Άμαν το σπίτι μου !Γιάννη μας έκανες διάσημους, χαχα

Απόγευμα στην ΟΑΣΗ. Ανάμεσα στις καρέκλες και στα αλμυρίκια, με φόντο το λιμάνι.. έπαιζε ο ήλιος με τον φακό της μηχανής. Γλυκιές αναμνήσεις του καλοκαιριού μέσα σε μια φωτογραφία. Αφιερωμένη στον φίλο μου Μάνο Μπακαλάκη, που λεει τις καλύτερες ιστορίες για τα χρόνια που έφυγαν..

Η παράλια του Αμποβού, στην Άφησσο, ειναι μια από τις πιο όμορφες παραλίες του Παγασητικού κόλπου. Σε αυτη την παραλία κατεβαίνει ρέμα, που τα τελευταία χρόνια στρώθηκε με τσιμέντο και έγινε δρόμος. Οι μάντρες κατά μήκος του (δρόμου) ρέματος, με τοίχους για την οριοθέτηση ιδιοκτησίας, έκανε το ρέμα πιο δυνατό.. Σε σημείο που να παρασέρνει και αυτοκίνητα στα διάβα του. Λυπάμαι για το γεγονός αυτό και ευτυχώς που γλιτώνουμε κάθε χρόνο τα χειρότερα. Η ομορφιά με την ασχήμια μπλέκονται.. Εμείς είμαστε το μέλλον του τόπου για να διορθώσουμε τις στρεβλώσεις.. Για όλα όμως φταίνε οι άλλοι.. Οι άλλοι όμως είμαστε εμείς..

Στην Άφησσο πάντα δημιουργούσε πρόβλημα η φουρτούνα. Ο νοτιάς έκανε όλη την δουλειά. Πολλά τζάκια στο χωριό με τον νοτιά καπνίζουν και ειναι σχεδόν αδύνατο να κυκλοφορήσεις στην παραλία χωρίς να βραχούν τα παπούτσια.. Σε κάθε περίπτωση δίνει ξεχωριστή ομορφιά στο τοπίο η δύναμη της θάλασσας, πάνω στα μουράγια..

Αυτή την φωτογραφία την αφιερώνω στον φίλο μου Μάνο Μπακαλάκη. Είναι απόγευμα στην παραλία της Αφήσου. Μια μελαγχολική ηρεμία.. Η μηχανή του Μάνου (κινητό τηλέφωνο) απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο την γλυκιά ανάμνηση του καλοκαιρινού θέρετρου..

Πλάγια όψη, σήμερα, μετά τη μερική αποκάλυψη της τοιχοποιίας

Στην Άφησσο του Ν. Μαγνησίας, η οποία είναι χαρακτηρισμένη παραδοσιακός οικισμός με τα π.δ/τα της 19.10.1978 (Δ΄ 594) και της 11.6/4.7.1980 (Δ΄ 374), υφίσταται παλαιότατη κρήνη («βρύση»), χρονολογούμενη σύμφωνα με τους περιηγητές του 19ου αι. και τον Γ. Κορδάτο από την εποχή της τουρκοκρατίας, κατά τη γνώμη μάλιστα του Ν. Ρηματισίδη, από την εποχή της ενετοκρατίας . Η κρήνη είναι πέτρινη, κυκλική, θολοσκεπής, επιχρισμένη εσωτερικά με υδραυλικό κονίαμα, και τροφοδοτείται από πλούσια πηγή, η οποία ρέει ακόμη. Με το άφθονο νερό της υδροδοτούνταν και αρδευόταν μέχρι πρόσφατα το χωριό και η περιοχή του. Το νερό έτρεχε στη θάλασσα μέσω αυλακιού με πέτρινα τοιχώματα.

Η κρήνη αυτή, η οποία αποτελούσε το κόσμημα της Αφήσσου, σωζόταν σχεδόν ακέραιη μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970.

Επί Χούντας όμως, και χωρίς να τηρηθεί καμία προϋπόθεση του κ.ν. 5332/1931 περί Αρχαιοτήτων, η κρήνη εγκλωβίστηκε μέσα σε ισόγειο κτίσμα, το οποίο κατασκευάστηκε γύρω από αυτή για να στεγάσει αντλιοστάσιο. Το αντλιοστάσιο χρησίμευε για τη συλλογή του περισσευούμενου νερού της πηγής και τη διοχέτευσή του σε δεξαμενή, που κατασκευάστηκε στα ψηλά της Αφήσσου. Στη συνέχεια, προστέθηκε δεύτερος όροφος στο ισόγειο κτίσμα, για τη στέγαση των γραφείων της Κοινότητας Αφήσσου.

Εδώ και μερικά χρόνια όμως το νερό της πηγής κρίθηκε ακατάλληλο για ύδρευση, η δε Άφησσος συνδέθηκε με το δίκτυο ύδρευσης της ευρύτερης περιοχής. Εξ άλλου, με την ίδρυση του καποδιστριακού Δήμου Αφετών, η έδρα του Δήμου μεταφέρθηκε στο Νεοχώρι.

Πρόσφατα, κατά τη διάρκεια εργασιών στο κτίριο που περιβάλλει την κρήνη, αποκαλύφθηκε μέρος του μνημείου (βλ. σχετικές φωτογραφίες). Τις τελευταίες μέρες ωστόσο συνεχίζονται οι εργασίες στο κτίριο, χωρίς, απ’ όσο γνωρίζουμε, να έχει ενημερωθεί η αρχαιολογική υπηρεσία, και χωρίς να έχει ληφθεί μέριμνα για την προστασία και την αποκατάσταση του μνημείου.

Επειδή η κρήνη αποτελεί «μνημείο», και μάλιστα «αρχαίο» κατά την έννοια του άρθ. 2 περίπτ. β.αα ν. 3028/2002, αφού χρονολογείται οπωσδήποτε πριν το 1830, εν πάση δε περιπτώσει «νεώτερο μνημείο», και είναι από τα σημαντικότερα στοιχεία της πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής μας,

Επειδή η κάλυψή της και η ανέγερση κτίσματος επί αυτής κατά τη διάρκεια της δικτατορίας και μεταγενέστερα, χωρίς προηγούμενη έγκριση του Υπουργού Παιδείας (και μετά του Υπουργού Πολιτισμού) ήταν παράνομες (άρθ. 50 παρ. 1 του π.δ. της 9]24.8.1932, κωδικοπ. του ν. 5351/1932 περί αρχαιοτήτων),

Επειδή το ίδιο το μνημείο σώζεται σε άριστη κατάσταση κάτω από τα προσκτίσματα,

Επειδή εκτελούνται εργασίες οι οποίες ενδέχεται να του προξενήσουν δυσχερώς επανορθώσιμες φθορές και βλάβες,

Επειδή όλοι οι αιτούντες είμαστε κύριοι ακινήτων στην Άφησσο Μαγνησίας, οι περισσότεροι δε δημότες του Δήμου Αφετών και ενδιαφερόμεστε για την προστασία και τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του τόπου μας,

Ζητούμε την άμεση λήψη των κατάλληλων μέτρων προστασίας και ανάδειξης του μνημείου (άρθρο 3 ν. 3028/2002), και ιδίως :

(α) άμεσα μέτρα:

-την άμεση διακοπή των εκτελούμενων εργασιών και

-την άμεση αυτοψία από κλιμάκιο επιστημόνων του ΥΠΠΟ για μία πρώτη μελέτη και καταγραφή του μνημείου και αποτίμηση της κατάστασης,

(β) μεσοπρόθεσμα μέτρα:

-την σύνταξη επιστημονικής μελέτης αποκατάστασης και συντήρησης,

-την κήρυξη της κρήνης ως μνημείου και τη θέσπιση των κατάλληλων κανονιστικών μέτρων προστασίας του ίδιου του μνημείου καθώς και του περιβάλλοντος χώρου,

-την αποκατάσταση της αρχικής μορφής της κρήνης με την καθαίρεση των κτισμάτων που κατασκευάστηκαν παράνομα γύρω και πάνω από αυτήν και

-την ανάδειξη του μνημείου, που αποτελεί το έμβλημα της Αφήσσου, προκειμένου να αποτελέσει και πάλι πόλο έλξης περιηγητών, όπως συνέβαινε επί αιώνες, και να συμβάλει στην υγιή ανάπτυξη της περιοχής μας.

[1] Βλ. Γ. Κορδάτος, Ιστορία της επαρχίας Βόλου και Αγιάς, Αθήνα 1960, σελ. 319-321, Ν. Μάγνης, Περιήγησις ή τοπογραφία της Θεσσαλίας και Θεσσαλικής Μαγνησίας, Αθήναι 1860, Ν. Ρηματισίδης, Συνοπτική ιστορία της Θεσσαλίας και τινων παρά τοις Θεσσαλοίς εθίμων, Σμύρνη 1874.

Ειλικρινα θλιβομαι για το πως εχει καταντησει τωρα αυτη η παραλια που εχει καταληφθει απο τις ομπρελες και ξαπλωστρες των beach bars. Ευτυχως ομως που υπαρχουν φωτογραφιες σαν κι αυτην να μας θυμιζουν πως ηταν καποτε!

Ό Αλέξανδρος Μαναίος, αγαπητός φίλος και ξάδερφος, μας πήρε με το "σκάφος του" για μια μικρή βόλτα στον Παγασητικό, έως τον Αλατά. (Αύγουστος 10/2008) Μαζί μας ήταν και ο Μιλτιάδης που έκανε πολλές βουτιές, χωρίς φόβο για την θάλασσα. Αυτη είναι η εικόνα του Αυγούστου. Μια εικόνα χίλιες λέξεις. Πάντα μου άρεσε το κάδρο της Αφήσσου μέσα από την θάλασσα.. 1000 και τα αυτοκίνητα πάνω στο μουράγιο, δίπλα στο κύμα.. Λες και τα αυτοκίνητα είναι τοπίο και αυτά. Λες και οι διαχειριστές του τόπου το χαίρονται.. Ευτυχώς τον χειμώνα δεν υπαρχουν τέτοια πράγματα..ούτε και τουρίστες..

Η Αργώ ξεκίνησε από την αρχαία Ιωλκό για την αρχαία Κολχίδα. Στην διαδρομή της έκανε μια ιστορική στάση στο όρμο της Αφήσσου. Ο μύθος λέει, για να φορτώσουνε νερό για το μακρύ ταξίδι τους, από το υπόγειο ποτάμι που καταλήγει στην πλατεία του χωριού και χύνεται στην θάλασσα. Από αυτό το μυθικό ταξίδι πήρε και το όνομα το χωριό. Άφησαν κάποιον εκεί (πιθανότατα τον ξέχασαν). Αυτός που ξέχασαν (Άφησαν) πέρασε το όρος Πήλιο με τα πόδια και τους πρόλαβε αφού η Αργώ έπλεε στο Αιγαίο. Άναψε φωτιά για να τον δούνε, και έτσι συνέχισε το ταξίδι μαζί με το υπόλοιπο πλήρωμα. Για αυτό τον λόγο κάθε φορά που η Αργώ βρίσκεται στην θάλασσα περνάει από το χωριό Άφησσος. Πολύ χαιρόμαστε όλοι οι κάτοικοι και οι τουρίστες-παραθεριστές όταν βλέπουμε την Αργώ να καταπλέει στον όρμο της Αφήσσου.

Για να θυμούνται οι παλαιοί και να μαθαίνουν οι νέοι παραθέτω και ένα μικρό ιστορικό της Αργοναυτικής εκστρατείας.

Ο Πελίας, σφετεριστής του θρόνου της Ιωλκού, έθεσε ως όρο για την παράδοση της βασιλείας του στον Ιάσονα την αρπαγή του Χρυσόμαλλου Δέρατος, το οποίο είχε γίνει σύμβολο της εξουσίας του Αιήτη στην Κολχίδα. Ο Ιάσονας, όπως ήταν φυσικό, αποδέχθηκε αμέσως την πρόκληση, και άρχισε να προετοιμάζεται για το ταξίδι-εκστρατεία εντατικά. Μετά από προτροπή του διδασκάλου του, Κένταυρου Χείρωνα, ο Ιάσονας έστειλε μαντατοφόρους σε όλη την Ελλάδα, για να διαλαλήσουν τον επικείμενο άθλο και να προ(σ)καλέσουν τους ήρωες που επιθυμούσαν να συμμετάσχουν στο δύσκολο επίτευγμα στη μακρινή και βάρβαρη Κολχίδα, για να τιμήσουν την Ελλάδα.

Στην κλήση αυτή απάντησαν 50 στο σύνολο ήρωες, ημίθεοι και θνητοί, Ναύαρχος των οποίων ήταν, μετά από εισήγηση του Ηρακλή, ο Ιάσονας. Το καράβι με το οποίο ταξίδεψαν ονομάστηκε Αργώ, εξ ου και η ονομασία τους, Αργοναύτες· στα αρχαία Ελληνικά «αργώ» σήμαινε «γρήγορη», όπως «αργός» σήμαινε «ταχύς». Υπήρχε, όμως, άλλος ένας λόγος για τον οποίο ονομάστηκε το πλοίο Αργώ: ο Άργος, ονομαστός τεχνίτης στην κατασκευή καραβιών και γιος του Φρίξου, ήταν ο ναυπηγός του πλοίου της εκστρατείας. Είχε έρθει πριν χρόνια από την Κολχίδα στο θείο του, Πελία, και, παρά του ότι ο Πελίας του είχε δώσει ρητές διαταγές το πλοίο που θα κατασκεύαζε να ήταν από σαθρά και σάπια ξύλα, τα οποία θα συνενώνονταν όχι με μέταλλο, αλλά με κερί - ούτως ώστε με την πρώτη δυσκολία να διαλυθεί το καράβι και να πνιγούν οι Αργοναύτες, ο Άργος έβαλε όλη του την τέχνη στη ναυπήγηση του καραβιού του.

Με τη βοήθεια της θεάς Αθηνάς, έκτισε το καλύτερο καράβι που θα μπορούσε να κτίσει, στην αμμουδιά του όρμου των Παγασών· λέγεται, μάλιστα, πως η ίδια θεά Αθηνά κάρφωσε στην πλώρη του καραβιού ένα κομμάτι ξύλο από την ιερή βαλανιδιά του Μαντείου της Δωδώνης, που είχε το χάρισμα της ομιλίας και της μαντείας των μελλούμενων. Οι ήρωες, για να τιμήσουν τον Άργο, τον πήραν μαζί τους στην εκστρατεία και ονόμασαν προς τιμήν του το καράβι τους Αργώ, που είχε θέσεις για 50 κωπηλάτες. Σύμφωνα με μελετητές της ελληνικής αρχαιότητας και μυθολογίας, το ταξίδι θα πρέπει να έγινε γύρω στα 1.400 π.Χ, αν λάβουμε υπόψη τον Τρωικό Πόλεμο, που μάλλον θα έγινε λίγο αργότερα. Πρόσφατα, έχουν έρθει στην επιφάνεια στοιχεία που μας οδηγούν να τοποθετήσουμε την Εκστρατεία γύρω στα 2000 π.Χ, αν και αυτό έρχεται σε αντίθεση με τα γνωστά σε μας γεγονότα.

Πιο κάτω δίνονται τα επικρατέστερα ονόματα των Αργοναυτών. Ο συμβολικός αριθμός που αναφέρουμε, 50, δεν σημαίνει ότι είναι ακριβής, καθώς έχουν σωθεί πολλά άλλα νούμερα: ο Ορφέας αναφέρει 49, ο Απολλόδωρος 45, ο Απολλώνιος 64, και ο Διόδωρος 54:

Οι περίφημοι ήρωες Ηρακλής, Θησέας, Ίδας, Αλκαίος, Λαέρτης, Αυγέας, Ορφέας, Αυτόλυκος, Μελέαγρος, Ύλας, Πολύφημος, Ναύπλιος, Εργίνος, οι γιοι του Δία, Κάστορας και Πολυδεύκης, τα παιδιά του Ποσειδώνα, Εύφημος, Εύμαινος και Περικλυμένης, ο Εχίονας και ο Εύρυτος, γιοι του φτερωτού Ερμή, ο Λυκέας με τα αετίσια μάτια του που στεκόταν στην πρώρα, οι γιοι του Άρη, Ασκάλεφος και Ιάλμενος, ο γιατροί Εριβότης και Ασκληπιός, παιδιά του Απόλλωνα, ο αοιδός Φιλάμμονας, επίσης γιος του Απόλλωνα, ο βασιλιάς της Κεφαλονιάς και αστρονόμος, Αγκαίος, ο Άδμητος, βασιλιάς των Φερών, ο τιμονιέρης Τίφης, ο γιος του Πελία, Άκαστος (παρά τη θέληση του πατέρα του), οι φτερωτοί γιοι του Βορέα, Ζήτης και Κάλαης, ο Τελαμώνας και ο Πηλέας, γιοι του Αιακού, οι μάντεις Αμφιάραος, Ίδμονας και Μόψος, ο Άργος, γενάρχης των Αργείων, ο κήρυκας των Αργοναυτών Αιθαλίδης και η Αταλάντη, η περίφημη αυτή γυναίκα-ηρωίδα, προστατευόμενη της θεάς Αρτέμιδας, κάτι σαν τη γνωστή σε μας από το ομώνυμο σήριαλ, Ζήνα.

Όλοι αυτοί οι ήρωες, ημίθεοι και θεοί, μαζί με το ναυπηγό του πλοίου, Άργο, και το Ναύαρχό τους, Ιάσονα, συνέπλευσαν για να τιμήσουν την Ελλάδα και τον Ιάσονα, με απώτερο σκοπό την απόκτηση του Χρυσόμαλλου Δέρατος· όλοι τους ήταν ανδρείοι, δυστυχώς, όμως, δεν επέστρεψαν όλοι πίσω στην πατρίδα. Η Εκστρατεία όμως, που έγινε γνωστή στην ιστορία ως Αργοναυτική, ήταν μια από τις πιο επιφανείς Εκστρατείες που γνώρισε ο Ελληνισμός, ερχόμενη δεύτερη μόνο σε σχέση με την Τρωική Εκστρατεία, που έγινε λίγα χρόνια μετά.