Prospero Zanardi
Best photos All photos
260
photos
183
on Google Maps
views
Classe 1930, vivo a Rivoli (Torino) con la fotografia ho cominciato da giovane aiutando un fotografo in camera oscura. Con gli anni e con l’aiuto di fotoamatori affermati mi sono fatto le ossa partecipando, con lusinghieri risultati, a concorsi fotografici nazionale ed internazionali. Per il lavoro ed altri interessi, gli scacchi la radio e il computer ho abbandonato la fotografia. In seguito, per passatempo, ho elaborato lavori fotografici in camera chiara e poi con fotocamera digitale ho ripreso a scattare. Il mio visualizzatore di Panoramio : http://cestavoir.free.fr/viewer1.html?5913978

Prospero Zanardi's conversations

Excellent Street scenery!!! YSL

Best wishes, Begoña

Kedves Judit!

Nagyon Szép képet neveztél a versenyre! Mivel a képen nem egyértelmű az ablaküveg jelenléte, ezért elmentem megnézni valóban üvegezett ez az ablak vagy sem! :) A képen is látható kis-híd felől közelítettem meg Naplementében a helyszínt, de már onnan láttam az ablakon megcsillanó nap fényét.. :) Így nem is kellett felmennem a vármúzeumba.. :) Nagyon szépen komponáltat meg a két torony közé a rács találkozási pontját és ha jól látom kicsit feljebb még madarak is repülnek a távolban! :) Gratulálok hozzá és további remek versenyfotókat kívánok erőben-egészségben! :)

Üdvözlettel, Szilárd

Bellissima foto. Complimenti. LIKE VOTE

Beautiful perspective. Lk. Friendly greetings

Magníficamente captado el ambiente de la cumbre.Like.Saludos de Eduardo.

Hi, Marcello Rugai

very beautiful potrait ♥ & ☆

best regard liem ailie

Hi, Marcello Rugai

very beautiful potrait ♥ & ☆

best regard liem ailie

*Heiner+ Portici Padovani!! Vielen danke!! Saluti, Bea

Ιστορίες που σκαρφίστηκε, να πει, ο Οδυσσέας.

Ρώτησε κάποτε ένας ζωγράφος τον αγαπημένο του δάσκαλό, την ώρα που τον αποχαιρετούσε συγκινημένος και ύστερα από κάποια χρόνια μαθητείας κοντά του. - Πότε θα ξέρω, ότι η εικόνα είναι σωστή, για να σταματήσω; - Γιατί δε με ρωτάς, πριν από αυτό, πότε θα ξέρεις ότι η εικόνα είναι η σωστή για να ξεκινήσεις, του απάντησε ο γέροντας δάσκαλος, αυτή θα ήταν σωστότερη ερώτηση.

Χρόνια ολόκληρα μπορεί να ζωγραφίζεις μόνο και μόνο χάριν εξασκήσεως, αλλά όταν θα φτάσεις στο σημείο να γνωρίζεις από την αρχή, ότι η εικόνα είναι σωστή, τότε θα ξέρεις και που να σταματήσεις. - Ναι αλλά πότε θα το νοιώσω και πως, επέμενε ο μαθητής. - Αυτό δεν μπορώ να σου το μάθω εγώ, αυτό δεν μαθαίνεται φοβάμαι, του απάντησε απογοητεύοντάς τον ίσως ο δάσκαλός του, εγώ το μόνο που μπορούσα πραγματικά να σου διδάξω ήταν οι τεχνικές που μέχρι σήμερα γνωρίζω και αν κατά τη διάρκεια της μαθητείας σου κοντά μου κατόρθωσα να σου φέρω στην επιφάνεια κάποιες κρυφές σου ευαισθησίες, να σου οξύνω κάποια νύχια για να σκάψεις μέσα σου και κάποιες ευαίσθητες κεραίες να σου αναστήσω, τότε μπόρεσα να σου δείξω το δρόμο. Αλλά ο δρόμος είναι δική σου υπόθεση και μόνος σου θα τον περπατήσεις. Δική σου υπόθεση είναι, αν θα το κάνεις πεζός και σαν περιηγητής απολαμβάνοντας το τοπίο ή με άμαξα, τραίνο, αυτοκίνητο ή ακόμη με αεροπλάνο ενδιαφερόμενος μονάχα για το αποτέλεσμα και αδιαφορώντας για όλα τα άλλα που ίσως είναι στην πραγματικότητα η ουσία και ο σκοπός που αξίζει να γίνεται το ταξίδι. - Δηλαδή, απόρησε τώρα περισσότερο ο μαθητής. -Όταν κάποιος αποφασίζει να ταξιδέψει, ποτέ δεν είναι σίγουρος για το φτάσιμο, απλά είναι σίγουρος και πρέπει να είναι σίγουρος για το σκοπό του ταξιδιού, τον προορισμό του δηλαδή, αλλιώς απλά αλητεύει και όχι ότι είναι κακό αυτό αλλά τότε δεν ρωτάει για το που και το πότε θα φτάσει. Ούτε και που τον ενδιαφέρει δηλαδή αλλά εσύ με ρωτάς. Ίσως μάλιστα, αυτά ακριβώς τα ταξίδια να είναι περισσότερο γοητευτικά. - Ναι θυμάμαι δάσκαλε, τότε που μας έλεγες ότι κοιτάξτε να δειτε ιστορίες που σκαρφίστηκε να πει ο Οδυσσέας στη γυναίκα του, για να δικαιολογήσει την απουσία του κοντά δέκα χρόνια μετά την άλωση της Τροίας.

Τριάντα τόσα πέρασαν από τότε δάσκαλε και ακόμα θυμάμαι τη στιγμή που έγινε όλη αυτή η συζήτηση και ειπώθηκαν και άλλα πολλά, αλλά νομίζω πως τώρα μπορώ μονάχα να σου πω ότι αρχίζω να βλέπω, σαν από ομίχλη που αργά αλλά σταθερά απομακρύνεται,

και νομίζω πως ξεκαθαρίζει η εικόνα ή όπως εσύ έλεγες το τοπίο. Τοπίο και εικόνα που ήθελα πράγματι να περπατήσω και σαν αργόσχολος μέσα της να αλητέψω δίχως να με ενδιαφέρει το πότε θα βγω από το όνειρο, αυτή τη χώρα των θαυμάτων, την πίσω πλευρά της λογικής των πρέπει, της χρηστικότητας και των διότι αλλά και των γιατί. Μια εικόνα ενδοσκόπησης και βάπτισης. Αυτήν, την αρχαία και ασύνειδη, γραφή της παιδικής μας αθωότητας που μέσα μας σμιλεύεται αργά και σταθερά από τη μέρα που γεννιόμαστε (ίσως και από πιο πριν, ποιος να το ξέρει) και δεν γνωρίζει κανείς από πότε ακριβώς αλλά και γιατί, παρά μόνο (κάποιες φορές) είμαστε σε θέση να ξέρουμε ότι υπάρχει εκεί έτοιμη να μας αποκαλύψει το ποιοι είμαστε. Τριάντα τόσα χρόνια και η χώρα των θαυμάτων, ο τόπος όπου ανώφελα λες και γίνονται τα πάντα, ήταν εδώ φιλόξενος και άξενος ταυτόχρονα! Ήταν εδώ πάντοτε, γιατί αυτή την παράξενη χώρα, την κουβαλάμε μέσα μας, στο κύτταρό μας. Είμαστε εμείς οι ίδιοι. Είναι η χώρα μας, ο τόπος μας, το σπίτι μας, οι φίλοι μας και οι αγαπημένοι μας. Είναι το κορμί μας, το κορμί της! Είναι τόσα πολλά....... Να είσαι καλά δάσκαλε όπου και να βρίσκεσαι. Σε όποιους κόσμους και αν βρίσκεσαι. Παραμένω παντοτινός μαθητής.

Πάν Καρτσωνάκης

Thank you Yves, I had an amazing time in the lavender region... and was very lucky to be in France during the season it was in bloom. I could not get enough...

Friends

  • loading Loading…

 

Prospero Zanardi's groups