βασιλέψει ο ήλιος. Για τη θλίψη του θα τραγουδήσει για το δικό του βουνό .Όσο και να λάμπει μέσα του ο ήλιος ,δεν μπορεί να σβήσει ,να αποδιώξει τούτο το κενό ,του γαλάζιου που πετρώνει η νύχτα Δεν ξεγελά την ερημιά του με το πρίμο αγέρι της ευτυχίας, ούτε και ψεύδεται ,αν σύντομα χαθεί ο ουράνιος αγρός, η χρυσοκόκκινη φωτιά της δύσης, της δικής του ανατολής θάναι η ευτυχία του και αν σβήσει και αυτή ,στο λόφο θα καταφύγει στο γκρεμό με τη μεγάλη έλξη. … 1.3.☼*4

Σε έχασα ξανά ήλιε μου, είδα το γαλάζιο στην ανατολή γεμάτο αγγέλους τη δική σου κορφή κοντάρια την έκρυβαν. Όμως λάμπεις μέσα μου , τα φαεά μου κι η ψυχή μου θέλει να σε κοιτάξει στα μάτια απάνω απάνω στο βουνό , η στο λόφο ,απλό λόφο τόσο δά μα με τόσο γκρεμό γκρεμό με τόση έλξη, που τον κάνει βουνό, κι απάνω στη κορφή του στο ιερό ριγώντας θα ανεβώ να σε θωρήσω . Δικός σου είμαι πάρε μου την ψυχή , θα ξεσπάσει μεγάλος αχός τραγουδώντας το τραγούδι σου , η ο χρησμός σου θα με κάνει να αναληφθώ . … 1.3.☼*4

Όταν υπάρχει η μαγεία του κελαηδητού δίνουμε απλόχερα την ευτυχία.Αν δεν υπάρχε η μαγεία προφασιζόμαστε εμπόδια. ... 1.3.☼*4

Που είναι τα απρόοπτα ξαφνιασμένα πρωινά που τραγουδούν τα δοξάρια αντρειωμένα ,Στη δική του ανατολή ο ήλιος έδυε σαν ένα μεγάλο διάφανο ρόδο, όμοια σαν να άνοιξε σαν ένα μπουμπούκι η ελεύθερη κορυφή, Όμορφο σούρουπο που τα ροδόξανθα χρώματα της δύσης χρύσωναν τις τέσσερις άκρες τι ψυχής του. Έκθαμβες ώρες βαριές όμως, απ όλο το γιγάντιο αόριστο που φτάνει ως τον πόνο Αίσθηση αβέβαιη του ελαφροπατήματος του αρχάγγελου που διαπερνούσε σα ρίγος, πέρα κει κάτου, κει κάτου, τους βραδινούς ορίζοντες . … 1.3.☼*4

Έχει μέσα του ένα τραγούδι όπως ένα μεγάλο ποτάμι που έχει χάσει τις άκρες του, που μπορούνε, λαμπρά ,γαλανά δαχτυλίδια, οι στροφές του να καλύψουν την έρημο. Να φτάσει, αναβλύζοντας ατέλειωτες μάζες φωτός εξαπτέρυγες, ως εκεί που κανένα ποτάμι δεν έφτασε σε τούτο τον κόσμο. Έχει φτιάξει μια διάφανη λίμνη στα πόδια του ήλιου του, να βλέπει μέσα του την αξία της ομορφιάς του. … 1.3.☼*4

Δεν υπήρχουν σύνορα , ούτε οι βλοσυροί καχύποπτοι φρουροί του Ελεύθερα μπήκε ζητώντας την άδεια του ονείρου πριν ελπίσει.. Του τη δίνει εν γένει μαζί με κάποιες οδηγίες αυστηρές. Να πιστέψει δίχως ν’ αγγίξει να μη μιλήσει διόλου ό, τι του δοθεί θα το δεχτεί κι ας μην έχει καμιά ομοιότητα μ’ αυτό που ζωγράφισε η έκκλησή του Βγαίνοντας βρήκε την ομοιότητα κατά το ήμισυ όπως πάντα, απ αυτό που ζωγράφισε η έκκληση του, δεν είναι εύκολες οι θύρες ούτε καν εκεί που οι παπαρούνες πρόσμεναν σα γλυκά κόκκινα στόματα να μαζευτούν . … 1.3.☼*4