translate to english

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ ΤΗΣ ΠΑΝΣΕΠΤΟΥ ΚΑΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ ΕΙΚΟΝΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΙΣΤΡΙΑΣ, ΠΟΛΙΟΥΧΟΥ ΣΚΙΑΘΟΥ.

Η ιερά εικόνα της Παναγίας της Εικονίστριας βρέθηκε περί το 1650 με θαυμαστό τρόπο στα κλαδιά ενός πεύκου. Στον τόπο της Ευρέσεως ζούσε κάποιος ασκητής, ο γέροντας ιερομόναχος Συμεών, ο οποίος και είδε ένα μυστηριώδες φως να φωτίζει το ασκητήριό του μέσα από το δάσος. Έκθαμβος και γεμάτος απορία για την προέλευση του εκτυφλωτικού φωτός, μάταια προσπαθούσε να πλησιάσει καθώς αυτό χανόταν. Ύστερα από πολλές απόπειρες αντιλήφθηκε ότι επρόκειτο περί θαύματος. Μετά από προσευχή & νηστεία κατόρθωσε να πλησιάσει το μέρος όπου κρεμόταν η εικόνα στα κλαδιά ενός πεύκου. Τότε αντίκρισε τη γλυκιά μορφή της Παναγίας της Εικονίστριας. Ο ίδιος δεν μπόρεσε να κατεβάσει την Εικόνα. Ίσως ήταν και θέλημα της Παναγίας να συμβεί αυτό για να γίνουν και άλλοι μάρτυρες του θαύματος. Έμεινε εκεί όλη τη νύχτα προσευχόμενος, και το επόμενο πρωί αναχώρησε τρέχοντας από χαρά για την μεσαιωνική πόλη της Σκιάθου, το Κάστρο, όπου ανήγγειλε στους κατοίκους του το θαύμα. Οι προεστοί τον ακολούθησαν μαζί με τους ιερείς και τον κόσμο. Δάκρυα χαράς ξεχύθηκαν από τα μάτια όλων αντικρίζοντας την εικόνα επάνω στο δένδρο. Ένας νέος ιερέας που ονομαζόταν Ιωάννης ανέβηκε και κατέβασε την Εικόνα, που τοποθετήθηκε στο ασκητήριο του Γέροντα. Εκεί λίγο αργότερα χτίστηκε και το μοναστήρι της που σώζεται ως σήμερα και τιμάται στα Εισόδια της Θεοτόκου. Αυτή την εορτή αφιέρωσαν τότε στο πάνσεπτο εικόνισμά της οι Σκιαθίτες, καθώς η Παναγία εικονίζεται χωρίς το Χριστό και η μορφή της ομοιάζει με μικρό παιδί, με ‘‘τριετίζουσα δάμαλι’’ κατά τον Παπαδιαμάντη, όπως όταν αφιερώθηκε από τους γονείς της Ιωακείμ και Άννα στο Ναό. Λόγω του θείου φωτός που εξέπεμπε η εικόνα ονομάστηκε ‘’Εικων Αστρία’’ δηλαδή εικόνα που λάμπει ως άστρο και κατόπιν ‘‘Εικονίστρια’’. Φέρει όμως και την παραπλήσια ονομασία ‘‘Κουνίστρα’’ ή ‘‘Κουνίστρια’’, είτε από αλλοίωση του τοπικού ιδιώματος, είτε από τα κωνοφόρα δένδρα της περιοχής. Η εικόνα παρέμεινε στο μοναστήρι της μέχρι το 1846. Τότε με σύμφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου και ύστερα από αίτημα όλων των κατοίκων της νέας πόλης μεταφέρθηκε η εικόνα και εγκαταστάθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό των Τριών Ιεραρχών, ώστε να την έχουν κοντά τους βοηθό και προστασία, και να καταφεύγουν σε αυτή. Είναι η πολιούχος του νησιού και τελεί πολλά θαύματα σε όσους την επικαλούνται με ευλάβεια και πίστη. Εορτάζει δυο φορές το χρόνο. Στις 21 Νοεμβρίου στα Εισόδια της Θεοτόκου, που είναι και η μεγαλύτερη πανύγηρη. Τότε μεταφέρεται με πομπή από την πόλη στον τόπο της Ευρέσεως, στο αγαπημένο της Μοναστήρι. Η εικόνα μεταφέρεται από χέρι σε χέρι καθώς πλήθος κόσμου συνοδεύει την εικόνα με τα πόδια, ακολουθώντας τη γραφική διαδρομή που διαρκεί 3 περίπου ώρες. Εκεί τελείται Αγρυπνία όπως και στον Ενοριακό Ναό της Παναγίας της Λιμνιάς. Τις πρώτες πρωινές ώρες η Ιερά Εικόνα επιστρέφει με τα πόδια ξανά στην πόλη, και μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας στους δύο ενοριακούς Ναούς τελείται Λιτανεία στην πόλη της Σκιάθου. Την μνήμη της Ευρέσεως πανηγυρίζει η Σκιάθος το πρώτο σαββατοκύριακο μετά την 1η Ιουλίου, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη της στην προστάτιδα, βοηθό και πολιούχο της. Την γιορτή αυτή καθιέρωσαν ο παπα-Γιώργης Ρήγας, τελευταίος μύστης του κολλυβαδικού πνεύματος, Λαογράφος και Δάσκαλος, μαζί με τον Αλέξανδρο Μωραϊτίδη, ο οποίος συνέγραψε και την Ακολουθία της. Το διήμερο αυτό οι Ακολουθίες τελούνται σύμφωνα με το εξής πρόγραμμα. Το Σάββατο στις 7:00μ.μ. τελείται Μικρός Εσπερινός και στις 7:30μ.μ. μεταφέρεται η Ι. Εικόνα της Εικονιστρίας εν πομπή από τον Ιερό Ναό Τριών Ιεραρχών στον Ιερό Ναό Γεννήσεως της Θεοτόκου. Εκεί τελείται στις 8:00μ.μ.: Ιερά Αγρυπνία που διαρκεί ως τις 10:00μ.μ. κατά το επ’ ενορίαις τυπικό της Σκιάθου: Απόδειπνο, Μέγας Εσπερινός, Μέρος του Όρθρου έως το εωθινό Ευαγγέλιο. Την Κυριακή, τελείται και στους δύο Ενοριακούς Ναούς Όρθρος και Θεία Λειτουργία που διαρκεί ως τις 10:00π.μ. Ακολουθεί η Λιτάνευση της Ι. Εικόνας στην πόλη της Σκιάθου. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας στις 7:00μ.μ. τελούνται οι Χαιρετισμοί της Θεοτόκου εις τον Ιερό Ναό των Τριών Ιεραρχών.

A FEW WORDS IN ENGLISH

The church of three bishops was built in 1846 and is dedicated to the names of three church fathers of 4th century: St. Basilios (St. Basil) the Great, bishop of Cappadokia, St. Ioannis Chrisostomos (St. John of the ‘silver tongue’, which is the nearest translation of the Greek ‘golden mouth’) and St. Grigorios the Theologian (St. Gregory), bishops of Constantinople. It is a basilica of three aisles and has been the cathedral of the island for 150 years.

The iconostasis is made of white and blue marble from a sculptor of Tinos called George Kaparias, in 1887, the bell tower too. Many sacred heirlooms from all the country churches of the island have been transferred into this church as well as many icons of great archaeological value which are in perfect functional condition. Some of them are mentioned in the wrights of Alexandros Papadiamantis and Alexandros Moraitidis, two of the greatest authors of 19th and 20th century. However the most sacred graced and miraculous is the icon of Virgin Mary called ‘‘Panagia Iconistria’’ (Icon+astria=Icon that shines like a star), which was found in a miraculous way around 1650. This is the patron saint of the island and it is a sacred pilgrimage for both the inhabitants and the visitors of the island.

The Church of Three Bishops leads the spiritual cultivation of the island, since it was blessed to have in its bosoms competent and excellent priests and spiritual leaders such as priest Adamantios, father of Papadiamantis, priest Andreas Bouras and other. Among them priest Georgios Rigas was a prominent figure, a great scholar and author of the island. At his wrights he collected the religious and spiritual tradition of the island. Alexandros Papadiamantis and Alexandros Moraitidis grow up and matured into the church of Three Bishops, where they also used to sing. Services are held according to the old ritual of Orthodox Church and the tradition of the fathers of Mount Athos called "Kollyvathes" still remains alive.

ΣΤHΝ ΠΑΝΑΓΙΤΣΑ ΣΤO ΠΥΡΓI

Χαίρετ’ ο Ιωακείμ κι’ η Άννα που γέννησαν χαριτωμένη κόρη στην Παναγίτσα στο Πυργί! Χαίρεται όλ’ η έρημη ακρογιαλιά κι ο βράχος κι ο γκρεμός αντίκρυ του πελάγους, που τον χτυπούν άγρια τα κύματα, χαίρεται απ’ την εκκλησίτσα που μοσχοβολά πάνω στη ράχη.

Χαίρεται τ’ άγριο δέντρο, που γέρνει το μισό απάνω στον βράχο, το μισό στον γκρεμό, χαίρετ’ ο βοσκός που φυσά τον αυλό του, χαίρετ’ η γίδα του, που τρέχει στα βράχια, χαίρεται το ερίφιο που πηδά χαρμόσυνα.

Κ’ η πλάση όλη αγαλλιάζει και το φθινόπωρο ξανανειώνει η γης, σα σεμνή κόρη που περίμενε χρόνια τον αρραβωνιαστικό της απ’ τα ξένα και τέλος τον απόλαψε πριν είναι πολύ αργά ˙ και σαν τη στείρα γραία που γέννησε θεόπαιδο κ’ ευφράνθη στα γεράματά της! Δος μου κ’ εμένα άνεση, Παναγιά μου, πριν ν’ απέλθω και πλέον δεν θα υπάρχω.